บทที่ 2200 เป่ากันให้แตกเลย!

จื่อหยางเทียนจุนถึงกับซาบซึ้งกับคำพูดของตัวเอง ส่วนเหล่านักฆ่าของดินแดนนรกต่างยืนอึ้งงงเป็นไก่ตาแตกกับสิ่งที่เขาพูด

ทุกคนมองจื่อหยางเทียนจุนด้วยสีหน้าราวกับมองคนสติไม่ดี

“เจ้าแก่คนนี้ คงไม่ใช่คนบ้าใช่ไหม?”

ข้อเรียกร้องพวกนี้ ใครมันจะไปยอมรับ?

แล้วเจ้าแก่คนนี้มันกล้าเอาอะไรมาข่มขู่ดินแดนนรก? มั่นใจมาจากไหนกันแน่?

ไป๋ซิ่วฉายซึ่งแต่เดิมตั้งใจจะล้อเลียนจื่อหยางเทียนจุนเพียงเพื่อหาความสนุก แต่เมื่อได้ยินคำพูดของจื่อหยางเทียนจุน สีหน้าของเขากลับเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด

เวรเอ้ย ข้าดันคิดจะหาความสนุกจากคนบ้า ข้าคงเสียสติไปแล้ว!

ชายสวมหน้ากากเหลือบมองไป๋ซิ่วฉายด้วยแววตาเย็นเยียบ พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนัก “ไป๋ซิ่วฉาย เจ้าคิดจะคุยกับคนบ้าต่ออีกหรือไม่?”

ไป๋ซิ่วฉายส่ายหัวพลางตอบ “ก่อนหน้านี้ข้าคิดผิดที่ไปเสียเวลาคุยกับคนบ้า ข้าทำให้หัวหน้าพิธีกรรมต้องผิดหวังแล้ว”

ชายสวมหน้ากากหันไปมองจื่อหยางเทียนจุนและพูดเสียงเข้ม “ไอ้แก่ ข้าไม่อยากเสียเวลากับเจ้าอีกแล้ว ตอนนี้ข้ามีสองทางเลือกให้เจ้า เจ้าจะฆ่าตัวตายเอง หรือจะให้ข้าส่งเจ้าไป?”

จื่อหยางเทียนจุนมองชายสวมหน้ากากด้วยสีหน้าประหลาดใจ “หมายความว่าอย่างไร? ข้าอุตส่าห์พูดจาโน้มน้าวอย่างจริงใจตั้งนาน พวกเจ้าฟังแล้วปล่อยผ่านไปหมดเลยหรือ?”

“ข้าก็บอกแล้ว หากพวกเจ้ารับเงื่อนไขทั้งหมดของข้า ข้าจะยกโทษให้พวกเจ้า”

“พวกเจ้าไม่คิดจะคว้าโอกาสนี้ไว้หรือ?”

ท่าทางจริงใจของจื่อหยางเทียนจุนทำให้ชายสวมหน้ากากถึงกับหัวเราะเย็น “เจ้าแก่นี่ นอกจากจะเป็นบ้าแล้ว ยังโง่ได้ใจอีกต่างหาก”

ไป๋ซิ่วฉายพูดเสริม “ข้าแนะนำให้เจ้าฆ่าตัวตายเสียเถอะ หากรอให้พวกเราลงมือ เจ้าคงไม่ได้ศพที่สมบูรณ์กลับไปแน่”

จื่อหยางเทียนจุนมองเหล่านักฆ่าของดินแดนนรก พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเมตตา

“พวกเจ้าเล่า? มีใครอยากกลับตัวกลับใจบ้างไหม? ถ้ามี ขอให้ก้าวออกมา”

แต่กลับไม่มีใครก้าวออกมาเลยสักคน

"เฮ้อ..."

จื่อหยางเทียนจุนถอนหายใจยาว ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงปลงตก "หวู่ซวง วันนี้ข้าถึงได้เข้าใจสัจธรรมอย่างหนึ่ง การชี้นำผู้อื่นให้ทำความดี ช่างยากเย็นพอ ๆ กับการชี้ทางให้หญิงคณิกาเลิกอาชีพ"

"คนพวกนี้ แม้ในยามใกล้ตายก็ยังไม่สำนึกผิด ข้าช่างเสียแรงเปล่าที่เมตตาพวกเขา..."

ยังไม่ทันที่คำพูดของจื่อหยางเทียนจุนจะจบลง

"ไอ้แก่! เจ้าหูหนวกหรือไง?" เหลยกางที่ถือค้อนใหญ่ชี้หน้าจื่อหยางเทียนจุนตะโกนขึ้นด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด "หัวหน้าพิธีกรรมให้อภัยเจ้าด้วยการให้โอกาสฆ่าตัวตายแทนที่เราจะลงมือ เจ้าไม่เพียงไม่สำนึกบุญคุณ ยังพูดจาไร้สาระไม่หยุด หากเจ้าพูดอีกคำเดียว ระวังข้าจะทุบหัวเจ้าให้ระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ!"

"เจ้ากำลัง... ข่มขู่ข้าหรือ?" จื่อหยางเทียนจุนเอ่ยถามด้วยสีหน้าที่เริ่มเย็นชา

เหลยกางตอบกลับอย่างท้าทาย "ใช่ ข้าข่มขู่เจ้า แล้วจะทำไม?"

จื่อหยางเทียนจุนพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "ข้าพยายามชี้แนะพวกเจ้าให้กลับตัวกลับใจ เจ้าจะไม่ขอบคุณก็ไม่เป็นไร แต่เจ้ากลับกล้ามาข่มขู่ข้า เจ้ายังมีความเป็นคนเหลืออยู่หรือไม่?"

"ข้าต้องเดินทางมาไกลลำบากลำบนเพื่อพูดเรื่องนี้ การที่ข้าพยายามเตือนเจ้า มันผิดตรงไหน?"

"แต่เจ้ากลับอยากใช้ค้อนทุบหัวข้าให้ระเบิด นี่แสดงให้เห็นว่าเจ้าเป็นสัตว์เดรัจฉานที่ไร้หัวใจและชอบเข่นฆ่าผู้อื่น!"

"คนอย่างเจ้า ไม่มีค่าพอที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป!"

ทันใดนั้น จื่อหยางเทียนจุนยกนิ้วขึ้นชี้ไปข้างหน้า

"ซิ่ว!"

แสงกระบี่สายหนึ่งพุ่งออกมาด้วยความเร็วที่ไม่อาจหยั่งถึง ทะลุผ่านหว่างคิ้วของเหลยกางในพริบตา

ชั่วอึดใจต่อมา ร่างสูงใหญ่เกือบสามเมตรของเหลยกางก็ทรุดฮวบลงกับพื้น เขาเบิกตาโพลงด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา "เป็นไปไม่ได้..."

โครม!

ร่างของเหลยกางล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง เขาตายทั้งที่ดวงตายังเปิดอยู่ ไม่มีแม้แต่ความสงบในความตาย

"หึ! แค่เห็นเจ้าก็รู้สึกขยะแขยง" จื่อหยางเทียนจุนโบกมือขวาเบา ๆ

ในพริบตา ร่างของเหลยกางก็กลายเป็นเถ้าธุลี ก่อนจะถูกสายลมพัดหายไปอย่างไร้ร่องรอย

"นี่มัน..."

หัวหน้าสวมหน้ากากตกตะลึง

ไป๋ซิ่วฉายตะลึง

เหล่านักฆ่าแห่งยมโลกเองก็พากันตกตะลึง

ไม่มีใครคาดคิดว่าเหลยกางที่มีพลังถึงระดับนักบุญใหญ่จะถูกจื่อหยางเทียนจุน ผู้ที่พวกเขาคิดว่าเป็นแค่คนเสียสติ สังหารด้วยนิ้วกระบี่อย่างง่ายดาย ร่างกายของเขากลับไม่มีแม้แต่เถ้ากระดูกหลงเหลืออยู่