บทที่ 2153 รวยแล้ว รวยสุดๆแล้ว!

เมื่อเยี่ยชิวเห็นอมตะชางเหมย ก็ทั้งโกรธและกลั้นหัวเราะไว้แทบไม่อยู่

ในตอนนี้ อมตะชางเหมยดูเหมือนขาใหญ่ที่เดินตลาดไม่มีผิด

บนหลังของเขาสะพายอาวุธศักดิ์สิทธิ์หลากหลายชนิด อย่างน้อยก็สิบกว่าชิ้น คอประดับด้วยสร้อยคอเพชรพลอยนานา บนนิ้วทั้งสิบเต็มไปด้วยวงแหวนอากาศ

ราวกับเศรษฐีใหม่ไร้รสนิยม!

"ไอ้เด็กเปรต! เรารวยแล้ว! รวยแล้ว!" อมตะชางเหมยตะโกนพร้อมโบกไม้โบกมืออย่างตื่นเต้น

"ดูนิสัยของท่านสิ อายุปูนนี้แล้วทำตัวสงบหน่อยได้ไหม?" เยี่ยชิวกล่าว "อย่าทำตัวเหมือนไม่เคยเจออะไรในโลกมาก่อน"

อมตะชางเหมยตอบ "ของระดับโลกแบบนี้ ฉันก็เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเหมือนกัน"

ในเวลานั้น นางฟ้าไป๋ฮวาและหยุนซีก็เดินเข้ามา

จื่อหยางเทียนจุนเงยหน้ามองคลังสมบัติของพื้นที่เทพฮุ่นตุ้นซึ่งเกือบถูกกวาดไปจนหมดสิ้น

"ได้ของไม่ใช่น้อยเลยสินะ?" จื่อหยางเทียนจุนถามด้วยรอยยิ้ม

หยุนซีพยักหน้าและตอบยิ้มๆว่า "ได้ของมาเยอะมาก"

"ได้ของดีอะไรบ้าง?" เยี่ยชิวถาม

อมตะชางเหมยพูดด้วยความตื่นเต้น "ไอ้เด็กเปรต! นายคงไม่รู้ว่าสมบัติของพื้นที่เทพฮุ่นตุ้นมันเยอะขนาดไหน!"

"แค่คลังสมบัติแห่งนี้ ก็มีโอสถศักดิ์สิทธิ์กว่าสิบต้น อาวุธศักดิ์สิทธิ์หลายสิบชิ้น ยาวิญญาณระดับสวรรค์นับร้อยเม็ด และคัมภีร์ฝึกฝนนับหมื่นเล่ม"

"คราวนี้เรารวยจริง ๆ แล้ว"

พูดถึงตรงนี้ อมตะชางเหม่ยก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นพูดด้วยความภูมิใจ "ไอ้เด็กเปรต ลองทายสิว่าในวงแหวนอากาศพวกนี้มีอะไรอยู่?"

"เยี่ยชิวไม่คิดให้เสียเวลา ตอบกลับไปทันที "หินวิญญาณ?"

"ฉลาดมาก" อมตะชางเหม่ยยิ้มกว้าง "ในวงแหวนอากาศมีแต่หินวิญญาณทั้งหมด คาดว่าอย่างน้อยก็หลายหมื่นล้าน"

"เยี่ยชิวไม่ได้แปลกใจเลย เพราะพื้นที่เทพฮุ่นตุ้นในฐานะหนึ่งในพลังอำนาจชั้นนำแห่งตงฮวง ย่อมมีสมบัติมากมายอยู่แล้วตามคาด"

"มีอาวุธจักรพรรดิไหม?" เยี่ยชิวถาม

อมตะชางเหม่ยส่ายหัว "ไม่มี"

"มีโอสถเทพไหม?" เยี่ยชิวถามอีก

อมตะชางเหม่ยส่ายหัวอีกครั้ง "ก็ไม่มีเหมือนกัน"

"ขยะชัดๆ!" เยี่ยชิวพูดด้วยน้ำเสียงดูแคลน "สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ทั้งที ไม่มีทั้งอาวุธจักรพรรดิและโอสถเทพ สมควรโดนลบล้างแล้ว"

ถ้าคนอื่นได้ยิน คงอดแซวไม่ได้ว่า เลิกทำเป็นอวดเก่งหน่อยได้ไหม?

เยี่ยชิวพูด "ตาแก่ สมบัติพวกนี้ของพื้นที่เทพฮุ่นตุ้น ท่านเลือกเก็บไว้ได้สามชิ้น ส่วนที่เหลือเก็บไว้ส่งให้พ่อตาฉัน"

"ตามนิสัยเดิมของอมตะชางเหม่ย คงจะไม่ยอมง่ายๆ แต่วันนี้เขากลับตอบรับอย่างรวดเร็ว"

"ฮ่าฮ่า ฉันก็คิดแบบนี้เหมือนกัน" อมตะชางเหม่ยหัวเราะเบาๆ "ถ้าไม่ใช่เพราะผู้อาวุโสพาฉันมาที่นี่ ฉันคงไม่ได้แม้แต่ชิ้นเดียว"

"นางฟ้าไป๋ฮวาพูดตาม "ฉันก็จะเก็บไว้แค่สามชิ้น ส่วนที่เหลือให้ท่านประมุขหยุนซาน"

"อืม" เยี่ยชิวพยักหน้าแล้วพูด "ท่านอาจารย์ เราไปกันเถอะ!"

"ดี" จื่อหยางเทียนจุนพูดแล้วเตรียมนำพวกเขาออกไป แต่แล้วอมตะชางเหม่ยก็พูดขึ้นมา

"ไอ้เด็กเปรต นายไม่เลือกเก็บสมบัติของพื้นที่เทพฮุ่นตุ้นบ้างเหรอ?"

เยี่ยชิวตอบ "ฉันไม่ต้องการ"

อมตะชางเหม่ยพูดด้วยความอิจฉา "ก็จริง นายมีสมบัติขนาดนั้น พวกนี้มันก็เหมือนขยะ"

"ไปกันเถอะ!" จื่อหยางเทียนจุนพูดแล้วพาทุกคนกลับไปยังเรือรบทองสัมฤทธิ์

ขณะนั้น ลูกศิษย์ของพื้นที่เทพฮุ่นตุ้นยังไม่รู้ว่าคลังสมบัติของพวกเขาถูกขนออกไปหมดแล้ว

ยิ่งไม่รู้ว่าพลังชี่ฮุ่นตุ้นที่เป็นสมบัติอันล้ำค่าของพื้นที่เทพฮุ่นตุ้นก็ถูกดูดซับจนหมดสิ้นโดยคนอื่น

"ตูม!"

ในตอนนั้น เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นจากท้องฟ้า เกิดพายุฝนเลือดตกลงมา

เรือรบทองสัมฤทธิ์ถูกห่อหุ้มด้วยแสงประกายหนึ่ง ป้องกันฝนเลือดทั้งหมดจากการตกลงมา

"ภาพแปลกของการล่มสลายปราชญ์หรือ?" อมตะชางเหม่ยถามจื่อหยางเทียนจุน "ท่านอาวุโส ท่านฆ่าคนหรือ?"

"อืม ฆ่านักบุญสองคนที่ไม่รู้จักประมาณตัว " จื่อหยางเทียนจุนตอบอย่างไม่ใส่ใจ