บทที่ 2230 บอกให้ไปก็ไป

ในความว่างเปล่า

หลังจากที่เยี่ยชิวฝึกฝนจนสำเร็จการสร้างแก่นวิญญาณตัวที่สิบ เขาก็ยกขาขึ้นนั่งขัดสมาธิต่อไปเพื่อพิจารณาและทำความเข้าใจลึกซึ้งยิ่งขึ้น

แก่นวิญญาณทั้งสิบของเขาลอยอยู่เหนือศีรษะ เปล่งแสงทองอันเจิดจ้า ทำให้โลกทั้งใบหม่นหมองไปจากความสว่างของมัน

ร่างกายของเขาก็แผ่พลังที่แข็งแกร่งออกมา เหมือนกับเทพสงคราม ร่างกายที่แข็งแกร่งของเขาพ่นแสงศักดิ์สิทธิ์ออกมา และระเบิดพลังที่น่ากลัวออกมาเป็นคลื่นกระแทก

"โครม……" เสียงดังสนั่นจากท้องฟ้า

ทันใดนั้น เสียงดังกึกก้องจากฟากฟ้าก็ดังขึ้น

ทำให้ทุกคนตกใจและสังเกตเห็นว่า พลังธรรมชาติรอบๆ ตัวกำลังไหลไปสู่แก่นวิญญาณทั้งสิบของเยี่ยชิว เหมือนกับน้ำท่วมที่ทะลักจากเขื่อน กำลังรวมพลังไปที่แก่นวิญญาณของเขา

โดยเฉพาะแก่นวิญญาณดวงที่สิบ มีพลังมหาศาลยิ่งนัก ความเร็วในการดูดซับพลังวิญญาณของมันนั้นรวดเร็วกว่าทั้งเก้าแก่นวิญญาณก่อนหน้าถึงห้าเท่าเป็นอย่างต่ำ และมันยังดูดซับพลังวิญญาณสวรรค์และโลกไปถึงครึ่งหนึ่งอีกด้วย!

เยี่ยชิวรู้สึกว่าร่างกายของเขาเต็มไปด้วยพลังอย่างไม่จำกัด ราวกับว่าได้กินสารกระตุ้นที่ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้น

"ไม่แปลกใจเลยที่เป็นถึงระดับเทพแห่งการเชื่อมต่อสวรรค์ มันยอดเยี่ยมมาก"

"ด้วยการดูดซับพลังวิญญาณในอัตรานี้ ในอนาคตตอนต่อสู้จะสามารถฟื้นฟูพลังได้ง่ายขึ้นมาก แม้จะไม่กินยาเสริมพลังหรือสมุนไพรพิเศษ ร่างกายของข้าก็จะไม่รู้สึกเหนื่อยล้าเลย"

"ข้ามีไพ่ตายเพิ่มขึ้นอีกใบแล้ว"

เยี่ยชิวรู้สึกดีใจมาก

ที่ประตูตำหนักประชุม

จื่อหยางเทียนจุนพูดว่า: "เมื่อมีแก่นวิญญาณทั้งสิบแล้ว พลังเยี่ยชิวจะไม่หมดอีกต่อไป"

หยุนซานและสี่เซียนกระบี่พยักหน้า

แก่นวิญญาณทั้งสิบของเยี่ยชิวนั้นน่ากลัวมาก การดูดซับพลังวิญญาณเหมือนกับการกินข้าวหรือดื่มน้ำเลย โดยเฉพาะแก่นวิญญาณตัวที่สิบ มันดูดซับพลังวิญญาณไปครึ่งหนึ่ง ส่วนแก่นวิญญาณตัวอื่นๆ ก็ไม่สามารถแย่งได้ เป็นการกระทำที่ค่อนข้างอหังการ

เมื่อเป็นเช่นนี้ เยี่ยชิวก็สามารถใช้แก่นวิญญาณดูดซับพลังวิญญาณได้ในอนาคต

หากเขาต้องเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่มีพลังใกล้เคียงกัน การแข่งขันจะขึ้นอยู่กับความอึด ใครที่พลังหมดก่อนก็จะแพ้ไป แต่เยี่ยชิวไม่ต้องกังวลเรื่องนี้เลย

เพราะว่าเพียงแค่ท้องฟ้าและแผ่นดินยังมีพลังวิญญาณอยู่ เขาก็สามารถดูดซับได้อย่างไม่สิ้นสุด เพื่อเติมเต็มพลังของตัวเอง

ไม่ไกลจากนั้น

อมตะชางเหม่ยที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ ก็รู้สึกหนักใจอย่างมากในใจ

"ไม่ดีแล้ว ไอ้เด็กเปรตดูดซับพลังวิญญาณจากท้องฟ้าและแผ่นดินเร็วเกินไป ตอนนี้มันยืนอยู่ในสถานะที่ไม่มีวันแพ้แล้ว"

"อยากจะเอาชนะเขา มีแค่ทางเดียว นั่นก็คือการจบเกมให้เร็วที่สุด"

แต่... จะสามารถเอาชนะเยี่ยชิวได้จริงๆหรือ?

ต้องบอกตามตรง อมตะชางเหม่ยรู้สึกขาดความมั่นใจอย่างสิ้นเชิง

เยี่ยชิวนั้นแท้จริงแล้วเป็นอัจฉริยะที่หายากในโลกนี้ เก่งจนไม่สามารถเอาชนะได้ในระดับเดียวกัน และตอนนี้ยังมีแก่นวิญญาณเพิ่มเติมมาอีกหนึ่งตัว การจะเอาชนะเยี่ยชิวให้เร็วๆ แบบนั้น คงเป็นไปไม่ได้เลย

อย่างไรก็ตาม หากเวลาผ่านไปนานขึ้นเท่าไหร่ อมตะชางเหม่ยก็ยิ่งอันตรายมากขึ้นเท่านั้น

ไม่ต้องพูดถึงแก่นวิญญาณทั้งสิบของเยี่ยชิวที่สามารถดูดซับพลังวิญญาณได้อย่างต่อเนื่อง ทำให้พลังของเขายังคงอยู่ในสภาพที่ดีที่สุด แม้ว่าเยี่ยชิวจะไม่ใช้แก่นวิญญาณดูดซับพลังวิญญาณ ก็ยังสามารถเอาชนะอมตะชางเหม่ยได้ง่ายๆ ด้วยความสามารถที่ไร้คู่แข่งในระดับเดียวกันและการฆ่าศัตรูที่เกินขอบเขต

"ไม่น่าพูดจาแบบนี้จริงๆ เลย ถ้ารู้แบบนี้ ตอนนั้นก็น่าจะหยุดพูดโง่ๆไปแล้ว"

"ตอนนี้แย่แล้ว คำพูดที่เคยพูดไว้ หากทำไม่ได้ พวกศิษย์จากนิกายดาบชิงอวิ๋น คงจะหัวเราะขำข้าจนตายแน่"

"จะทำยังไงดี จะทำยังไงดี?"

อมตะชางเหม่ยรีบขยี้หัวด้วยความกังวล

ถ้าเขาไม่ได้ท้าทายเยี่ยชิว เขาคงจะดีใจมากที่เห็นเยี่ยชิวพัฒนาไปขนาดนี้ แต่ตอนนี้อมตะชางเหม่ยไม่ได้ดีใจเลย กลับรู้สึกกระวนกระวายใจ

ทันใดนั้น อมตะชางเหม่ยตาสว่างขึ้น คิดวิธีได้แล้ว

"ตอนนี้ต้องฝากความหวังไว้กับการลงโทษจากสวรรค์ "

"ไอ้เด็กเปรตยข้ามผ่านขอบเขตใหญ่ไปแล้ว แล้วยังฝึกฝนจนได้สิบแก่นวิญญาณ สุดแปลกแบบนี้ ถ้าไม่ให้การลงโทษจากสวรรค์ฟาดเขา บนโลกนี้คงไม่มีอะไรจะยอมรับได้"

"แค่การลงโทษจากสวรรค์ทำให้ไอ้เด็กเปรตยได้รับบาดเจ็บ ก่อนที่มันจะฟื้นฟูตัวเอง ข้าจะใช้อาวุธจักรพรรดิจัดการมันไม่ให้มันได้หายใจเลย แบบนั้น ข้าจะมีโอกาสชนะ"

"ตอนนี้ก็แค่ต้องขอให้กฎแห่งสวรรค์ช่วย"