บทที่ 2255 หากสวรรค์ขวางข้า ข้าจะทำลายสวรรค์

เยี่ยหวู่ซวงสวมชุดคลุมสีขาว ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า พร้อมดาบยาวในมือ พุ่งเข้าจู่โจมเสือขาว

กล้าหาญและไร้ความหวาดหวั่น!

เยี่ยหวู่ซวงรู้ดีว่า เมื่อผู้ฝึกตนต้องเผชิญกับทัณฑ์สวรรค์ ย่อมมีเพียงสองทางเลือก ฝ่าฟันและอยู่รอด หรือถูกสายฟ้าแห่งทัณฑ์สวรรค์บดขยี้จนมอดไหม้

ดังนั้น เขาไม่มีทางถอย!

เสือขาวคำรามกึกก้อง เมื่อเห็นการจู่โจมของเยี่ยหวู่ซวง ร่างมหึมาดั่งขุนเขาก็กระโจนเข้าใส่เยี่ยหวู่ซวงเต็มแรง

"โครม!"

เพียงแค่ปะทะกัน ก็สะเทือนไปทั่วปฐพี

ทั้งสองฝ่ายเปิดศึกอันดุเดือด

แสงแห่งพลังลุกโชนเจิดจ้ากลางเวหา ดุจดวงตะวันจันทราและดาราร้อยดวงเคลื่อนหมุน แฝงไว้ด้วยเจตจำนงฆ่าอันเกรี้ยวกราดและแรงศึกอันล้นพ้น

ฝูงชนที่จับตามอง นอกจากจื่อหยางเทียนจุนแล้ว ล้วนไม่อาจมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในสนามรบภายในได้ พวกเขาทำได้เพียงรับฟังเสียงคำรามดุดันของเสือขาวและเสียงของกระบี่ที่ฟันผ่านอากาศ

ยิ่งมองไม่เห็น ยิ่งทำให้ทุกคนยิ่งกระวนกระวาย

หยุนซานกล่าวว่า “เสือขาวที่เกิดจากทัณฑ์สวรรค์ตัวนั้นแข็งแกร่งมาก แม้แต่ข้าเองเมื่อต้องเผชิญกับมัน ก็คงรู้สึกกดดันไม่น้อย”

“ไม่รู้ว่าพี่เยี่ยเป็นอย่างไรบ้าง?”

“เขาจะผ่านด่านนี้ไปได้หรือไม่?”

ดวงตาของจื่อหยางเทียนจุนส่องประกาย ก่อนจะกล่าวว่า “ทัณฑ์เสือขาวกำลังจะสิ้นสุดแล้ว”

เมื่อพูดจบ หลังจากผ่านไปสามนาที

“โครม!”

จู่ๆ ทุกคนก็เห็นร่างของเยี่ยหวู่ซวงทะยานขึ้นสู่เวหา ก่อนจะฟาดกระบี่ลงมาอย่างรุนแรง

“โฮกกก…”

เสียงคำรามอันโหยหวนของเสือขาวดังขึ้น

ครู่ต่อมา ก็เห็นร่างของเสือขาวซึ่งเกิดจากพลังทัณฑ์สวรรค์ สลายไปในพริบตา

“ฟู่ว~”

ฝูงชนที่จับตามองต่างพากันถอนหายใจยาว

“ในที่สุดทัณฑ์สวรรค์ก็สิ้นสุดลงแล้ว!”

แต่ไม่คาดคิดว่า ในขณะนั้นเอง เยี่ยหวู่ซวงกลับยกกระบี่ขึ้นชี้ฟ้า พร้อมตะโกนเสียงดัง “เข้ามาพร้อมกันเลย!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนต่างตกตะลึง

“หรือว่า ทัณฑ์สวรรค์ลงยังไม่จบ?”

“เป็นไปไม่ได้! ทัณฑ์สวรรค์กินเวลามานานขนาดนี้ ตามหลักมันควรจะจบไปแล้วสิ!”

“คำพูดเมื่อครู่ของผู้อาวุโสใหญ่หมายความว่าอย่างไร?”

“ข้าสงสัยว่า ผู้อาวุโสใหญ่ต้องเผชิญกับทัณฑ์สวรรที่ไม่ธรรมดาแน่ๆ…”

โครมคราม!

เหนือท้องฟ้า เสียงฟ้าร้องดังกึกก้อง ขัดจังหวะการคาดเดาของทุกคน!

ทันใดนั้น ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า พบว่าบนเก้าเมฆาเบื้องบน ยังมีกลุ่มเมฆสายฟ้าสามก้อนกำลังหมุนคุกรุ่น

“โครม!”

กลุ่มเมฆสายฟ้าทางซ้าย ปริแตกออกเป็นช่องขนาดใหญ่ ภายในเต็มไปด้วยสายฟ้าที่แลบผ่านไปมาอย่างบ้าคลั่ง

ในขณะเดียวกัน

กลุ่มเมฆสายฟ้าทางขวาและตรงกลาง ก็เกิดเป็นวังวนขนาดมหึมา สายฟ้าลึกลับส่องประกายในแกนกลาง ปล่อยพลังอันน่าหวาดหวั่นจนผู้คนรู้สึกขนลุก

ทันใดนั้น คลื่นพลังที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าก่อนหน้านี้ ก็ปกคลุมไปทั่วทั้งฟ้าดิน

เยี่ยหวู่ซวงยืนอยู่กลางอากาศ ชุดคลุมสีขาวสะบัดพลิ้ว ร่างสูงสง่าและหล่อเหลาราวกับแกะสลักจากมีดดาบ

นัยน์ตาของเขาเปล่งประกายคมกริบ และเต็มไปด้วยจิตวิญญาณนักสู้ จ้องมองไปยังกลุ่มเมฆสายฟ้าเบื้องบน โดยไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย

“เช้ง!”

จู่ๆ เสียงแหลมก็ดังก้องฟ้า ราวกับสามารถฉีกกระชากโลกจนแตกเป็นเสี่ยงๆ เสียงนี้ทำลายโสตประสาทของผู้คนจำนวนมาก

จากนั้น สิ่งที่ปรากฏขึ้นจากกลุ่มเมฆสายฟ้าทางซ้าย ก็คือเงาร่างของนกฟีนิกซ์

ร่างของนกฟีนิกซ์มีขนสีแดงเพลิงปกคลุมทั่วร่าง แต่แท้จริงแล้ว สิ่งเหล่านั้นไม่ใช่ขนจริงๆ หากแต่เป็นสายฟ้ากลายสภาพเป็นเปลวไฟเจิดจ้า

ปีกของนกฟีนิกซ์กว้างไกลนับแสนลี้ ทุกครั้งที่มันกางปีกสะบัด ท้องฟ้าทั้งผืนถูกบดบังจนมืดมิด

มันโบยบินวนอยู่กลางเวหา ดวงตาจ้องมองเยี่ยหวู่ซวงอย่างเฉียบคมราวกับใบมีด เปี่ยมไปด้วยเจตจำนงแห่งการต่อสู้

เพียงไม่ถึงห้าวินาทีหลังจากที่นกฟีนิกซ์ปรากฏตัว กลุ่มเมฆสายฟ้าทางขวาก็ปลดปล่อยคลื่นพลังอันมหาศาลแผ่กระจายออกมา ทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดหวั่นในใจ

และแล้ว สิ่งที่ทุกคนเห็นก็คือ ร่างของเต่าเผือกโบราณ ค่อยๆคืบคลานออกมาจากวังวนแห่งสายฟ้า

ร่างของมันดำสนิทราวกับหมึกเข้ม เกล็ดบนตัวของมันเปล่งแสงเย็นเยียบ ราวกับซึมซับกาลเวลาและเรื่องราวแห่งยุคสมัยเอาไว้ทั้งหมด

แม้ว่าจะอยู่ห่างไกล แต่ทุกคนก็สามารถสัมผัสได้ถึงพลังอันยิ่งใหญ่ และไม่อาจต้านทานที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของเต่าเผือก