บทที่ 222 รับคำสั่งเป็นผู้นำองค์กรหลงเหมิน

ทันใดนั้น ก็ได้ยินดังจากในห้อง

เฉาหยวนสวมชุดสีเขียว ยังคงนิ่งไม่ขยับ แต่เจตนาการฆ่า ทำให้ผู้คนรู้สึกเย็นวาบแบบไม่มีที่มาที่ไป

เยี่ยชิวรู้สึกว่าการหายใจของเขาเริ่มลำบาก

เขาตกใจเล็กน้อย

พูดตามหลักเหตุผล ด้วยระดับการฝึกฝนของเขาในปัจจุบัน คนธรรมดาทั่วไปยากที่จะกดดันเขาได้ แต่เฉาหยวนสามารถทำได้ถึงระดับนี้ได้

“ไม่น่าแปลกใจที่เป็นอันดับหนึ่งของหลงเหมิน ไม่มีทางที่ไท้เจี่ยนจะไม่รู้จักศิลปะการต่อสู้ ในพลังระดับนี้ ไม่ได้ด้อยกว่าปรมาจารย์ระดับสูงคนใดเลย”

เยี่ยชิวรู้สึกประหลาดใจ

“อาการบาดเจ็บของคุณเป็นยังไงบ้าง?” สายตาของเฉาหยวนมองไปที่ไหล่ของฉีหลิน แล้วถาม

“หายดีแล้ว” ฉีหลินกล่าว

“หายแล้ว?” เฉาหยวนรู้สึกประหลาดใจ

ฉีหลินยิ้มและพูดว่า "เยี่ยชิวรักษาฉันจนหายแล้ว เขาเป็นหมอที่เก่งที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา"

เฉาหยวนมองดูเยี่ยชิวอย่างพิจารณาแล้วพูดว่า "ขอบคุณ"

“ไท้เจี่ยนคุณเกรงใจเกินไปแล้ว พวกเราทุกคนล้วนเป็นพี่น้องกัน เป็นสิ่งที่ฉันควรทำ” เยี่ยชิวกล่าว

เฉาหยวนพยักหน้าเล็กน้อย แล้วถามฉีหลิน “การเดินทางเป็นไปด้วยดีหรือเปล่า?”

“ก็ถือว่าดี ราชางูและหญิงชราประหลาดหนานเตียนไล่ฆ่าที่ที่เจียงโจว แล้วตามมาดักฆ่าบนถนนตอนกลับไปที่หยางเฉิง ต้องขอบคุณเยี่ยชิวและผู้อมตะชางเหม่ย...”

ฉีหลินอธิบายการเดินทางทั้งหมด โดยละเอียดในการพูดครั้งเดียว

หลังจากได้ยิน เฉาหยวนก็หัวเราะและพูดว่า "หญิงชราประหลาดตายแล้ว ราชางูก็หนีไปแล้ว งั้นศัตรูของพวกเราก็น้อยลงไปสองคน"

"ผู้อาวุโส ขอขอบใจคุณ"

“ขอบคุณที่ช่วยฉีหลิน”

เฉาหยวนกล่าวขอบคุณผู้อมตะชางเหม่ย

“คุณไม่จำเป็นต้องขอบคุณฉัน ฉันไม่ได้ทำเพื่อช่วยฉีหลิน ฉันทำเพื่อช่วยเขา” ผู้อมตะชางเหม่ยชี้ไปที่เยี่ยชิว

“ถ้าอย่างนั้นฉันยิ่งต้องขอบคุณคุณ” เฉาหยวนกล่าว “เยี่ยชิวไม่ได้แค่เป็นคนของหลงเหมินเท่านั้น เขายังเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตของฉันด้วย”

ผู้อมตะชางเหม่ยถามด้วยความประหลาดใจ "เขาช่วยชีวิตคุณไว้เหรอ?"

เฉาหยวนยิ้มแล้วพูดว่า "พิษจากแมลงที่อยู่ในร่างกายของฉันต้องพึ่งเขา"

แบบนี้นี่เอง

“ดื่มเหล้าไหม?” ผู้อมตะชางเหม่ยถาม

“ฉันได้รับบาดเจ็บ หยุดดื่มน่ะ” หลังจากที่เฉาหยวนพูดจบ เขาก็หยิบขวดแคลเซียมออกมาจากด้านข้าง เทชิ้นหนึ่งเข้าไปในปากของเขาแล้วเริ่มเคี้ยวมัน

เมื่อเห็นสิ่งนี้ผู้อมตะชางเหม่ย ก็พูดบทกวีออกมา เขาถือแก้วไวน์ ส่ายหัวแล้วเริ่มกล่าว "ความไร้สาระในวัยเยาว์หมดสิ้นแล้ว วันนี้มันเหลือเป็นเพียงเหล้าและอาหาร แก่ตัวลงก็ต้องค่อยๆเคี้ยว เรื่องราวหนึ่งบทเคี้ยวแคลเซียมหนึ่งเม็ด”

เป็นกวีที่ชวนเลี่ยนอีกบท

“ไท้เจี้ยน คุณไม่รู้อะไร ระหว่างทางมาหยางเฉิง ผู้อมตะชางเหม่ยเขียนบทกวีได้สองบท ฉันจะท่องให้คุณฟัง”

เยี่ยชิวท่องกวีสองบทที่ผู้อมตะชางเหม่ยเขียนถึงเฉาหยวนเสียงดัง

หลังจากฟังแล้ว เฉาหยวนก็ยิ้มและกล่าวว่า "ผู้อาวุโสค่อนข้างขยันในการแต่งบทกวีนะ"

ผู้อมตะชางเหม่ยมีสีหน้าภาคภูมิใจและพูดว่า "ขยันเขียนบท เขียนกลอน ถึงจะสร้างบทกวีดีๆได้ เขียนบทกวีดีๆจะมีประโยชน์อะไร มีความสุขจนกินแทนข้าว"

พูดออกมาก็เป็นบทกวีเลี่ยนๆ

ในใจเยี่ยชิวไม่ได้อยากจะพูดแซะแล้ว

เฉาหยวนกล่าวว่า "ฉันยังจำได้ว่าเมื่อสิบห้าปีก่อน ตอนที่ฉันพบกับผู้อาวุโสในปักกิ่ง ผู้อาวุโสก็ชอบเขียนบทกวีแบนี้"

เยี่ยชิวและฉีหลินมองหน้ากัน

พวกเขาจำได้ว่า ก่อนที่จะฆ่างูเหลือมยักษ์ ผู้อมตะชางเหม่ยพูดจากปากเขาเพิ่งเรียนเขียนบทกวีเมื่อไม่นานมานี้

เกรงว่า คำว่า "เมื่อไม่นานมานี้" หมายถึงสิบห้าปีนี้ที่ผ่านมา

ได้ระดับนี้?

ยังอยากจะเอาชนะกวีหลี่ไป๋ และกวีหลิวปัง?

ฝันเอาเถอะ!