บทที่ 216 ฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ

หญิงชราประหลาดหยุด และจ้องมองไปข้างหลังเยี่ยชิว ฉายแววความกลัวขึ้นมาแวบนุงในดวงตาของเธอ

เยี่ยชิวหันกลับไป และพบว่าคนที่มาคือผู้อมตะชางเหม่ยแห่งสำนักภูเขาหู่ซาน

ทำไมตาแก่ถึงมาอยู่ที่นี่ได้?

เยี่ยชิวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เห็นเพียงผู้อมตะชางเหม่ยสวมชุดนักพรต ผมยาวผูกเป็นมวยบนหัว ถือไม้ตีแมลงในมือ คิ้วยาวของเขาพลิ้วไหวดูเหมือนเทวดา

หญิงชราประหลาดจับไม้ค้ำยันไว้แน่น แล้วพูดอย่างเคร่งขรึม "ท่านนักพรตผู้เก่งกาจ ผู้อมตะชางเหม่ย ไม่ใช่คุณอยู่ในช่วงบำเพ็ญเพียรหรอ? คุณออกมาเมื่อไหร่?"

"ไม่ใช่ธุระอะไรของแก"

ผู้อมตะชางเหม่ยด่าสาปอย่างไม่เกรงใจ

หญิงชราประหลาดก็ไม่ได้โกรธ ชี้นิ้วไปที่เยี่ยชิว และถามผู้อมตะชางเหม่ย: "คุณมาที่นี่เพื่อช่วยเขา?"

“ไร้สาระ ถ้าไม่ได้มาช่วยเขา แล้วทำไมฉันจะมาถึงสถานที่โทรมๆแบบทำไม?”

หญิงชราประหลาดรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยและถามว่า "เจ้าหนุ่มคนนี้เป็นศิษย์ของสำนักภูเขาหู่ซานของพวกคุณ?"

ผู้อมตะชางเหม่ยส่ายหัว "เขาไม่ใช่ศิษย์ของสำนักภูเขาหู่ซาน เขาเป็นศิษย์ของฉัน"

อะไรนะ!

หญิงชราประหลาดตกใจ

ถ้าเธอรู้ว่าเยี่ยชิวเป็นลูกศิษย์ของผู้อมตะชางเหม่ย เธอคงไม่คิดที่อยากจะฆ่าเยี่ยชิว

เพราะว่า การฆ่าศิษย์ของผู้นำสำนักภูเขาหู่ซานนั้นไม่ใช่เรื่องที่ฉลาดเลย

หญิงชราประหลาดกล่าวว่า "ไหนๆเขาก็เป็นลูกศิษย์ของคุณ เห็นแก่คุณ ฉันก็จะไม่โต้เถียงกับเขาแล้ว แต่ว่า ฉีหลินจะต้องตาย"

ผู้อมตะชางเหม่ยพูดอย่างสงบ "คุณจะฆ่าคนอื่นฉันไม่สนใจหรอก ตราบใดที่คุณไม่แตะต้องลูกศิษย์ของฉันก็พอ"

หญิงชราประหลาดถอนหายใจด้วยความโล่งอก

แต่ในตอนนี้ จู่ๆเยี่ยชิว ก็พูดขึ้นมาว่า "ผู้อมตะ ฉันไม่ใช่ศิษย์ของคุณ และฉันก็ไม่ได้เข้าร่วมสำนักของคุณ เรื่อง โปรดทำความเข้าใจด้วย"

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

บนใบหน้าของหญิงชราประหลาดมีความสับสนเกิดขึ้น

ผู้อมตะชางเหม่ยยิ้มและกล่าวว่า "เยี่ยชิว ฉันได้ประกาศจากฝ่ายฉันไปแล้วว่าคุณเป็นลูกศิษย์ของฉัน ไม่ว่าคุณจะยอมรับหรือไม่ก็ตาม คุณก็ยังเป็นลูกศิษย์ของฉัน"

หน้าด้าน!

เยี่ยชิวสาปแช่งในใจแล้วพูดว่า "ผู้อมตะ ยอมแพ้เถอะ ฉันจะไม่เป็นศิษย์ของคุณ"

หญิงชราประหลาดเข้าใจทันทีและพูดด้วยรอยยิ้ม "ไม่คาดคิดมาก่อนเลยนะ ว่าท่านนักพรตผู้เก่งกาจจะมีวันนี้ ตัวเขาเองไม่ได้อยากเป็นลูกศิษย์ ทำไมคุณถึงยังขอร้องเขาล่ะ?”

“หุบปาก!” ผู้อมตะชางเหม่ยจ้องมองหญิงชราประหลาด แล้วพูดกับเยี่ยชิว "ฉันเป็นผู้นำของสำนักภูเขาหู่ซาน ตราบใดที่คุณเป็นศิษย์ของฉัน ต่อไปคุณก็สามารถสืบทอดตำแหน่งผู้นำของสำนักภูเขาหู่ซานได้”

“ ฉันไม่สนใจตำแหน่งผู้นำของสำนักภูเขาหู่ซาน ยิ่งไปกว่านั้น สำนักภูเขาหู่ซานยังเป็นสำนักที่สืบทอดเชื้อสายเดียวนับตั้งแต่ก่อตั้ง ตำแหน่งผู้นำนั้นสืบเชื้อสายจากกรรมพันธุ์ หลอกว่าจะให้ฉันเป็นผู้นำ คุณคิดว่า ฉันเป็นเด็กสามขวบเหรอ?”

ตอนที่เยี่ยชิวอยู่ในมหาวิทยาลัย เขาเคยอ่านหนังสือประวัติศาสตร์หลายเล่ม

เขารู้ ว่าในประวัติศาสตร์หลายพันปีของจีน ตระกูลจำนวนนับไม่ถ้วนได้เกิดขึ้น และหลายตระกูลได้เสื่อมถอยลง แต่มีเพียงสองตระกูลใหญ่เท่านั้นที่อยู่รอดมานับพันปีและเจริญรุ่งเรืองมาโดยตลอด

ตระกูลนึงคือขงจื้อในเมืองชวีฟู่ และอีกคนหนึ่งคือสำนักภูเขาหู่ซานตระกูลจาง

ทั้งสองตระกูลนี้ เป็นที่รู้จักทั่วโลกในชื่อ "เหนือขงใต้จาง"

ตระกูลขงจื๊อได้รับการสืบทอดมาเป็นเวลาหลายพันปีนับตั้งแต่การกำเนิดของขงจื๊อปราชญ์วรรณกรรมรุ่นแรก เริ่มต้นตั้งแต่ราชวงศ์ซ่ง ผู้นำตระกูลขงจื้อได้รับการตั้งตามศาลว่า "หยานเฉิงกง" ชื่อนี้เป็นกรรมพันธุ์จนกระทั่งจีนในปัจจุบัน

สำหรับตระกูลจางนั้น ประวัติศาสตร์สามารถสืบย้อนไปถึงปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เมื่อจางเต้าหลิงก่อตั้งสำนักในภูเขาหู่ซาน และกลายเป็นปรมาจารย์แห่งสวรรค์รุ่นแรก

ตั้งแต่นั้นมา ภูเขาหู่ซานก็กลายเป็นบ้านบรรพบุรุษของลัทธิเต๋าในโลก ซึ่งสืบทอดกันมานับพันปี ปรมาจารย์แต่ละรุ่นทั่วโลกเรียกว่า "ปรมาจารย์แห่งสวรรค์"

แต่ปรมาจารย์แห่งสวรรค์ มีเป็นมรดกตกทอด มีเพียงคนจากตระกูลจางเท่านั้นที่เป็นได้

น่าแปลก ทำไมทุกคนถึงเรียกว่าผู้อมตะชางเหม่ย แทนที่จะเรียกเขาว่าปรมาจารย์แห่งสวรรค์?

เยี่ยชิวรู้สึกแปลกเล็กน้อย

หลังจากถูกเยี่ยชิวเปิดเผย ผู้อมตะชางเหม่ยก็ยังไม่รู้สึกเขินอายและพูดด้วยรอยยิ้ม "แม้ว่าคุณจะไม่สามารถเป็นผู้นำคนต่อไปของสำนักภูเขาหู่ซานได้ แต่คุณก็ยังสามารถเป็นผู้อาวุโสได้นะ"

“ฉันไม่สนใจ” เยี่ยชิวไม่ได้อยากจะเป็นเลย

“เจ้าเด็กสารเลว ทำไมไม่รู้ว่าอะไรดีนะ?” ผู้อมตะชางเหม่ยโกรธเล็กน้อยและพูดว่า “ไม่รู้ว่ามีคนใฝ่ฝันอยากจะเป็นศิษย์ของฉันกี่คน ทำไมคุณถึงไม่สนใจ”

เยี่ยชิวพูด "อยากฟังความจริงหรือโกหกล่ะ?"

"ความจริง"

“ความจริงก็คือ...คุณหน้าตาน่าเกลียดเกินไปแล้ว”

เชี่ย!

ผู้อมตะชางเหม่ยโกรธและด่าสาป "เจ้าสารเลวตัวน้อย ฉันขอบอกคุณเลยนะ ถ้าวันนี้ฉันไม่ได้เพื่อปกป้องแก แกต้องตายแน่นอน"

“ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น”

เยี่ยชิวสาปแช่งในใจ ถ้าตาแก่นี่ไม่ปรากฏตัว ฉันก็อาจจะฆ่าหญิงชราประหลาดคนนั้นเรียบร้อยแล้ว