บทที่ 2170 ร่างพิษหมื่นชนิด

อู่จี๋เทียนจุนไม่เคยคิดเลยว่า ในช่วงเวลาสุดท้ายก่อนตาย หลงผู้ซ่าจะเล่นตลกกับเขาเช่นนี้

ก่อนหน้านี้ หลงผู้ซ่าได้พูดว่า "หากไม่ล้างแค้นให้ท่าน ข้าจะมีหน้าไปเป็นศิษย์ของท่านหรือแม้แต่มีชีวิตอยู่ในโลกนี้ได้อย่างไร " เมื่ออู่จี๋เทียนจุนได้ยิน เขายังคิดว่าหลงผู้ซ่าจะล้างแค้นแทนเขา

ใครจะรู้ว่า หลงผู้ซ่ากลับยุติความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์และศิษย์กับเขาในทันที

ในโลกนี้ ความไร้ยางอายก็คงไม่เกินนี้

"ฮ่าฮ่าฮ่า..." อู่จี๋เทียนจุนหัวเราะอย่างน่าเวทนา

"ท่านอาจารย์ กำลังจะตายอยู่แล้ว ท่านยังหัวเราะออกมาได้อีกหรือ?" หลงผู้ซ่าถามอย่างสงสัย

อู่จี๋เทียนจุนโกรธและกล่าวว่า "ข้าหัวเราะเยาะตัวเองที่ตามืดบอด รับเจ้าคนใจหมาใจหมาป่าเช่นนี้มาเป็นศิษย์ หลงผู้ซ่า เจ้าทำลายล้างอาจารย์ ข้าขอสาปแช่งให้เจ้าไม่มีความตายที่สงบสุข"

หลงผู้ซ่าไม่สนใจและกล่าวว่า "หากคำสาปแช่งของท่านเป็นจริงได้ ท่านก็คงไม่จำเป็นต้องโจมตีนิกายดาบชิงอวิ๋น ผู้คนในนิกายดาบชิงอวิ๋นคงตายเพราะคำด่าของท่านไปนานแล้ว"

"ท่านอาจารย์ โอ้ ท่านอาจารย์ ครั้งหนึ่งท่านก็เคยเป็นหนึ่งในผู้ยิ่งใหญ่แห่งตงฮวง สูงส่งและยิ่งใหญ่ แต่ตอนนี้เล่า? ท่านกลับเป็นเหมือนสุนัขตายที่อยู่ในมือข้า ใครจะไปคิดเช่นนี้ใช่หรือไม่?"

"พูดตามตรง ข้าเองก็ไม่เคยคิดถึงเช่นกัน"

"ช่างเป็นความไม่แน่นอนของชีวิต และโชคชะตาที่พลิกผันจริงๆ!"

หลงผู้ซ่าจับแก่นวิญญาณของอู่จี๋เทียนจุนเอาไว้ ขณะที่พูด มือขวาของเขาก็พลันกลายเป็นสีดำ และไอพิษสีดำก็ซึมเข้าไปในแก่นวิญญาณของอู่จี๋เทียนจุน

"อ๊ากก..." อู่จี๋เทียนจุนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและตะโกนว่า "หลงผู้ซ่า เจ้ากำลังทำอะไร?"

หลงผู้ซ่าหัวเราะเบาๆ และพูดว่า "ข้าบอกไปก่อนหน้านี้แล้ว ท่านคืออาจารย์ของข้า และท่านดีกับข้าเหลือเกิน ในฐานะศิษย์ ข้าจะให้ท่านตายอย่างง่ายดายได้อย่างไร"

"เจ้าไอ้ชั่ว อ๊ากก..." คำพูดของอู่จี๋เทียนจุนยังพูดไม่จบ ก็ร้องด้วยความเจ็บปวดอีกครั้ง

ขณะนั้น อู่จี๋เทียนจุนรู้สึกเหมือนมีมดนับหมื่นตัวกำลังกัดกินแก่นวิญญาณของเขา ทำให้เขาทรมานจนแทบอยากตาย

แก่นวิญญาณของเขาบอบช้ำอยู่แล้ว และหลงผู้ซ่าก็เพิ่งใช้หมุดเทพแทงจนพรุนเป็นรูนับไม่ถ้วน แม้หลงผู้ซ่าไม่ทรมานเขา เขาก็ต้องตายอยู่ดี แต่หลงผู้ซ่ากลับเลือกที่จะทรมานเขาต่อ

หลงผู้ซ่าหัวเราะพลางถามว่า "ท่านอาจารย์ รสชาตินี้ถูกใจท่านหรือไม่?"

อู่จี๋เทียนจุนสบถด่ากลับว่า "เจ้าไอ้สารเลว!"

หลงผู้ซ่าไม่เพียงไม่โกรธ แต่กลับยิ้มอย่างสดใสกว่าเดิมและพูดว่า "ยิ่งเห็นท่านอาจารย์ทรมาน ข้าก็ยิ่งมีความสุข"

"ท่านอาจารย์ อย่าโทษข้าเลย หากจะโทษ ก็โทษตัวท่านเองเถิด"

"หากท่านไม่เคยทรมานข้ามาก่อน ข้าก็คงไม่ทำเช่นนี้กับท่าน"

"จริงสิ ท่านคงสงสัยอยู่ใช่ไหมว่าข้าใช้วิธีอะไรทรมานท่าน?"

หลงผู้ซ่าพูดพลางยื่นฝ่ามือของเขาไปต่อหน้าอู่จี๋เทียนจุน

อู่จี๋เทียนจุนลืมตามองเห็นว่าฝ่ามือของหลงผู้ซ่านั้นดำมืดดั่งน้ำหมึก ราวกับเพิ่งหยิบออกมาจากก้อนถ่าน และเต็มไปด้วยพลังหยินที่น่าขนลุก

“นี่มัน...พิษ?” อู่จี๋เทียนจุนถามอย่างไม่แน่ใจ

"ท่านอาจารย์ก็คือท่านอาจารย์ มองแค่แวบเดียวก็รู้ ยกย่องจริงๆ" หลังจากหลงผู้ซ่าพูดจบ ใบหน้าของเขาก็กลายเป็นสีดำสนิทราวกับฝ่ามือ ไม่เพียงเท่านั้น ทั้งร่างกายของเขานอกจากฟันแล้ว ทุกส่วนกลับกลายเป็นสีดำสนิท

หากอมตะชางเหม่ยอยู่ที่นี่ เขาจะต้องร้องอุทานออกมาว่า “เฮ้ย! ใครที่ไหนทำไมหน้าดำเป็นชาวแอฟริกา?”

อู่จี๋เทียนจุนถามด้วยความตกใจ “ทำไมเจ้าถึงกลายเป็นแบบนี้?”

"ท่านอาจารย์ ข้ากลายเป็นแบบนี้ก็เพราะท่านให้พรแก่ข้า!" หลงผู้ซ่ากล่าว "ถ้าท่านไม่โยนข้าลงไปในหม้อพิษหมื่นชนิด ข้าก็คงไม่มีทางบรรลุร่างหมื่นพิษได้"

อะไรนะ? เจ้าหนูคนนี้บรรลุร่างหมื่นพิษได้อย่างนั้นหรือ?