บทที่ 2272 พระชายาที่งดงามเหนือคำบรรยาย

โจวอู่หวังที่เพิ่งจะเตือนจักรพรรดิแห่งต้าโจวว่าอย่าปล่อยข่าวว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ใครจะรู้ว่าในวินาทีถัดมาชื่อของเขาก็ปรากฏขึ้นบนระฆังฟ้าดิน

"บ้าเอ๊ย!"

โจวอู่หวังสาปแช่งออกมา

จักรพรรดิแห่งต้าโจวขมวดคิ้วและกล่าวว่า "เจ้าของระฆังฟ้าดินคือใครกัน? ทำไมถึงรู้ว่าท่านยังมีชีวิตอยู่และรู้เรื่องราวของท่านอย่างละเอียด?"

"ถ้าข้ารู้ว่าเขาคือใคร ข้าจะฆ่าเขาให้ได้!" โจวอู่หวังพูดด้วยความโกรธ "ข้าเคยคิดหาทางโอกาสลอบทำลายต้าเว่ยและต้าเฉียน แต่ตอนนี้แผนของข้าคงพังหมดแล้ว"

"ต้าเว่ยและต้าเฉียนรู้ว่าข้ายังมีชีวิตอยู่ พวกมันย่อมต้องระวังตัว ถ้าไม่ระวังให้ดี ทั้งสองอาจจะร่วมมือกันเพราะกลัวข้า"

"ถ้าทั้งสองเมืองร่วมมือกัน จะเป็นปัญหาสำหรับต้าโจวแน่ๆ"

จักรพรรดิแห่งต้าโจวพูดว่า "ท่านปู่ไม่ต้องกังวลหรอก ถึงแม้ว่าพวกเขาจะร่วมมือกัน พวกเขาก็ไม่กล้ารุกรานเราได้ง่ายๆ เพราะท่านเคยเป็นผู้นำอันดับหนึ่งของจงโจว"

เมื่อก่อนพูดถึงจงโจวผู้ที่เป็นอันดับหนึ่งโจวอู่หวังยังรู้สึกภูมิใจอยู่บ้าง แต่ตอนนี้เมื่อเห็นการจัดอันดับในรายชื่อมังกร เขาก็รู้สึกโมโหอย่างมาก

"คาดไม่ถึงว่าจัดอันดับข้าแค่ที่หก ฮึ! ข้าจะดูสิ ว่าใครที่อยู่อันดับหน้าข้าบ้าง?"

โจวอู่หวังแสดงสีหน้าที่ไม่พอใจ

ในขณะเดียวกัน

ประชาชนของต้าโจวก็เริ่มพูดคุยกัน

"อะไรนะ? โจวอู่หวังยังมีชีวิตอยู่เหรอ?"

"แท้จริงแล้วเป็นการคุ้มครองจากฟ้าดินให้ต้าโจว!"

"ต้าโจวของเรากำลังจะยิ่งใหญ่ขึ้นแล้ว!"

"พระราชาผู้ยิ่งใหญ่แห่งต้าโจวจงเจริญ จงเจริญ จงเจริญยิ่ง……"

ชาวต้าโจวจำนวนมากนับไม่ถ้วนคุกเข่าลงกับพื้น และตะโกนด้วยความตื่นเต้น

"พระราชาผู้ยิ่งใหญ่แห่งต้าโจว จงเจริญ!"

……

ห่างออกไปหลายพันลี้

อาณาจักรต้าเว่ย

ที่มุมทิศตะวันออกเฉียงเหนือของพระราชวังตั้งตระหง่านหอทายดาวที่สูงเสียดฟ้า

หอทายดาวมีความสูงถึงเก้าชั้น รูปร่างคล้ายกับระฆังโบราณขนาดใหญ่ ตั้งมั่นอยู่ท่ามกลางท้องฟ้าและแผ่นดิน

แต่ละชั้นถูกสร้างจากไม้เก่าแก่สีน้ำตาลเข้ม ทนทานต่อการเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศ และแม้จะถูกกัดกร่อนจากกาลเวลา แต่มันยังคงแข็งแกร่งอยู่

พื้นผิวของหอทายดาวประดับด้วยการแกะสลักที่ซับซ้อน มีลวดลายเมฆ ดวงดาว และสัตว์เทพต่างๆ ทุกๆรายละเอียดล้วนแสดงถึงความลึกซึ้งของประวัติศาสตร์

ที่ยอดหอทายดาวมีวงล้อเหล็กทองสัมฤทธิ์ที่มีลักษณะคล้ายกับดวงตาขนาดใหญ่ ดุจราวกับกำลังเฝ้ามองการหมุนเวียนของดวงดาว

ขณะนี้ ในชั้นที่เก้าของหอทายดาว

ภายใต้แสงจันทร์ที่เป็นประกายเงิน สาวงามเยือกเย็นผู้หนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ล้อ มองดูคล้ายกับนางฟ้าแห่งจันทร์ที่หลงเข้ามาในโลกมนุษย์

ใบหน้าของเธอสวยงามและเย็นชาเหมือนกับดอกพลัมแดงในหิมะ เปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่งและความบริสุทธิ์

รูปร่างของใบหน้าชัดเจนเหมือนกับหญิงสาวในภาพวาดโบราณ ทุกๆรายละเอียดละเอียดอ่อนตามแบบ

ดวงตาของเธอดุจสระน้ำเย็นในฤดูใบไม้ร่วง ลึกและเย็นชา เปล่งประกายความห่างเหินที่ทำให้ผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้

เธอสวมชุดกระโปรงไหมสีเขียวมรกต งดงามและประณีต ปักลวดลายและประดับด้วยมุกกับเพชรที่สะท้อนแสงจันทร์ ดูเหมือนนางฟ้าในบทกวี

ผมยาวของเธอไหลราวกับน้ำตกถึงเอว เปล่งประกายดำสนิทและเงางาม มีเข็มกลัดหยกเสียบอยู่ในผม มันยิ่งเสริมเสน่ห์ให้ใบหน้าเธอ ด้วยอากาศเย็นชาและสง่างาม

จากรูปลักษณ์เพียงอย่างเดียว เธอดูเหมือนอายุประมาณยี่สิบปี ไม่มีอะไรที่บ่งบอกถึงอายุที่แท้จริงของเธอ

บุคคลนี้ก็คือ ขุนนางแห่งอาณาจักรต้าเว่ย ผู้ติดอันดับที่ 8 ในอันดับมังกร

จิ้นปิงหยุน

จิ้นปิงหยุนมองไปที่ระฆังฟ้าดินในอากาศ ใบหน้าที่สวยงามของเธอไร้อารมณ์แม้แต่น้อย และเธอก็ยังคงจ้องไปที่มันนานหลายขณะโดยไม่ยอมละสายตา

ทันใดนั้น เธอเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยและแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมา

ในขณะที่นั้นเอง มีร่างหนึ่งบินมาจากท้องฟ้า ปรากฏตัวตรงหน้าจิ้นปิงหยุน