บทที่ 2224 ก้าวเดียวสู่จุดสูงสุด

เมื่อได้ยินคำพูดของเยี่ยชิว ทุกคนในที่นั้นต่างตกตะลึงไปหมด

"พี่ใหญ่ ท่านหมายความว่าอะไร?"

"ไปต่อรองกับกฎแห่งสวรรค์เหรอ?"

"กฎแห่งสวรรค์จะเห็นคุณค่าของท่านเหรอ?"

"ถ้ากฎแห่งสวรรค์มันดีขนาดนั้น ทำไมตลอดหลายพันปีมานี้ถึงมีนักรบผู้ยิ่งใหญ่จำนวนมากต้องตกสู่ความพินาศจากฟ้าผ่า?"

"ไอ้เด็กเปรต นายไม่เสียสติไปหรอกนะที่ไปต่อรองกับกฎแห่งสวรรค์ นายคิดว่าใบหน้าของนายมีอำนาจขนาดนั้นเหรอ? ฮ่าฮ่าฮ่า..."

อมตะชางเหม่ยหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนาน

แต่แล้ว ทันใดนั้น เขาก็พบว่าก้อนเมฆที่มืดครึ้มในฟ้าได้หายไป และท้องฟ้ากลับมาสว่างใสอีกครั้ง

"อะไรนะ?"

ไม่ใช่แค่อมตะชางเหม่ยที่ตกใจ ทุกคนในที่นั้นก็รู้สึกตกใจไปด้วย

"กฎแห่งสวรรค์ให้เกียรติคุณชายเยี่ยจริงๆเหรอ?"

"โอ้พระเจ้า หน้าตาของคุณชายเยี่ยก็ใหญ่โตจริงๆนะ!"

"ไม่น่าเชื่อเลยว่ากฎแห่งสวรรค์จะมีความเมตตาบ้าง!"

"...."

เสียงอุทานดังขึ้น

อมตะชางเหม่ยรู้สึกถึงความร้อนที่หน้า ใบหน้าของเขาร้อนจนเหมือนโดนตบ ใครจะไปคิดว่าเขากำลังเยาะเย้ยเยี่ยชิวไปเมื่อกี้ กลับถูกตบหน้าในทันที

"กฎแห่งสวรรค์!ท่านไม่มีมารยาทเลย!"

"ทำไมตอนที่ฉันก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเองถึงต้องถูกฟ้าผ่า แต่พอถึงคราวไอ้เด็กเปรตกลับเมตตากับเขาล่ะ?"

"เข้าใจแล้ว!ท่านเห็นว่าไอ้เด็กเปรตหล่อเหรอ ถึงได้ไม่กล้าฟาดมัน?"

"ฉันคิดว่าผู้หญิงเท่านั้นที่ตื้นเขิน แต่ไม่คิดเลยว่า กฎแห่งสวรรค์จะตื้นเขินขนาดนี้ ฉันดูผิดไปแล้ว!"

อมตะชางเหม่ยรู้สึกหงุดหงิดจนอยากจะ吐เลือด

หลังจากนั้น เขาก็เหลือบมองเยี่ยชิวด้วยความโกรธจนกำหมัดแน่น "น่ารำคาญ ช่างปล่อยให้ไอ้เด็กเปรตได้แสดงตัวยิ่งนัก!"

ที่หน้าประตูตำหนักประชุม

หยุนซานก็ทำหน้าตาอึ้งไป

"เจ้าหนู นี่สามารถต่อรองกับกฎแห่งสวรรค์ได้จริงๆ เหรอ? ที่สำคัญคือ กฎแห่งสวรรค์ยังให้เกียรติเขาด้วย เห็นทีเขาคงเป็นบุตรแห่งโชคชะตาที่ถูกเลือกจากสวรรค์หรือเปล่า?"

จิ่วเจี้ยนเซียนพูดอย่างขำๆ "ไม่รู้ว่าเยี่ยชิวจะเป็นบุตรแห่งโชคชะตาหรือไม่ แต่ที่รู้คือ ไม่ว่าเยี่ยชิวจะเก่งแค่ไหน เขาก็คือเขยของท่านประมุขของเรา"

"เฮ้..." หยุนซานยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

ถ้าไม่มีจื่อหยางเทียนจุนอยู่ข้างๆ เขาคงจะภูมิใจบอกกับทุกคนว่า "ดูนี่สิ นี่คือเขยของข้า!"

จื่อหยางเทียนจุนยิ้มอย่างสดใส "ข้าก็ไม่คิดว่าเยี่ยชิวจะมีโชคชะตาที่ล้นหลามขนาดนี้ แม้แต่กฎแห่งสวรรค์ก็ยังไม่กล้าทำอะไรกับเขา"

ฉีเจี้ยนเซียนถามขึ้น "ถ้าสวรรค์ลงโทษหายไปแล้ว แบบนี้เยี่ยชิวบรรลุขั้นไหนแล้ว? เขาผ่านการทะลวงหรือไม่?"

ทันใดนั้น

"โครม！"

พลังที่มหาศาลพุ่งออกมาจากร่างของเยี่ยชิว เหมือนกับภูเขาไฟระเบิด สร้างความสยองขวัญ

"เขาผ่านการทะลวงแล้ว!"

"ถึงฟ้าผ่าจะหายไป เขาก็ยังทะลวงได้!"

"เยี่ยชิวนี่มันคนธรรมดาหรือเทพเซียนกันแน่!"

"ไม่ใช่!" จิ่วเจี้ยนเซียนร้องขึ้นอย่างตกใจ

"อะไรไม่ใช่?" ฉีเจี้ยนเซียนรีบถาม

จิ่วเจี้ยนเซียนตอบ "ท่านไม่รู้สึกเหรอ? พลังของเยี่ยชิวมันแรงมากจนทำให้ข้ารู้สึกเหมือนกำลังโดนกดดัน"

ชูเจี้ยนเซียนหันมาทันที "พี่ใหญ่ ท่านหมายถึงว่าเยี่ยชิว ไม่ใช่แค่ทะลวงทงเสินระดับแรกเหรอ?"

จิ่วเจี้ยนเซียนพยักหน้า "ทงเสินระดับแรก ไม่มีทางให้พลังขนาดนี้"

ฮว่าเจี้ยนเซียนกล่าว "เยี่ยชิวมีพรสวรรค์ที่โดดเด่น และได้เดินเส้นทางที่ไม่มีใครเคยเดินมาก่อน แม้ว่าเขาจะอยู่ในขั้นทงเสินระดับแรก ก็ยังสามารถมีพลังสู้กับเราได้อย่างไม่เกรงกลัว"

ชูเจี้ยนเซียนพยักหน้าทันที "เยี่ยชิว มีความสามารถในการสู้กับศัตรูที่เก่งกว่าขั้นตอนของเขา แม้ว่าเขาจะเป็นเพียงทงเสินระดับแรกก็ยังสามารถสู้ได้"

"พวกท่านผิดแล้ว" หยุนซานกล่าว "ตอนนี้เยี่ยชิวไม่ได้เป็นแค่ทงเสินระดับแรก แต่เขาผ่านสุดยอดขั้นทงเสินแล้ว!"

อะไรนะ！

เซียนกระบี่ตกตะลึง