บทที่ 2194 ข้าคนนี้ไม่เคยถือสากับศัตรู

หยุนซีทำหน้าตาไม่เชื่อแล้วพูดว่า: "ผู้อาวุโสสูงสุด ท่านตั้งใจจะให้อภัยพวกนั้นจริงๆ หรือ? ท่านไม่เคยบอกหรือว่าดินแดนยมโลกเป็นสถานที่ที่น่าอับอายที่สุด?"

ป๊อก!

จื่อหยางเทียนจุนใช้นิ้วเคาะเบาๆที่หน้าผากของหยุนซี แล้วพูดว่า: "อะไรนะ? เจ้ากล้าสงสัยคำพูดของข้าด้วยหรือ?"

"หรือเจ้าไม่รู้ว่าข้าเป็นคนที่ใช้คุณธรรมชนะใจผู้อื่นเสมอมา และไม่เคยถือสากับศัตรูเลย?"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หยุนซีอดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปาก

ใช่แล้ว ผู้อาวุโสสูงสุดไม่เคยถือสากับศัตรูจริงๆ เพราะท่านล้างบางพันธมิตรห้าสำนักไปจนสิ้นซาก

นี่สินะใช้คุณธรรมชนะใจคนของท่าน!

“เฮ้อ…” จื่อหยางเทียนจุนถอนหายใจยาวแล้วพูดว่า:"ถึงแม้ดินแดนยมโลกจะชั่วร้าย ทำสิ่งเลวทรามมามาก แต่คนเราย่อมไม่พ้นความผิดพลาดใช่หรือไม่?"

"ข้าตัดสินใจจะให้โอกาสพวกเขาได้กลับตัวกลับใจ"

"เหล่านักฆ่าแห่งดินแดนยมโลกคงจะเป็นคนมีเหตุผล ถ้าข้าพูดกับพวกเขาดีๆ และพวกเขายอมขอโทษ เรื่องนี้ก็ถือว่าเลิกแล้วต่อกันไป เพราะดินแดนยมโลกไม่ใช่ที่ที่เราควรจะไปล่วงเกิน"

"อีกอย่าง ข้าชอบใช้คุณธรรมชนะใจคน ไม่ชอบใช้ความรุนแรง"

อืม เกือบจะเชื่อแล้วจริงๆ หยุนซีบ่นในใจ

"พอแล้ว ถึงเวลาไปหาเจ้าแก่นั่นแล้ว" จื่อหยางเทียนจุนสั่งว่า: "ซีเอ๋อร์ ยัยหนู ชางเหม่ย พวกเจ้าสามคนกลับไปที่นิกายดาบชิงอวิ๋นก่อน"

"ข้าจะพาหวู่ซวงกับเยี่ยชิวไปหาที่ซ่อนของดินแดนยมโลก "

ชางเหม่ยรีบพูดว่า:"ผู้อาวุโส ท่านพาข้าไปด้วยได้ไหม? ข้าอยากติดตามท่านเพื่อเปิดหูเปิดตา และอยากเห็นความสง่างามที่หาตัวจับได้ยากของท่าน!"

"เจ้าหมายความว่าไง? คิดว่าข้าจะไปลงมือกับดินแดนยมโลกหรือไง?" จื่อหยางเทียนจุนพูดว่า:"ข้าเพิ่งบอกไปไม่ใช่หรือว่าจะไปคุยกับพวกเขาดีๆ"

"เจ้าไปช่วยซีเอ๋อร์ย่างเนื้อให้หยุนซานกินก็แล้วกัน"

"คืนนี้เราจะดื่มให้สุดเหวี่ยง!"

ชางเหม่ยไม่ลดละ พูดว่า:"ผู้อาวุโส ข้าไม่เคยห่างจากเจ้าเด็กเปรต มาก่อนเลย ท่านพาข้าไปด้วยเถอะ"

จื่อหยางเทียนจุนตอบ:"พาเจ้าไปเพื่ออับอายขายหน้าไหมล่ะ?"

ชางเหม่ย: "..."

"พอแล้ว รีบกลับไปเถอะ" จื่อหยางเทียนจุนพูดจบ ส่งพลังเข้าสู่เรือรบทองสัมฤทธิ์ แล้วพูดว่า: "ซีเอ๋อร์เดินทางระวังด้วย"

หยุนซีไม่ลังเล นางรู้ว่าจื่อหยางเทียนจุนกำลังจะไปทำเรื่องใหญ่ จึงกำชับว่า:

"ผู้อาวุโสสูงสุด ขอให้ท่านปลอดภัย"

พูดจบ นางยังแอบมองเยี่ยชิวอย่างไม่อยากจาก

เยี่ยชิวส่งสายตากลับไป ราวกับจะพูดว่ารอข้ากลับไปล่ะ

หยุนซีหน้าแดงก่ำ ก้มหน้าด้วยความอาย

จากนั้น จื่อหยางเทียนจุนใช้พลังยกเยี่ยชิวและเยี่ยหวู่ซวงขึ้นมา แล้วปกป้องทั้งสองไว้ด้วยพลัง

"ข้าจะพาเจ้าเคลื่อนย้าย ช่วงนั้นต้องกลั้นหายใจ หลับตาให้ดี ไม่งั้นจะเป็นลมเหมือนชางเหม่ย พวกเจ้าพร้อมไหม?"

เยี่ยชิวและเยี่ยหวู่ซวงพยักหน้า

"ไป!"

ในชั่วขณะ

"ตูม!"

หลังจากสิ้นเสียงทั้งสามคนหายไปจากที่เดิม

บนเรือรบทองสัมฤทธิ์ นางฟ้าไป๋ฮวา ยืนมองไปยังทิศทางที่เยี่ยชิว กับพวกหายตัวไป ก่อนจะพูดขึ้นว่า "แดนยมโลกจบสิ้นแน่"

หยุนซีทำหน้าบึ้งพลางพูดว่า "ผู้อาวุโสสูงสุด บอกว่าจะไปคุยดี ๆ กับพวกนั้น แต่กลับไปกวาดล้างแดนยมโลกแทน! นี่คิดว่าฉันเป็นเด็กสามขวบหรือไง?"

อมตะชางเหม่ยส่ายหน้าด้วยความเสียดาย พร้อมบ่นออกมาว่า

"ท่านผู้อาวุโส นี่มันช่างจริง ๆ พาเจ้าเด็กเปรตไปด้วย แต่กลับไม่พาข้าไป คิดว่าข้าจะไปแย่งสมบัติหรืออย่างไร? ข้าชางเหม่ยเป็นคนโลภจริง ๆ หรือ?"

เมื่อได้ยินดังนั้น นางฟ้าไป๋ฮวาและหยุนซีหันมามองหน้ากัน ก่อนจะหัวเราะคิกคักพร้อมกัน

อมตะชางเหม่ยมองทั้งสองแล้วถามขึ้นว่า "สองเซียนหัวเราะอะไรกัน? หรือว่าที่ข้าพูดมันผิด?"

"ไม่ผิดเลย" หญิงสาวทั้งสองตอบพร้อมกัน

"เอาล่ะ พวกเรากลับกันเถอะ" หยุนซีพูดขึ้น "เต้าจ่าง ได้ยินมาว่าเจ้าเยี่ยชิวบอกว่าท่านเก่งเรื่องปิ้งย่างมาก ๆ กลับไปช่วยแสดงฝีมือหน่อยได้ไหม?"