บทที่ 2308 ถูกลอบสังหาร！

แววตาของหญิงสาวแฝงด้วยประกายเยียบเย็น ยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่ขยับแม้แต่น้อย

ครู่ต่อมา

"ชวับ ชวับ ชวับ!"

ร่างเงานับสิบปรากฏขึ้นจากความมืดของสายฝนกลางดึก ล้อมรอบศาลาจากทุกทิศทุกทาง

ทุกคนสวมชุดดำสำหรับเคลื่อนไหวกลางคืน ศีรษะสวมหมวกงอบ ใบหน้าใช้ผ้าดำปิดบัง มีเพียงแววตาอันเย็นชาเท่านั้นที่จับจ้องมายังหญิงสาวในศาลา

ในมือของแต่ละคน ล้วนถือกริช ที่แวววาววับ

นักฆ่า!

หญิงสาวกลับไม่แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ใบหน้านิ่งสงบ กวาดตามองเหล่านักฆ่า ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆปรากฏบนใบหน้า

"สาวน้อย เจ้าไม่คิดจะถามหน่อยหรือว่าพวกเราเป็นใคร?"

หัวหน้านักฆ่าคนเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ

หญิงสาวเอ่ยอย่างเย็นชา “พวกเจ้าก็แค่พวกหนูขี้ขลาดที่ไม่กล้าเผยโฉมหน้าจริง มีอะไรให้น่าถาม?”

“โอ้ ดูไม่ออกเลยนะ ว่าหญิงสาวตัวเล็กๆแบบนี้จะกล้าหาญถึงเพียงนี้ ไม่น่าเชื่อ ไม่น่าเชื่อ” หัวหน้านักฆ่าพูดเปลี่ยนน้ำเสียงทันที “น่าเสียดาย...ที่เจ้ากำลังจะตายแล้ว”

“พูดตามตรง เห็นเจ้าสวยขนาดนี้ ข้ายังไม่อยากลงมือฆ่าเลย แต่ก็ช่วยไม่ได้ เพราะเจ้าเป็นเชื้อสายราชวงศ์ต้าโจว...”

คำพูดยังไม่ทันจบ ก็ถูกหญิงสาวขัดขึ้นกลางคัน

“ตกลงพวกเจ้าเป็นนักฆ่า หรือเป็นแสมาคมม่บ้านกันแน่ พูดจาไร้สาระอะไรกันนักหนา?”

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา เหล่านักฆ่าก็พากันโกรธเกรี้ยวทันที

“บังอาจ เจ้ากล้าพูดกับพวกเราแบบนี้ คงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม?”

"แค่เด็กสาวตัวเล็กๆคนนึง กล้าดูถูกพวกเรา แบบนี้ตายไปก็ไม่เสียดาย!"

"ฆ่านางซะ!"

"……"

แม้จะเผชิญกับเสียงตะโกนโกรธเกรี้ยวของเหล่านักฆ่า สีหน้าของหญิงสาวกลับสงบนิ่ง ราวกับบ่อน้ำลึกไร้คลื่น ดูเงียบสงบจนเกินไป

"ถ้าอยากจะฆ่าข้า ก็รีบลงมือเถอะ มิฉะนั้นหากองครักษ์ของข้ามาถึง พวกเจ้าคงไม่มีโอกาสอีกแล้ว"

เมื่อหัวหน้านักฆ่าได้ยินคำพูดของนาง ก็หัวเราะเยาะแล้วกล่าวว่า "เคยเจอคนอยากตาย แต่ไม่เคยเจอใครกระตือรือร้นอยากตายขนาดนี้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะส่งเจ้าไปเอง"

"สาวน้อย ลาก่อนตลอดกาล"

พูดจบ นักฆ่าคนนั้นก็กำมีดกริชไว้แน่น แล้วพุ่งเข้าหาหญิงสาวทันที ทันใดนั้น บนใบมีดกริชก็ปลดปล่อยไอสังหารเย็นเยียบออกมา หนาวเหน็บราวกับน้ำค้างแข็ง อุณหภูมิรอบๆดูเหมือนจะลดต่ำลงจนติดลบ

มือขวาของหญิงสาวที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ แอบกำแน่นอย่างเงียบงัน ในขณะเดียวกัน ดวงตาของนางก็เปลี่ยนเป็นแวววาวดุดัน

ขณะที่นักฆ่าคนนั้นกำลังจะเข้าถึงตัวหญิงสาว แต่ใครจะรู้ว่าทันใดนั้น ก็มีเหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้น

"ฟิ้ว!"

พลังแห่งดาบสายหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน เจาะทะลุกลางหว่างคิ้วของนักฆ่าคนนั้น ในพริบตา เขาก็ล้มลงกับพื้นอย่างรุนแรง ตายทั้งที่ยังลืมตา

“ใคร?”

นักฆ่าคนอื่นๆพากันตกใจ รีบหันไปมองด้านหลังของหญิงสาว

หญิงสาวเองก็แปลกใจอยู่ไม่น้อย นางหันไปมองข้างหลัง แล้วในดวงตาก็ฉายแววประหลาดใจออกมา

“ทำไมถึงเป็นเขา?”

ใบหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยความงุนงง

ผู้ที่ลงมือไม่ใช่ใครอื่น แต่คือเยี่ยชิว

เยี่ยชิวในชุดขาว สง่างามราวหยกงาม มือไพล่หลังเดินเข้ามาช้าๆ อย่างสงบนิ่ง

“เจ้าเป็นใครกันแน่?”

นักฆ่าคนหนึ่งตะโกนถาม

แต่เยี่ยชิวทำเหมือนไม่ได้ยิน เขาเดินมาหยุดอยู่ข้างหญิงสาว แล้วเอ่ยถามด้วยความห่วงใย “แม่นางโหรวเอ๋อร์ เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

หญิงสาวส่ายศีรษะเบาๆ