บทที่ 2221 ได้ยินมาว่าท่านจะท้าทายข้าเหรอ

อมตะชางเหม่ยยืนอยู่ในอากาศ เสื้อคลุมวิถีไร้ลมพัดเคลื่อนไหว ร่างกายเต็มไปด้วยพลังวิถีหมุนวน พร้อมกับบทกวีที่เขาพูดออกมา ทันใดนั้น ภาพลักษณ์ของเขาก็กลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในใจของศิษย์จากนิกายดาบชิงอวิ๋น

"ไม่แปลกใจเลยที่เขาฝึกฝนจนได้เกิดวิญญาณหลักเก้าดวง ผู้มีพรสวรรค์แบบนี้แม้แต่การเขียนกวีก็ยังดูอภิมหามาก!"

"จับดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ เก็บดาวจากท้องฟ้า ไม่มีใครในโลกนี้ที่เหมือนเขา! คิดภาพตามแล้ว คนที่สามารถเขียนบทกวีแบบนี้ได้จะมีอุดมการณ์สูงขนาดไหน!"

"ท่านชางเหม่ย แท้จริงแล้วน่าประทับใจมาก!"

"ข้าตัดสินใจแล้ว! ตั้งแต่วันนี้ไป จะเรียนรู้จากท่านชางเหม่ยให้ดี ฝึกฝนให้เต็มที่ หวังว่าจะสามารถก้าวข้ามขอบเขตเร็วๆนี้!"

"......"

หลังจากที่ตกใจเสร็จแล้ว ทุกคนก็เริ่มตะโกนด้วยเสียงดัง:

"ท่านเต้าจ่างยิ่งใหญ่!"

"ท่านเต้าจ่างยิ่งใหญ่!"

"......"

เสียงดังก้องไปทั่ว

ทุกครั้งที่ตะโกนกลับดังกว่าเดิม

ท่านชางเหม่ยยืนอยู่ในอากาศในท่าทางของผู้เชี่ยวชาญจากโลกวิญญาณ ดูเหมือนเป็นคนที่มีความสงบสง่างาม แต่ภายในใจเขากลับยิ้มอย่างพอใจ

"การเสแสร้งมันช่างดีจริงๆ!" \

"ถ้าไอ้เด็กเปรตอยู่ที่นี่ เห็นทุกคนเคารพยำเกรงขนาดนี้ คงจะอิจฉาตาร้อนจนตาเขาคงเป็นสีแดงแน่!"

"เออ แล้วทำไมไม่ใช้โอกาสนี้กดดันไอ้เด็กเปรตให้หุบปากลงล่ะ?"

"ไอ้เด็กเปรต ขอโทษนะ ใครจะไปคิดว่าข้าจะยังคงอยู่ในภาวะฝึกสมาธิหละ ฮ่ะๆ ข้าก็ยังต้องแกล้งเป็นคนเก่งต่อไป"

อมตะชางเหม่ยคิดในใจแล้วหันไปมองที่สวนหลังบ้าน ก่อนจะตะโกนออกมาเสียงดัง: "ไอ้เด็กเปรต ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังพยายามข้ามขั้นทงเสิน หวังว่าเจ้าจะทะลวงได้เร็วๆ เพราะข้ากำลังรอคอยที่จะเอาชนะเจ้าอย่างใจจดใจจ่อ"

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนในที่เกิดเหตุเริ่มพูดคุยกัน

"ท่านชางเหม่ยหมายความว่าไง? เขาจะท้าทายท่านชายเยี่ยเหรอ?"

"ท่านชางเหม่ยกับท่านชายเยี่ยไม่ใช่เพื่อนที่ดีเหรอ? ทำไมถึงท้าทายท่านชายเยี่ยล่ะ?"

"น่าจะไม่ใช่การท้าทายหรอก มันคงเป็นแค่การฝึกฝนกันนะ"

"พวกท่านคิดว่า ถ้าทั้งสองคนฝึกฝนกันจริงๆ ใครจะเก่งกว่ากัน?"

"ยังต้องถามอีกเหรอ? แน่นอนว่าท่านชางเหม่ยเป็นคนที่เก่งกว่า!"

"ไม่ต้องพูดถึงว่าท่านชายเยี่ยยังไม่ได้ทะลวงขั้นทงเสิน แค่ถ้าทะลวงแล้ว เขาจะฝึกฝนแก่นวิญญาณถึงเก้าดวงได้ไหม?"

"ท่านชางเหม่ยไม่เพียงแต่ทะลวงขีดสุดของขั้นทงเสินได้แล้ว ยังสามารถฝึกฝนแก่นวิญญาณถึงเก้าดวงได้อีก แม้แต่คนที่เป็นเซียนขั้นสูงก็ยังสามารถสู้กับท่านชางเหม่ยได้!"

"แต่ข้าก็ได้ยินมาว่าท่านชายเยี่ยก็เป็นพรสวรรค์ระดับสุดยอดเหมือนกันนะ ไม่งั้นแม่นางหยุนซีคงไม่รักเขาหรอก!"

“พรสวรรค์? ฮ่าๆ ถ้าหากท่านชายเยี่ยเป็นพรสวรรค์ระดับสุดยอดแล้วล่ะก็ ท่านชางเหม่ยก็ต้องเป็นพรสวรรค์ที่ยิ่งใหญ่ตลอดกาล”

“ข้ากล้าทำนายเลยว่า ท่านชายเยี่ยไม่มีทางเป็นคู่มือของท่านชางเหม่ยได้แน่!”

“……”

อมตะชางเหม่ย ได้ยินเสียงพูดคุยเหล่านี้แล้วพบว่า บรรดาศิษย์ของนิกายดาบชิงอวิ๋น ส่วนใหญ่ต่างเห็นว่าเขาเก่งกว่าเยี่ยชิว ทำให้ความทะนงตัวในใจของเขาทะยานขึ้นมา

เขาตัดสินใจใช้โอกาสนี้เพิ่มเชื้อไฟให้แรงขึ้น

“ไอ้เด็กเปรต เจ้าจะออกจากการปิดภาวะเมื่อไหร่? ข้ารอจนหิวโหยแล้ว……”

ในขณะนั้นเอง

“ทางของสวรรค์ การลดสิ่งที่มากเกินไปและเสริมสิ่งที่ขาดหายไป ดังนั้นจึงมักจะมีความเปราะบางมากกว่า ความขาดแคลนมักจะมีพลังเหนือความมากมาย… การแสดงของท้องฟ้า ภาพแห่งแสง ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในจักรวาลและสัญญาณแห่งชีวิตและความตาย…”

เสียงดังสะท้อนออกมาจากสวนหลังบ้าน ราวกับมันสะท้อนทั่วจักรวาล แผ่กว้างและลึกซึ้ง เหมือนเสียงระฆังทองสะท้อนทุกใจของผู้คน

ในวินาทีถัดมา แสงสีรุ้งหลายเส้นก็เริ่มตกลงมาจากท้องฟ้า สาดส่องลงมาปกคลุมสวนหลังบ้าน

“เป็นการเสด็จของมงคลจากฟ้า!”

“หรือว่านี่คือการกระทำของท่านชายเยี่ย?”