บทที่ 2260 รองประมุข

"ตูม!"

กระบี่ของเยี่ยหวู่ซวง ราวกับรวบรวมพลังจากสวรรค์และโลกไว้ในหนึ่งเดียว พลังแห่งดาบนั้นแปรเปลี่ยนเป็นทางช้างเผือกในทันที พุ่งไปยังวิญญาณวีรชนยุคโบราณที่อยู่ไกลออกไป

วิญญาณวีรชนยุคโบราณดูเหมือนจะรับรู้ถึงอันตรายที่มันกำลังเผชิญ มันส่งเสียงคำรามด้วยความโกรธ แต่ว่า ร่างกายของมันถูกโหรวอวิ๋นจื่อพันธนาการไว้ ถึงแม้ว่ามันจะมีวิธีการมากมาย แต่มันก็ไม่สามารถหลุดออกได้

พลังแห่งดาบพุ่งผ่านท้องฟ้ายาวไกล เหมือนกับทัณฑ์สวรรค์ และร่วงลงมาที่ร่างของวิญญาณวีรชนยุคโบราณ

"ตูม!"

ร่างของวิญญาณวีรชนยุคโบราณถูกกระบี่ฟันขาด และในที่สุดมัน ก็แปรสภาพเป็นแสงนับจุดที่หายไปในอากาศ

เวลาผ่านไปนานพอสมควร วิญญาณวีรชนยุคโบราณก็ไม่ปรากฏขึ้นอีก

ทันใดนั้น ตำหนักที่แปรสภาพจากสายฟ้าก็หายไป พังทลายกลายเป็นจุดแสงเล็กๆ แล้วพุ่งเข้าสู่ร่างของเยี่ยหวู่ซวง

ทันใดนั้น เยี่ยหวู่ซวงรู้สึกถึงพลังที่มหาศาลไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา ความอ่อนล้าที่เคยมีหายไปทันที

เขารีบนั่งขัดสมาธิกลางอากาศ และสัมผัสความรู้สึกนั้น

บนพื้นดิน มีเสียงโห่ร้องดังขึ้นด้วยความดีใจ

"ผู้อาวุโสใหญ่ชนะแล้ว!"

"ผู้อาวุโสใหญ่เอาชนะวิญญาณวีรชนยุคโบราณได้แล้ว!"

"ผู้อาวุโสใหญ่ทรงพลัง!"

“……”

เยี่ยชิว ถอนหายใจ

ในที่สุดท่านพ่อก็ผ่านพ้นทัณฑ์สวรรค์ไปได้แล้ว

ก็ยังไม่แน่ใจว่า เมื่อถึงคราวที่ตัวเองต้องเผชิญกับการทดสอบจากสวรรค์ จะต้องเจอกับวิญญาณวีรชนยุคโบราณหรือไม่

อีกด้านหนึ่ง

หยุนซานที่เคยกังวลก็รู้สึกโล่งอก และกล่าวด้วยความทึ่ง "พี่เยี่ยท่านยอดเยี่ยมจริงๆ ข้าคงไม่สามารถเทียบได้!"

แม้ว่าเขาจะไม่ได้เผชิญหน้ากับเยี่ยหวู่ซวงโดยตรง แต่จากการทดสอบของทัณฑ์สวรรค์ครั้งนี้ หยุนซานก็รู้ตัวว่า เขาคงไม่สามารถเทียบกับเยี่ยหวู่ซวงได้

ด้านความสามารถในการฝึกฝน เขาก็สู้เยี่ยหวู่ซวงไม่ได้

ด้านการเข้าใจในวิถีดาบ เขาก็สู้เยี่ยหวู่ซวงไม่ได้

ส่วนด้านพลังการฝึกฝน แม้ว่าเขาจะทะลวงเข้าสู่ขอบเขตนักบุญใหญ่ได้ด้วยเวลาที่เร็วกว่า แต่ในแง่ของพลังการต่อสู้ เห็นได้ชัดว่าเยี่ยหวู่ซวงแข็งแกร่งกว่าเขามาก

สิ่งเดียวที่อาจจะพอเทียบกันได้ คงเป็นเรื่องความหล่อเหลา…

เมื่อหยุนซานคิดถึงจุดนี้ ก็เงยหน้าขึ้นมองเยี่ยหวู่ซวง

เห็นเพียงเยี่ยหวู่ซวงนั่งขัดสมาธิอยู่กลางอากาศ ชุดสีขาวปลิวไปตามลม ราวกับเทพเซียนที่เดินออกมาจากภาพวาดโบราณ เต็มไปด้วยเสน่ห์เหนือโลก

ใบหน้าของเขาคมเข้มและลึกซึ้ง สันจมูกสูงชันเหมือนถูกมีดกรีด ขนตากับคิ้วดูเหมือนจะสื่อถึงภูเขาสูงและความกว้างใหญ่ของทิวทัศน์

ผมยาวปลิวสยาย ไม่ต่างจากเทพเจ้าสงคราม

ร่างของเยี่ยหวู่ซวงสูงใหญ่และสง่างาม เหมือนต้นสนต้นเดียวที่ยืนอยู่บนยอดเขาสูง มองลงมาที่โลกเบื้องล่าง

โดยเฉพาะดาบจักรพรรดิทั้งเก้าเล่ม ที่ลอยอยู่เหนือศีรษะของเยี่ยหวู่ซวง ยิ่งทำให้เขาดูเหมือนเทพเจ้าที่ยิ่งใหญ่

ยิ่งมองยิ่งหล่อ!

ผ่านไปครู่หนึ่ง หยุนซานจึงหันสายตาไปทางอื่น

"ตลอดมา ข้าก็มั่นใจในความหล่อและออร่าของตัวเอง แต่พอเห็นพี่เยี่ยแบบนี้แล้ว..."

"เวรเอ๊ย โลกนี้มีผู้ชายที่มีเสน่ห์ขนาดนี้ได้ยังไงกัน!"

"ถ้าข้าเป็นผู้หญิง คงหลงรักเขาจนไม่สามารถหายใจได้เลย"

หยุนซานยอมรับว่า เขารู้สึกอิจฉา

เขาพบว่า เมื่ออยู่ต่อหน้าเยี่ยหวู่ซวง ตัวเองไม่มีข้อได้เปรียบใดๆเลย

"โชคดีที่ข้ามีลูกสาวสวยเหมือนดอกไม้ พี่เยี่ยไม่มี..."

หยุนซานพบวา สิ่งเดียวที่เขาได้เปรียบเยี่ยหวู่ซวง ก็มีเพียงแค่หยุนซีเท่านั้น

เขาหันไปมองด้านข้าง

ครู่ต่อมา หยุนซานก็ทำหน้าเคร่งขรึม เห็นหยุนซีและเยี่ยวิวกำลังเดินจับมือกัน และหัวเราะอย่างมีความสุข ใบหน้าของ พวกเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

"เวรเอ๊ย! ลูกสาวก็ยังถูกลูกชายของเขาล่อลวงไปแล้ว ตอนนี้ข้าไม่เหลืออะไรให้ภูมิใจเลย"

หยุนซานรู้สึกท้อแท้

จิ่วเจี้ยนเซียนสังเกตเห็นสีหน้าของหยุนซานไม่ค่อยดีนัก จึงถามขึ้นว่า "ท่านประมุข ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

หยุนซานตอบเสียงไม่ค่อยดีว่า "เจ้าอยากให้ข้ารู้สึกไม่ดีเหรอ?"