บทที่ 2202 ปีศาจ! คือปีศาจแน่ๆ!

“ปัง!”

จื่อหยางเทียนจุนใช้เท้าเหยียบลงไปบนตัวของชายสวมหน้ากากจนจม

ทันใดนั้น ชายสวมหน้ากากก็กะอักเลือดออกมาไม่หยุด

“เขาเหยียบหน้าฉัน… เขากล้าเหยียบหน้าฉันได้ยังไง!” ชายสวมหน้ากากแทบจะคลั่ง

เขาเป็นถึงหัวหน้าพิธีกรรมแห่งสาขาตงฮวงของโลกหลังความตาย เคยมีใครกล้ารังแกเขาแบบนี้กัน!?

ด้วยพลังระดับนี้ ออกไปข้างนอก เขาสามารถยืนเทียบเคียงกับอู่จี๋เทียนจุนหรือเซียวฉงโหลวได้เลย

แต่ตอนนี้กลับโดนเหยียบหน้า ซึ่งถือเป็นความอัปยศครั้งใหญ่!

แน่นอนว่าเขายังไม่รู้ว่าเซียวฉงโหลวกับอู่จี๋เทียนจุนตายไปแล้ว ไม่งั้น ต่อให้มีความกล้าเป็นหมื่นเท่า เขาก็คงไม่กล้าหยิ่งผยองต่อหน้าจื่อหยางเทียนจุน

จื่อหยางเทียนจุนมองชายสวมหน้ากากที่ถูกตัวเองเหยียบไว้ใต้ฝ่าเท้าแล้วพูดพร้อมรอยยิ้มว่า

“ดูเหมือนว่า หน้าของเจ้านี่จะไม่ได้แข็งเหมือนปากนะ”

“ไอ้แก่ ฉันจะฆ่าแก! อ๊ากกกก!” ชายสวมหน้ากากดิ้นรนอย่างสุดกำลัง แต่ก็ไร้ผล เท้าของจื่อหยางเทียนจุนหนักราวกับก้อนหินยักษ์ที่กดอยู่บนใบหน้าของเขา ทำให้เขาขยับไม่ได้

“ตอนนี้ยอมพูดได้หรือยัง?” จื่อหยางเทียนจุนพูดด้วยรอยยิ้ม “ข้าบอกไปแล้วว่าข้าไม่ชอบใช้ความรุนแรงในการแก้ปัญหา แค่เจ้าบอกทุกอย่างที่เจ้ารู้ ข้าก็จะปล่อยเจ้าไปทันที”

ชายสวมหน้ากากคำรามว่า “อย่าหวังเลย…”

ปัง!

จื่อหยางเทียนจุนย่ำลงไปอีกครั้ง ชายสวมหน้ากากกะอักเลือดออกมาอีกครั้ง คราวนี้ฟันของเขาหักไปสิบกว่าซี่

“นี่หรือคือการที่บอกว่าไม่ใช้ความรุนแรงแก้ปัญหา?”

“ข้าสาบานเลย… แกมันไอ้แก่ไร้ยางอาย!”

ชายสวมหน้ากากสบถในใจ

“หืม?”

จื่อหยางเทียนจุนมองไปที่หน้ากากเขี้ยวแหลมบนใบหน้าของชายสวมหน้ากากอย่างแปลกใจ

ตามหลักแล้ว แม้เขาจะควบคุมพลังอย่างระมัดระวัง แต่แค่สองเท้าของเขาก็ควรทำให้หน้าของชายสวมหน้ากากกลายเป็นเลือดเนื้อเละไปแล้ว

แต่จนถึงตอนนี้ ใบหน้าของชายสวมหน้ากากยังคงสมบูรณ์

สาเหตุนั้นก็คือหน้ากากเขี้ยวแหลมนี้ดูเหมือนจะไม่ธรรมดา

จื่อหยางเทียนจุนมองหน้ากากเขี้ยวแหลมของชายสวมหน้ากากลึกลงไปอีกแล้วพูดว่า “ถ้าข้าจำไม่ผิด เจ้ามีนามว่าเซี่ยอี้ใช่หรือไม่?”

“เซี่ยอี้ ข้าว่าพวกเราสองคนดูเหมือนจะมีวาสนาต่อกันนะ ไม่เช่นนั้น คงไม่มาพบเจอและรู้จักกันแบบนี้หรอก”

“ในเมื่อเรามีวาสนา ไยเจ้าไม่ทำให้มันลึกซึ้งกว่านี้หน่อยเล่า?”

“อย่างเช่น บอกข้าสิว่าอวี่หวังก็คือใครกันแน่?”

ชายสวมหน้ากากพูดด้วยความโกรธ “หึ ข้าไม่มีวาสนากับแก! อย่าหวังเลย ข้าไม่มีทางบอกอะไรเกี่ยวกับท่านอวี่หวังแน่นอน!”

จื่อหยางเทียนจุนไม่ได้โกรธ และตอบกลับ “งั้นบอกข้าเรื่องเกี่ยวกับโลกหลังความตายก็ได้”

“เช่น ที่ตั้งของสำนักงานใหญ่โลกหลังความตายอยู่ที่ไหน?”

“โลกหลังความตายมีสาขากี่แห่ง? ยังมีผู้แข็งแกร่งเหลืออีกเท่าไหร่? และ…”

ชายสวมหน้ากากพูดขัดขึ้น “ไอ้แก่ เจ้าไม่เคยบอกว่าชอบใช้คุณธรรมโน้มน้าวผู้คนเหรอ? งั้นข้าจะบอกเจ้า ข้าไม่ยอม! ถ้าหากทำให้ข้ายอมจำนนทั้งใจและกายได้ ข้าจะบอกเจ้าในสิ่งที่ข้ารู้ทั้งหมด!”

“เจ้าต้องการให้ข้าทำยังไง?” จื่อหยางเทียนจุนถาม

ชายสวมหน้ากากพูด “ปล่อยข้าก่อน จากนั้นข้าจะสู้กับเจ้าอย่างยุติธรรม ถ้าข้าพ่ายแพ้อีกครั้ง ข้าจะบอกเจ้าในทุกสิ่งที่ข้ารู้”

ปัง!

จื่อหยางเทียนจุนย่ำลงไปบนใบหน้าของชายสวมหน้ากากอีกครั้ง พร้อมกับด่า “แกเป็นตัวอะไรถึงกล้ามาต่อรองกับข้า?”

ชายสวมหน้ากากถึงกับอึ้ง

นี่มันไม่ใช่เจ้าบอกเองหรือว่าชอบใช้คุณธรรมโน้มน้าวคนอื่น?

แล้วนี่มันอะไร ทำไมพูดจาไม่ตรงกับที่เคยพูดเลย!?

จื่อหยางเทียนจุนเปลี่ยนท่าทีเล็กน้อยและพูดว่า “แต่ข้าก็เป็นคนที่ชอบใช้คุณธรรมโน้มน้าวผู้คนอยู่แล้ว งั้นจะให้โอกาสเจ้า”

พูดจบ จื่อหยางเทียนจุนก็ยกเท้าออกและถอยกลับไปยืนที่เดิม

ชายสวมหน้ากากลุกขึ้นจากพื้นและพูดกับจื่อหยางเทียนจุนว่า “เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะหนีหรือ?”

“เจ้าก็ลองดูสิ?” จื่อหยางเทียนจุนยิ้มตอบ “ต่อหน้าเรา ยังไม่มีใครหนีไปได้”