ตอนที่ 2123
บทที่ 2125 เรียกค่าชดเชยเกินพอดี
October 21, 2026
พูดคุย?
ปราชญ์ทั้งสี่มองหน้ากันด้วยสีหน้าประหลาดราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
หรือว่าตาแก่ไร้เทียมทานผู้นี้จะต้องการให้พวกเขายอมสงบศึก?
เมื่อปราชญ์หวงกู่ได้ยินจื่อหยางเทียนจุนพูดถึงคำว่า “ควรปรองดองไม่ควรสร้างบาดหมาง” เขากลับคิดว่าอีกฝ่ายกำลังหวาดกลัว จึงตอบกลับด้วยน้ำเสียงหยาบคายว่า:“คิดจะพูดเรื่องอะไร?”
“บอกไว้เลย ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับคุณ!”
“ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็เตรียมตัวรอวันสิ้นนิกายของคุณได้เลย!”
แต่จื่อหยางเทียนจุนไม่ได้มีท่าทีโกรธเคือง เขาหันไปมองอู่จี๋เทียนจุนและเซียวฉงโหลว ก่อนถามว่า:“แล้วพวกคุณล่ะ? สนใจพูดคุยกันบ้างไหม?”
อู่จี๋เทียนจุนและเซียวฉงโหลว ทั้งคู่เป็นจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ระดับตำนาน ต่างมองหน้ากันและตัดสินใจว่าควรรอฟังสิ่งที่จื่อหยางเทียนจุนจะพูดก่อน
“คุณต้องการพูดเรื่องอะไร?” อู่จี๋เทียนจุนเอ่ยถาม
ก่อนที่จื่อหยางเทียนจุนจะตอบ ปราชญ์หวงกู่ก็สวนขึ้นมาอย่างไม่พอใจว่า:“ท่านเทียนจุน มีอะไรต้องคุยกับชายชราผู้นี้อีกเล่า?”
“ถ้าถามฉัน ฆ่ามันเสียตอนนี้เลยจะดีกว่า!”
ปราชญ์หวงกู่มีเหตุผลที่ต้องการกำจัดจื่อหยางเทียนจุนอย่างเร่งด่วน
อย่างแรกเขาสูญเสียเจดีย์หวงกู่ พร้อมกับหุ่นเชิดนักบุญใหญ่ทั้ง 18 ซึ่งเป็นความสูญเสียที่เขายอมไม่ได้
อย่างที่สองเขาถูกบังคับให้คุกเข่าต่อหน้าธารกำนัล ซึ่งเป็นการสูญเสียศักดิ์ศรีอย่างร้ายแรง
อย่างที่สามหากสามารถสังหารจื่อหยางเทียนจุนได้ เขาจะได้ครอบครองดาบสังหารเทพที่เขาปรารถนา
เมื่อรวมเหตุผลทั้งหมดนี้เข้าด้วยกัน ปราชญ์หวงกู่ไม่มีความคิดที่จะเจรจา แต่ต้องการกำจัดจื่อหยางเทียนจุนให้เร็วที่สุด
แต่เซียวฉงโหลวกล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงใจเย็น:“ปราชญ์หวงกู่ อย่าใจร้อนนัก ฟังสิ่งที่เขาจะพูดก่อน”
จื่อหยางเทียนจุนหัวเราะเบาๆ และกล่าวว่า:“สิ่งที่ฉันต้องการเจรจากับพวกคุณมีสามข้อ”
“ข้อแรก การต่อสู้ครั้งนี้ให้จบลงที่นี่ พวกคุณถอนกำลังกลับไป เป็นอย่างไร?”
ปราชญ์หวงกู่ด้วยเสียงกร้าวตอบทันที:“นั่นเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”
แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบประโยค
อู่จี๋เทียนจุนก็ตะคอกแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดัน: “ปราชญ์หวงกู่! คุณคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ตัดสินใจหรือ?”
“หากคุณไม่เห็นด้วยก็ลงมือเสียเอง”
“ฉันรับรองว่าจะไม่มีใครช่วยคุณแน่นอน”
ปราชญ์หวงกู่ได้ยินดังนั้นก็ต้องหุบปากเงียบ
เซียวฉงโหลวกล่าวเสริม:“ปราชญ์หวงกู่ใจเย็นก่อน เรื่องว่าจะสู้หรือจะถอยเราค่อยตัดสินใจในภายหลัง”
จากนั้นเขาจึงถามจื่อหยางเทียนจุน:“ข้อสองคืออะไร?”
จื่อหยางเทียนจุนกล่าว:“แม้นิกายดาบชิงอวิ๋นของเราจะเป็นนิกายอันดับหนึ่งในตงฮวง แต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เราไม่เคยข่มเหงรังแกผู้คนและไม่เคยเป็นฝ่ายเริ่มสงครามก่อน”
“ในทางกลับกัน พวกพันธมิตรห้าสำนักอย่างพวกคุณกลับยั่วยุนิกายของเราครั้งแล้วครั้งเล่า วันนี้ยังร่วมมือกันมาทำลายเรา อีกทั้งยังทำร้ายหยุนซานและคางคกทองคำ เรื่องนี้ทำให้ฉันไม่พอใจอย่างมาก!”
“ดังนั้น ข้อสองที่ฉันต้องการพูดคือ พวกคุณต้องชดใช้ให้กับนิกายดาบชิงอวิ๋นของเรา”
ชดใช้?
ฝันไปเถอะ!
อู่จี๋เทียนจุนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน:“ที่เรามาโจมตีนิกายดาบชิงอวิ๋นก็มีเหตุผลอยู่”
“หากไม่ใช่เพราะหยุนซานสมคบกับเผ่าปีศาจ เราก็ไม่มีความจำเป็นต้องมา”
“จื่อหยางเทียนจุน คุณก็น่าจะรู้ดีว่า มนุษย์และปีศาจเป็นดั่งไฟกับน้ำ ใครก็ตามที่กล้าสมคบคิดกับปีศาจเท่ากับทรยศต่อมนุษย์!”
จื่อหยางเทียนจุนหัวเราะเบาๆ ก่อนตอบ:“หากคุณไม่พูดเรื่องนี้ ฉันก็คงลืมไปแล้ว”
“ฟ้าประทานชีวิตให้แก่สิ่งมีชีวิตทั้งหลาย ทุกเผ่าพันธุ์ล้วนมีคุณค่าในตัวเอง”
จากนั้นเขาหันไปกล่าวกับเหล่าศิษย์นิกายดาบชิงอวิ๋น:“ศิษย์นิกายดาบชิงอวิ๋นทุกคน จงฟังคำสั่งของฉัน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปห้ามผู้ใดฆ่าเผ่าปีศาจตามอำเภอใจ หากผู้ใดฝ่าฝืนจะต้องถูกประหาร!”
“ไม่ว่าใครก็ตามในนิกายดาบชิงอวิ๋น หากพบเห็นปีศาจ ห้ามทำร้ายพวกเขาโดยไม่มีเหตุผล หากฝ่าฝืนจะต้องถูกประหาร!”