บทที่ 2281 ช่วงเวลาที่ดี

เจ้าวัวต้าลี่มีสีหน้าจริงจังและกล่าวว่า "ท่านอาจารย์ ข้าได้รับข้อความจากแกะเฒ่า"

"แกะเฒ่าบอกว่า ท่านราชาให้ข้าส่งข้อความถึงท่าน ขอให้ท่านระมัดระวังความปลอดภัย"

เยี่ยชิวถามว่า "แค่นี้?"

เจ้าวัวต้าลี่พยักหน้า

"เสียเวลาจริงๆ ข้านึกว่าเจ้าจะบอกอะไรที่สำคัญกว่านี้ เอาล่ะ ข้าเข้าใจแล้ว ข้าจะไปทำเรื่องสำคัญ" เยี่ยชิวกล่าวจบและเตรียมจะจากไป

เจ้าวัวต้าลี่รีบถามว่า "ท่านอาจารย์ ท่านจะไปทำอะไรหรือ? ข้าช่วยท่านได้ไหม?"

เยี่ยชิวตอบว่า "ไม่จำเป็น เรื่องนี้ข้าต้องทำด้วยตนเองเท่านั้น"

"ท่านอาจารย์ รอสักครู่!" เจ้าวัวต้าลี่เรียกเยี่ยชิว เกาศีรษะแล้วกล่าวว่า "ท่านอาจารย์ ข้านึกขึ้นได้ว่า แกะเฒ่ายังฝากข้อความอีกอย่างถึงท่าน"

"มีอะไรก็รีบพูดมา" เยี่ยชิวเริ่มรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

เจ้าวัวต้าลี่พูดว่า “แกะเฒ่าบอกว่าเขาบังเอิญได้ยินท่านราชาพูดพึมพำกับตัวเอง ท่านราชาบอกว่า นางคิดถึงท่าน ถามว่าท่านจะกลับไปเมื่อไหร่ แล้วก็ ดินควรคลายแล้ว”

เยี่ยชิวชะงักไปครู่หนึ่ง

ดิน…

ควรคลายแล้ว?

เจ้าวัวต้าลี่ (ต้าลี่, ผู้อาวุโสวัว) ทำหน้าสงสัยก่อนจะถามว่า

“ท่านอาจารย์ ท่านราชาหมายถึงอะไรหรือขอรับ? พลิกดินอะไร? หรือว่าหมายถึงสวน?”

เยี่ยชิวถลึงตาใส่เจ้าวัวต้าลี่ “ถามมากไปแล้ว รีบกลับไปได้แล้ว”

“ออ” เจ้าวัวต้าลี่พยักหน้าก่อนจะหันหลังเดินจากไป

เยี่ยชิวยืนอยู่กับที่ มองไปทางทิศหนานหลิ่ง แล้วคิดในใจ “จิ้งจอกขาวตัวน้อยนี้ นี่มันไม่ใช่เรื่องคลายดิน แต่ต้องการให้ข้ากลับไปรดน้ำให้ชัดๆ”

ทันใดนั้น เขาก็นึกถึงหลินจิงจื้อและพวกนางที่ยังอยู่ในโลกมนุษย์

“พี่หลินกับพวกนาง ก็คงอยากให้ข้า...คลายดินสินะ?”

“เฮ้อ ข้าต้องรีบฝึกฝนให้แข็งแกร่งขึ้น จะได้กลับไปให้เร็วที่สุด”

เยี่ยชิวสะบัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว แล้วหันหลังเดินไปยังสวนหลังบ้าน

เขาตรงไปยังห้องของหยุนซีทันที

เยี่ยชิวมาถึงหน้าห้อง พอผลักประตูเปิดออกเพียงเล็กน้อย จู่ๆก็มีแขนขาวเนียนยื่นออกมาจากข้างใน คว้าคอเสื้อของเขา แล้วกระชากเยี่ยชิวเข้าไปอย่างแรง

"ปัง!"

เสียงประตูปิดดังสนั่น

"ซีเอ๋อร์ เจ้า..."

เยี่ยชิวกำลังจะพูด แต่ทันใดนั้น หยุนซีก็พุ่งเข้ามาในอ้อมอกของเขาราวกับนกน้อยโผคืนรัง และกอดเขาไว้แน่น

"เจ้าเป็นอะไรไป?" เยี่ยชิวถาม

"สามี ข้าคิดถึงท่าน" หยุนซีพูดเสียงแผ่วเบา

คำพูดของนาง เหมือนประกายไฟที่จุดลงบนฟืนแห้ง เยี่ยชิวสะท้านไปทั้งตัว......

ร่างกายตอบสนองโดยอัตโนมัติ!

หยุนซีสัมผัสได้ถึงปฏิกิริยาของเยี่ยชิวที่เปลี่ยนไป ลมหายใจพลันถี่กระชั้นขึ้น มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าของเยี่ยชิว เขย่งปลายเท้า แล้วแนบริมฝีปากลงไป

นางราวกับงูหิวโหย ที่ในขณะเดียวกันก็ยื่นมือปลดเสื้อผ้าของเยี่ยชิวออกไปด้วย

หญิงสาวก็เป็นเช่นนี้ ตอนที่เพิ่งมีความรัก ก็มักจะขี้อายเหมือนลูกแกะ แค่จับมือก็ยังเขินอาย แสร้งทำเป็นสงวนตัว แต่พอได้แนบชิดกันแล้ว กลับกลายเป็นหมาป่าที่หิวโซ

เยี่ยชิวเห็นหยุนซีเป็นฝ่ายรุกเข้าหา ร่างกายของเขาก็สะท้านขึ้นมาเล็กน้อย ทันใดนั้น เสื้อคลุมสีขาวของเขาก็ถูกฉีกออกเป็นชิ้น เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่เรียงตัวสวยงาม

จากนั้น เขาอุ้มหยุนซีขึ้นมา วางลงบนโต๊ะน้ำชา กวาดของที่อยู่บนโต๊ะให้ตกลงไป แล้วฉีกชุดกระโปรงยาวของหยุนซีออกเป็นชิ้นๆ

ดาบยาวออกจากฝัก เปล่งประกายคมกริบ

ใบหน้าของหยุนซีแดงก่ำ นางแหงนคอขาวเนียนขึ้น เสียงครางแผ่วเบาหลุดออกจากริมฝีปากราวกับเสียงพิณบรรเลง

เยี่ยชิวแข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่ง โถมกระหน่ำเข้าไปไม่หยุด เสียง "ปัง! ปัง! ปัง!" ดังก้องราวกับพายุโหมกระหน่ำ ห้องทั้งห้องสั่นไหวอย่างรุนแรง ร่างกายและจิตใจของทั้งสองทุ่มเทให้กับศึกครั้งนี้ อย่างสุดกำลัง