บทที่ 219 หนีเอาชีวิตรอด

สีหน้าของเยี่ยชิวตกใจอย่างมาก

ในชีวิตนี้ของเขา นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นงูหลามตัวใหญ่ขนาดนี้

ยาวประมาณสิบกว่าเมตร

หัวมีขนาดใหญ่กว่าอ่าง ดวงตาทั้งสองข้างเหมือนระฆังทองแดง เบิกตากว้างอย่างมาก

งูหลามตัวนี้เป็นสีน้ำเงินทั้งหมด มีจุดสีเขียวใหญ่เท่าชามบนหน้าผาก ภายใต้การส่องของพระอาทิตย์ เป็นประกายอย่างมาก

งูหลามเลื้อยไปตามทางหลวง คลานไปด้านข้างของราชางูอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นชูหัวงูขึ้นอย่างรวดเร็ว

ซู——

หัวงูอยู่เหนือพื้นดินสามฟุต ราวกับราชาสัตว์ร้ายที่ลาดตระเวน ต่อจากนั้นส่งเสียงคำรามจากปาก เผยให้เห็นฟันที่แหลมคมสองซี่

กลิ่นเหม็นฟุ้งกระจายมาถึงใบหน้า

“แม่ง ปากของงูตัวนี้เหม็นมาก”

เยี่ยชิวเกือบจะอ้วกแล้ว

หลังจากที่ผู้อมตะชางเหม่ยเห็นงูหลามยักษ์ตัวนี้ ตรงกันข้ามหัวเราะออกมา พูด : “ตั้งแต่ออกจากภูเขาหลงหู่ หลายวันแล้วที่ไม่ได้กินเนื้องู งูตัวนี้พอให้ฉันกินหนึ่งมื้อแล้ว”

หลังจากราชางูได้ยินโกรธอย่างมาก พูด : “ผู้บำเพ็ญก็กินเนื้องูเหรอ ไม่กลัวผิดศีลการบำเพ็ญเหรอ”

“ฉันไม่มีข้อห้ามใดๆ” ผู้อมตะชางเหม่ยจ้องไปที่งูหลามยักษ์ ดวงตาเปล่งประกายสีเขียว พูด : “งูตัวนี้น่าจะมีหลายร้อยกิโลใช่ไหม”

“ฮึ” ราชางูฮึอย่างเย็นชาหนึ่งที

ผู้อมตะชางเหม่ยหันหน้าไปทางเยี่ยชิว : “เคยกินเนื้องูไหม”

เยี่ยชิวส่ายหน้า : “ไม่เคย”

“งั้นวันนี้นายโชคดีแล้ว” ผู้อมตะชางเหม่ยพูด : “เหมือนกับงูหลามที่ใหญ่ขนาดนี้ ไม่เพียงแต่สามารถทำเป็นหม้อไฟได้ ยังสามารถเอาไปย่างกินได้ ฉันขอบอกนายเลยนะ เนื้องูจะมีกลิ่นหอมเป็นพิเศษเมื่อย่างบนไฟถ่าน หลังจากย่างเสร็จแล้ว ให้โรยด้วยผงยี่หร่าและพริกป่นเล็กน้อย รสชาตินั้นยอดเยี่ยมมาก ถ้าหากจับคู่กับเหล้าชั้นดีสักเหยือก นั่นเป็นความสุขอันยิ่งใหญ่ของชีวิตเลย”

เยี่ยชิวตกตะลึง

ให้ตายเถอะ ตาเฒ่าคนนี้ ยังเป็นนักกินคนหนึ่ง!

ราชางูโกรธอย่างมาก พูดอย่างมืดมน : “เสี่ยวชิงเป็นน้องชายของฉัน แกกล้ากินเขา ฉันจะไม่ยอมอยู่ร่วมโลกเดียวกันกับแกแน่นอน”

“มันชื่อเสี่ยวชิงเหรอ” ผู้อมตะชางเหม่ยสะบัดแส้ขนหางจามรีในมือ พูดเสียงดัง : “แรงบันดาลใจของฉันมาแล้ว แต่งบทกวีหนึ่งบท”

“ราชางูมีงู ตั้งชื่อว่าเสี่ยวชิง เสี่ยวชิงนั้นตัวใหญ่ ตุ๋นหม้อเดียวไม่ได้ จำเป็นต้องใช้เตาย่างสองอัน หนึ่งเตาเป็นสูตรลับ หนึ่งเตาเป็นหม่าล่า โรยยี่หร่าเล็กน้อย เสิร์ฟพร้อมกับหัวหอมสับ บวกกับเหล้าเสวี่ยฮวาหนึ่งขวด พาแกต่อสู้อย่างไม่หวาดหวั่น”

ผู้อมตะชางเหม่ยพูดด้วยรอยยิ้ม : “เยี่ยชิว นายคิดว่าบทกวีนี้ของฉันเป็นยังไง”

นี่ก็เรียกบทกวีเหรอ

อย่าดูถูกบทกวีได้ไหม

นี่แทบจะไม่ใช่เค้าโครงของบทกวีเลยด้วยซ้ำ

เยี่ยชิวล้วนแล้วไม่อยากจะบ่นเลยด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้ เขาไม่อยากยั่วยุให้ผู้อมตะชางเหม่ยโมโห ท้ายที่สุด ยังต้องพึ่งพาชายชราคนนี้เพื่อจัดการกับราชางู

ด้วยเหตุนี้ เยี่ยชิวไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องพูดขัดกับความประสงค์ : “บทกวีดี บทกวีดี!”

“แล้วนายคิดว่า บทกวีที่ฉันแต่งเอาไปเปรียบเทียบกับบทกวีที่หลี่ไป๋แต่งเป็นอย่างไร” ผู้อมตะชางเหม่ยถามอีกครั้ง

เยี่ยชิวด่าในใจ คุณจะไร้ยางอายกว่านี้อีกได้ไหม

ระดับการแต่งบทกวีของคุณคืออะไร ภายในใจไม่มีการคำนวณแม้แต่นิดเดียวเลยเหรอ

ยังอยากจะแข่งกับหลี่ไป๋ ช่างไร้ยางอายถึงขีดสุดจริงๆ

“ฮ่าฮ่าฮ่า ช่วงนี้ฉันกำลังฝึกแต่งบทกวี รู้ว่าบทกวีที่ตัวเองแต่งเทียบหลี่ไป๋ไม่ได้อย่างแน่นอน เพียงแต่ ให้เวลาฉันอีกหนึ่งปี ฉันจะเหนือกว่าหลี่ไป๋แน่นอน”

เยี่ยชิว : “.....”

ฉีหลินก็ทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้วเหมือนกัน พูด : “ผู้อาวุโส ศัตรูอยู่ตรงหน้า นี่ยังไม่ใช่เวลาของการหารือเรื่องบทกวี จัดการศัตรูก่อนดีกว่า!”

“พูดมีเหตุผล จัดการศัตรูก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

ผู้อมตะชางเหม่ยกวักนิ้วมือให้ราชางู พูด : “เข้ามา ฉันจะส่งแกไปลงนรก”

“นักบวชเต๋าเวร แกอย่าเย่อหยิ่ง” ราชางูเพียงเสียงลึก : “แม้ว่าแกจะเป็นปรมาจารย์อันดับสามในรายชื่อสำนักมังกรก็ตาม แต่อยากฆ่าฉัน มันก็ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น”

“ไม่ต้องพูดไร้สาระ เข้ามารับความตาย” ผู้อมตะชางเหม่ยเหลืออดเล็กน้อย

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ วันนี้ฉันก็อยากจะเห็นเหมือนกัน พระอาจารย์ของภูเขาหลงหู่ตกลงเป็นปรมาจารย์จริงๆ หรือเป็นแค่ชื่อเสียงจอมปลอม”