บทที่ 2275 สำนักศึกษาจี๋เซี่ย

ในเวลาเดียวกัน

ที่พระราชวังต้าโจว

โจวอู่หวังและจักรพรรดิแห่งต้าโจวกำลังจ้องมองไปที่ระฆังฟ้าดินที่ลอยอยู่ในอากาศ

"เหอะ พวกที่อยู่ข้างหน้าข้าเนี่ย ข้าก็ไม่เคยได้ยินชื่อเลย แล้วทำไมถึงได้อันดับสูงกว่าข้า?"

โจวอู่หวังหน้าตาไม่พอใจ

เมื่อก่อน เขาคือคนแรกในจงโจว แต่ไม่นึกเลยว่าจะถูกขังอยู่ในสุสานมังกรนานหลายปี พอออกมาแล้ว เวลาก็เปลี่ยนไป คนที่เคยเป็นอันดับหนึ่งของจงโจวก็ยังต้องมาอยู่ที่อันดับที่หกในรายชื่อมังกร

จักรพรรดิแห่งต้าโจวอธิบายว่า "ตู๋กูอู๋ตี๋ ข้าก็เคยได้ยินชื่อเขา มีกระแสข่าวว่าเมื่อไม่กี่เดือนก่อนที่ภูเขาอมตะ อู่จี๋เทียนจุนคนนี้ต่อสู้กับอาจารย์ของสำนักหยินหยาง ในขอบเขตของปราชญ์ สุดท้ายก็หนีรอดไปได้ สรุปแล้วเขาคือคนที่ไม่ธรรมดา"

"หยุนซาน คือผู้นำของนิกายดาบชิงอวิ๋นในตงฮวง ซึ่งเป็นนิกายใหญ่ที่สุดในตงฮวง พลังของเขาไม่ธรรมดา เรื่องนี้คนทั้งวงการฝึกตนรู้กันดี"

"ส่วนเทพอสูรคนนั้น เขาคือคนจากเผ่าปีศาจ เรากับเผ่าปีศาจไม่ค่อยมีความสัมพันธ์อะไรกันนัก และในหลายปีมานี้เผ่าปีศาจก็ไม่ได้มาที่จงโจว ดังนั้นข้าจึงไม่ค่อยรู้จักเขาเท่าไหร่"

"ส่วนพระสงฆ์แห่งภูเขาวิญญาณ เขาคือหัวหน้าของวัดสายฟ้าใหญ่ที่อยู่ในซีมั่ว เก่งในวิชาเทพของนิกายพุทธ แต่เขาก็ไม่ใช่พระสงฆ์ที่แท้จริง"

โจวอู่หวังถามว่า "หมายความว่าอย่างไร?"

จักรพรรดิแห่งต้าโจวตอบว่า "พระสงฆ์แห่งภูเขาวิญญาณ ถึงจะเป็นคนจากนิกายพุทธ แต่ใจเขาหนักแน่นและโหดเหี้ยม ฆ่าคนเหมือนกับการหั่นผัก ไม่มีใจเมตตา เขาไม่เพียงแต่ยึดครองที่ดินของสำนักของตนเอง แต่ยังฆ่าล้างสำนักและทำลายแนวทางของสำนักของตนเองอีกด้วย"

"คนผู้นี้มีใจที่โหดเหี้ยม หายากในโลกนี้"

"เขาเคยมีความคิดที่จะมาถ่ายทอดธรรมะในจงโจว และยังอยากจะเป็นขุนนางใหญ่ของต้าโจว บอกว่าจะช่วยให้ข้ารวมแผ่นดินจงโจว แต่ข้าปฏิเสธไป เพราะข้าไม่อยากเกี่ยวข้องกับคนแบบนี้"

โจวอู่หวังพยักหน้า "คนแบบนี้ถึงขั้นทำลายสำนักของตนเอง ก็ไม่ใช่คนดีแน่ การที่ท่านปฏิเสธเขานั้นถูกต้องแล้ว"

"อย่างไรก็ตาม คนผู้นี้สามารถติดอันดับที่สามในอันดับมังกรได้ ความแข็งแกร่งของเขาไม่ควรมองข้าม"

จักรพรรดิแห่งต้าโจวกล่าวว่า "ข้าจำได้ว่าหลายสิบปีก่อน พระสงฆ์แห่งภูเขาวิญญาณยังอยู่ในระดับปราชญ์เท่านั้น ไม่คิดเลยว่าหลายสิบปีผ่านไปแล้ว คนนี้ทะลุขึ้นไปในระดับปราชญ์ราชา"

"ในความเห็นของข้า ดูเหมือนว่าเขาจะได้รับโชคดีหรือประสบการณ์พิเศษบางอย่าง หรืออาจจะจงใจซ่อนความสามารถในการฝึกฝนที่แท้จริงไว้จากภายนอก"

"แต่ไม่ว่าทั้งสองอย่างจะเป็นอย่างไร พวกเราก็ต้องระวังเขาไว้ให้ดี"

"คนนี้ได้พัฒนาวัดสายฟ้าใหญ่ให้กลายเป็นศาสนสถานสำหรับการฝึกพุทธในซีมั่ว อย่างที่พูดไม่เกินจริงเลยว่า ตอนนี้เขาเองคือผู้ครอบครองซีมั่ว"

"ตั้งแต่ที่เขาบอกว่าอยากมาสอนธรรมะที่ต้าโจว ข้าก็รู้ว่าคนนี้ไม่พอใจที่จะอยู่ในซีมั่วตลอดไป เขามีความทะเยอทะยานอย่างมาก"

โจวอู่หวังกล่าวว่า "ทุกคนมีความทะเยอทะยาน โดยเฉพาะคนที่ดำรงตำแหน่งสูงและมีพลังที่ไม่ธรรมดา ความทะเยอทะยานของเขาจึงยิ่งใหญ่ขึ้น ไม่มีความทะเยอทะยานก็ไม่สามารถประสบความสำเร็จได้"

"แต่หากอยากเปลี่ยนความทะเยอทะยานให้เป็นจริง จำเป็นต้องมีพลังที่แข็งแกร่งพอสมควร"

"ถ้าไม่มีพลัง แต่ความทะเยอทะยานยังสูงอยู่ ก็จะต้องเจอผลที่ตัวเองทำ"

"เชื่อเถอะ พระสงฆ์แห่งภูเขาวิญญาณคนนั้นจะไม่มีวันจบลงอย่างดี ไอ้สัดที่ทรยศครูและทำลายบรรพบุรุษ ทุกคน จะต้องตายอย่างน่าสังเวช"

โจวอู่หวังยังไม่พอใจ จึงด่าว่า "ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ไอ้คนอย่างพระสงฆ์แห่งภูเขาวิญญาณจะจัดอันดับให้อยู่ข้างหน้าข้า ดูเหมือนว่าเจ้าของระฆังฟ้าดินก็ไม่ใช่ไอ้คนดีอะไร"

จักรพรรดิแห่งต้าโจวหัวเราะไห้ไม่รู้จะเชื่องหรือจะเสียใจกล่าวว่า "คุณปู่ นี่เป็นการจัดอันดับตามพลังการต่อสู้ ไม่ใช่ตามคุณธรรม"

"แม้แต่พระสงฆ์แห่งภูเขาวิญญาณจะติดอันดับเหนือท่านอยู่ แต่ไม่นานนัก เมื่อท่านฟื้นคืนพลังแล้ว แน่นอนว่าท่านจะสามารถแซงเขาได้"

"ทุกคนในต้าโจวต่างรู้กันดีว่าท่านเคยเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของจงโจว!"

เมื่อโจวอู่หวังได้ยินคำพูดนี้ ใบหน้าของเขาเผยความภาคภูมิใจ และกล่าวว่า "นึกถึงแต่ในอดีต ไม่ถึงพันปีเองที่ข้าก็ทะลุขอบเขตของศาสดาผู้ยิ่งใหญ่ หลายอัจฉริยะในจงโจวต่างถูกข้าครอบงำไว้ ภายใต้ฝ่าเท้าของข้า ในตอนนั้นข้ารู้สึกกระหายความสำเร็จอย่างยิ่ง..."

จักรพรรดิแห่งต้าโจวก็อยากจะกล่าวขึ้นว่า "คุณปู่ พวกเราเหล่าผู้กล้าหาญ ไม่เอ่ยถึงความกล้าหาญในสมัยก่อนได้หรือ?"

แต่เมื่อเห็นโจวอู่หวังเปล่งประกายด้วยความมั่นใจและความสุขเต็มที่จนใบหน้าสดใส เขาก็ไม่กล้าขัดจังหวะเลย

จนกระทั่งในขณะนั้น

"แต๊ง!"

ระฆังฟ้าดินก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน เสียงนั้นเหมือนฟ้าร้องฤดูใบไม้ผลิที่สั่นพริ้ว สั่นสะเทือนจนทำให้ทุกคนต้องตื่นรู้ และก้องไปทั่วแม่น้ำและภูเขาอันกว้างใหญ่

ไม่นานนัก บนเสียงระฆังก็ปรากฏฉายานามขึ้นมา