บทที่ 2150 ฝ่ามือเดียวทำลายหมด

ช่วยเล่นเครื่องดนตรีได้ไหม?

หยุนซีดูสับสนและพูดว่า “ฉังเซิง ฉันเล่นเครื่องดนตรีไม่เป็นเลย!”

เยี่ยชิวยิ้มและตอบว่า “คุณเล่นเป็น”

“ฉันเล่นไม่เป็นจริงๆ” หยุนซียืนกราน “ฉันรู้แค่วิชาดาบเท่านั้น ฉันไม่รู้เรื่องดนตรีและเครื่องดนตรีเลย”

“โอ้ที่รัก น้องซีเอ๋อร์ คุณเข้าใจผิด นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาหมายถึง” นางฟ้าไป๋ฮวากระซิบคำสองสามคำที่หูของหยุนซี ใบหน้าของเธอแดงก่ำ

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้าของหยุนซีก็แดงก่ำขณะที่เธอจ้องเยี่ยชิวและพูดว่า “คุณไอ้โรคจิต เกเรมาก แกชอบรังแกพวกเราเสมอ”

เยี่ยชิวเอนหลังและพูดว่า “คุณผู้หญิง ฉันไว้ใจคุณนะ เริ่มกันเลย!”

ผู้หญิงทั้งสองสบตากัน รู้สึกเขินอายเล็กน้อย และบีบเอวของเยี่ยชิวพร้อมกันพร้อมพูดว่า “ไม่มีทาง”

“อะไรนะ พวกเธอสองคนจะไม่ฟังฉันเหรอ พวกเธอกำลังพยายามกบฏอยู่เหรอ” เยี่ยชิวเร่งเร้า “รีบหน่อยสิ”

นางฟ้าไป๋ฮวาถาม “เธออยากทำจริงๆ เหรอ?”

“ใช่” เยี่ยชิวตอบ “อดกลั้นไม่ไหวแล้ว”

หยุนซีถามอย่างเขินอาย “ใช้มือ……ได้ไหม?”

ก็ได้อยู่

ขณะที่เยี่ยชิวกำลังจะพยักหน้าเห็นด้วย ทันใดนั้น เสียงของจื่อหยางเทียนจุนก็ดังขึ้น “ถึงแล้ว!”

โอ้ เร็วจังนะ?

เยี่ยชิวบ่นในใจเกี่ยวกับจื่อหยางเทียนจุน “อาจารย์ คุณช้าหน่อยไม่ได้เหรอ?”

เขาลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ออกจากห้องพร้อมกับหยุนซีและนางฟ้าไป๋ฮวา

เมื่อออกไปข้างนอก พวกเขาก็เห็นจื่อหยางเทียนจุนยืนอยู่บนเรือรบสัมฤทธิ์ สายตาของเขาจับจ้องไปที่พวกเขาสามคนด้วยท่าทางที่มีความหมาย

ทันใดนั้น นางฟ้าไป๋ฮวาและหยุนซีก็ก้มหัวลง

“เยี่ยชิว ฉันไม่ได้ขัดจังหวะดีๆ ของคุณใช่ไหม?” จื่อหยางเทียนจุนถามด้วยรอยยิ้ม

แน่นอนว่าคุณขัดจังหวะ แต่ฉันจะไม่ยอมรับ

เยี่ยชิวตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่เลย”

“ดีเลย” จื่อหยางเทียนจุนหัวเราะเบาๆ

“ผู้เฒ่าอยู่ที่ไหน?” เยี่ยชิวไม่เห็นอมตะชางเหม่ยและถาม

“ตรงนั้น” จื่อหยางเทียนจุนชี้นิ้วไป

เยี่ยชิวหันกลับมา เห็นอมตะชางเหม่ยนอนนิ่งอยู่ที่มุมหนึ่ง

เขารีบเดินไปหา พบว่าอมตะชางเหม่ยหลับตาแน่น ใบหน้าซีดเผือดและเป็นลมไปแล้ว

“อาจารย์ เกิดอะไรขึ้นกับผู้เฒ่า?” เยี่ยชิวถามด้วยความอยากรู้

จื่อหยางเทียนจุนหัวเราะ “เขาอยากสัมผัสประสบการณ์การเทเลพอร์ต ฉันเลยให้เขาได้ลองดู ใครจะคิดว่า ชายคนนี้ขี้ขลาดจนสลบไปเพราะความกลัว”

เอ่อ

เยี่ยชิวและผู้หญิงสองคนตกตะลึง

จื่อหยางเทียนจุนพูดว่า “พวกคุณดูด้านล่างสิ”

เยี่ยชิวเดินไปที่ขอบเรือรบสัมฤทธิ์ โน้มตัวไปมองด้านล่าง ด้านล่างเป็นเทือกเขา

ยอดเขาสามยอดตั้งตระหง่านขึ้น สูงราวหนึ่งหมื่นฟุต ยืนท่ามกลางเมฆหมอก มีนกกระเรียนวิญญาณบินไปมา คล้ายกับดินแดนแห่งเทพนิยาย

“อาจารย์ ที่นี่คือที่ไหน?” เยี่ยชิวถาม

“พื้นที่เทพฮวงกู่!” จื่อหยางเทียนจุนตอบ พลิกฝ่ามือ รอยมือขนาดยักษ์ปิดกั้นท้องฟ้าและตกลงมา

“ปัง!”

ในช่วงเวลาต่อมา พื้นที่เทพฮวงกู่ก็ถูกทำให้ราบเรียบ

เยี่ยชิวและผู้หญิงทั้งสองตกตะลึง แม้ว่าพวกเธอจะรู้ว่ากึ่งจักรพรรดินั้นทรงพลังมาก แต่พวกเธอไม่เคยคาดคิดว่าพื้นที่เทพจะถูกทำลายได้เช่นนี้

ท้ายที่สุดแล้ว พื้นที่เทพฮวงกู่ก็เป็นมหาอำนาจในตงฮวง!

“แข็งแกร่งเกินไป” นางฟ้าไป๋ฮวาอุทาน

เยี่ยชิวอิจฉาและพูดว่า “ฉันหวังว่าสักวันหนึ่งฉันจะแข็งแกร่งได้เท่ากับอาจารย์”