บทที่ 2305 พลังของเงิน！

"ไอ้เด็กเปรต ฟังจากที่เจ้าพูดมา หญิงสาวคนนั้นดูเหมือนจะไม่ธรรมดาจริงๆ"

อมตะชางเหม่ยหัวเราะหึๆ แล้วกล่าวต่อว่า "ไอ้เด็กเปรต เมื่อครู่ข้าลองทำนายดู โชคชะตาของเจ้ามีวาสนาแห่งความรัก อาจจะเป็นหญิงสาวเมื่อครู่นี้ก็เป็นได้ หรือว่าเจ้าจะลองตามไปทำความรู้จักหน่อยดีไหม?"

เยี่ยชิวตอบเรียบๆว่า "ไม่สนใจ"

"เชอะ ข้าไม่เชื่อเจ้าหรอก" อมตะชางเหม่ยแค่นเสียงพลางเบ้ปาก ก่อนจะถามว่า "ไอ้เด็กเปรต แล้วเจ้าคิดจะทำอะไรต่อ?"

เยี่ยชิวกล่าวว่า "จะทำอะไรได้อีก ก็ต้องเดินทางต่อไปสิ"

อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า "เดินทางมาตั้งไกล ข้าเหนื่อยแล้ว ข้าจะหาที่พักสักแห่ง กินมื้อใหญ่ให้เต็มที่ แล้วก็นอนหลับสักงีบ"

เยี่ยชิวเหลือบมองเจ้าวัวต้าลี่ เห็นสีหน้าของมันเต็มไปด้วยความอ่อนล้า

ช่วงหลายวันที่ผ่านมา พวกเขาเดินทางกันมาตลอดแทบไม่ได้พักผ่อน โดยเฉพาะเจ้าวัวต้าลี่ ซึ่งแบกพวกเขาข้ามผ่านช่วงกาลเวลาแทบตลอด ทำให้สูญเสียพลังงานไปมาก

เยี่ยชิวกล่าวว่า "เอาแบบนี้แล้วกัน คืนนี้พวกเราพักที่เมืองเล็กๆแห่งนี้สักคืน พรุ่งนี้เช้าค่อยออกเดินทางต่อ ดีหรือไม่?"

อมตะชางเหม่ยยิ้มกว้างทันที "แบบนี้ค่อยดีหน่อย"

จากนั้น ทั้งสามคนก็เดินไปตามถนน พลางมองหาที่พักแรม

……

เสียงกีบม้าดังก้องไปตามเส้นทาง

"คุณหนู เมืองผิงสุ่ยแห่งนี้ดูเหมือนจะไม่ธรรมดานะ" ชายชราผู้ควบม้าเอ่ยขึ้นเบาๆ

ภายในรถม้ามีเสียงหวานใสดังขึ้น "ทำไมหรือ?"

ชายชรากล่าวว่า "เมื่อครู่คุณหนูได้เห็นชายสามคนนั้นหรือไม่?"

"อืม" หญิงสาวตอบรับเบาๆ

ชายชราเอ่ยอย่างเคร่งขรึมว่า "ข้ามองไม่ออกถึงระดับพลังของพวกเขา เกรงว่าคงอยู่เหนือกว่าข้า"

"คุณหนู ที่นี่เป็นเพียงเมืองชายแดนของต้าโจว แต่กลับมีผู้บำเพ็ญตนที่แข็งแกร่งถึงสามคนปรากฏตัวขึ้นพร้อมกัน ดูผิดปกติไปหน่อย"

"พวกเราต้องระวังตัวให้ดี"

หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง "ลุงซู ไม่ต้องกังวล ต้าโจวกำลังมีงานใหญ่ การพบผู้บำเพ็ญตนฝีมือสูงสองสามคน ถือเป็นเรื่องปกติ"

ชายชรานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามว่า "คุณหนู ท่านหมายความว่า พวกเขากำลังเดินทางไปเมืองหลวงเพื่อเข้าร่วมการคัดเลือกเป็นพระคู่หมั้นหรือ?"

หญิงสาวกล่าวว่า "เกินครึ่งคงใช่"

ชายชรายิ้มพลางกล่าวว่า "ก็จริง บรรดาอัจฉริยะรุ่นเยาว์แห่งจงโจว ต่างกำลังเดินทางไปยังเมืองหลวงแห่งต้าโจว"

"ชายร่างใหญ่กับนักพรตเต๋าชราคนนั้น น่าจะเป็นองครักษ์ของนายน้อยท่านนั้น การมีองครักษ์ที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ดูท่าว่าเขาจะมีที่มาที่ไม่ธรรมดา"

"คุณหนู ข้าสังเกตเห็นว่าคุณชายท่านนั้นหน้าตาดี แถมยังมีพลังบำเพ็ญตนที่ไม่เลว ข้ามองเห็นว่าดวงตาของเขาใสกระจ่าง น่าจะเป็นคนที่มีคุณธรรมไม่น้อย ท่านลองทำความรู้จักเขาดูดีหรือไม่?"

"มีคำกล่าวว่า ‘ด้ายแดงแห่งโชคชะตาสามารถเชื่อมโยงคู่ครองที่อยู่ห่างไกลกันนับพันลี้’ การที่คุณหนูพบเขาที่นี่ อาจเป็นวาสนาก็ได้?"

หญิงสาวกล่าวว่า "แค่พบกันโดยบังเอิญ มิอาจเรียกได้ว่าเป็นวาสนา อีกอย่าง เรื่องของข้า ข้าไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจเอง"

ชายชรากล่าวขึ้นว่า "คุณหนู หากท่านไม่อยากแต่งงาน ที่จริงท่านก็ไม่จำเป็นต้องกลับไป…"

แต่ยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกขัดขึ้น

"ลุงซู ข้ารู้ว่าเจ้าหวังดีต่อข้า แต่เจ้าก็น่าจะเข้าใจสถานการณ์ของข้าเช่นกัน" หญิงสาวกล่าวสั่ง "ลุงซู ข้ารู้สึกเหนื่อยแล้ว ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว พวกเราหาสถานที่พักแรมกันเถอะ"

ชายชรายิ้มแล้วกล่าวว่า "คุณหนู ข้าได้เตรียมการไว้เรียบร้อยแล้ว พวกเราไปที่โรงเตี๊ยมกันเถอะ"

……

เยี่ยชิวและพวกอีกสองคนเดินสำรวจรอบๆถนนอยู่พักหนึ่ง จนกระทั่งพวกเขาหยุดอยู่หน้าที่พักแห่งหนึ่ง

สถาปัตยกรรมของโรงเตี๊ยมแห่งนี้ดูเรียบง่ายและงดงาม มีอิฐสีเขียว กระเบื้องดำ หน้าต่างไม้แกะสลัก ดูเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งประวัติศาสตร์

เหนือประตูทางเข้ามีป้ายแขวนอยู่

โรงเตี๊ยมเซียวเหยา!

ที่ด้านข้างของประตู มีคำกลอนคู่หนึ่งแขวนอยู่

"ต้อนรับสหายพเนจรจากห้าทะเลสี่สมุทรด้วยรอยยิ้ม รับแขกจากสามลัทธิและเก้าสายอย่างสบายใจ" เยี่ยชิวอ่านออกเสียง แล้วกล่าวว่า "กลอนคู่บทนี้เขียนได้ดีทีเดียว"