บทที่ 2324 เผยร่างที่แท้จริง

เมื่อปีศาจโลหิตก้าวเดินมา ราวกับขุนเขากำลังเคลื่อนที่ ทุกย่างก้าวทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน

กรงเล็บของมันแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า คมกริบพอที่จะฉีกผืนดินได้อย่างง่ายดาย

ทุกที่ที่มันเดินผ่าน ทิ้งไว้เพียงรอยแยกอันลึกเหว

ในระหว่างที่พวกเยี่ยชิวอยู่ห่างร้อยเมตร ปีศาจโลหิตก็คำรามออกมา

"โฮก..."

เสียงดังก้องกังวานดุจสายฟ้า พลังอำนาจน่าสะพรึงกลัวและดังกึกก้อง

" เจ้าเป็นใครกันแน่ เหตุใดจึงต้องเข่นฆ่าผู้คนในเมืองเฟยไหลอย่างไร้เหตุผล? " ลุงจูถามเสียงเข้ม

" ข้าคือเผ่าปีศาจ " ปีศาจโลหิตกล่าว " ส่วนเหตุผลที่ฆ่าคนน่ะหรือ? เหอะๆ พวกเราเผ่าปีศาจทำสิ่งใด จำเป็นต้องมีเหตุผลด้วยหรือ? "

" ไอ้สารเลวเอ๊ย แกมันไม่ใช่เผ่าปีศาจ ข้าจะกำจัดแก! " หนิวต้าลี่ กล่าวจบก็เตรียมลงมือ

" เดี๋ยวก่อน " เยี่ยชิว เรียกเจ้าวัวต้าลี่ไว้ แล้วหันไปพูดกับปีศาจโลหิต " ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร ข้าแนะนำว่าเจ้าควรถอดหน้ากากเสีย มิเช่นนั้น จงระวังเถิด ศพเจ้าอาจไม่เหลือแม่แต่ซาก "

" โฮก..." ปีศาจโลหิตคำรามใส่เยี่ยชิว อีกครั้ง แล้วหัวเราะ " กา กา กา... ข้าก็คือเผ่าปีศาจ "

" หึ เจ้ามันพวกไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาใช่ไหม? ดี ถ้าเช่นนั้นข้าจะตีเจ้าให้คืนร่างเดิม " เยี่ยชิวกล่าวจบก็หยิบแส้ตีเทวดา ออกมาแล้วเดินไปข้างหน้า

" คุณชายเยี่ย ระวังด้วย ปีศาจโลหิตตนนั้นแข็งแกร่งมาก " หญิงสาวเตือน

" ไม่เป็นไร " เยี่ยชิว ไม่ใส่ใจ ถือแส้ตีเทวดาแล้ว ก้าวเท้าไปยังปีศาจโลหิต

" ถึงกับเดินเข้ามาหาถึงที่เอง ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ดีมาก ข้าจะดูดเลือดเจ้าให้แห้ง แล้วฉีกร่างเจ้าเป็นแปดส่วน " ปีศาจโลหิตแลบลิ้นเลียปาก แล้วพุ่งเข้าใส่เยี่ยชิว อย่างดุร้ายราวกับสัตว์ป่า

เยี่ยชิว ไม่พูดพร่ำทำเพลง ฟาดแส้ออกไปทันที

" โครม! "

ปีศาจโลหิตถูกตีจนกระเด็นล้มลงกับพื้น

" คุณชายเยี่ย เก่งกาจยิ่งนัก! " ลุงจูอุทานด้วยความตกใจ

ประกายแสงประหลาดวูบวาบในดวงตาของหญิงสาว

ปีศาจโลหิตจ้องมองแส้ตีเทวดา ในมือของเยี่ยชิว แววประหลาดใจปรากฏขึ้นในดวงตาของมัน จากนั้นมันก็รีบลุกขึ้นจากพื้นแล้วพุ่งเข้าใส่เยี่ยชิว อีกครั้ง

ความเร็วของมันรวดเร็วดุจสายฟ้าสีแดงฉีกผ่าท้องฟ้า ชั่วพริบตาก็มาถึงเบื้องหน้าของเยี่ยชิว

" ตายซะ! "

ปีศาจโลหิตเหวี่ยงฝ่ามืออันมหึมา ตบลงไปยังศีรษะของเยี่ยชิว พลังอันน่าสะพรึงกลัวถาโถมออกมาดุจคลื่นยักษ์ ทุกที่ที่มันผ่านไป เกิดเสียงระเบิดดังก้องกังวาน น่าสะพรึงกลัวเป็นพิเศษ

เยี่ยชิว ยกแส้ตีเทวดาขึ้น แล้วฟาดออกไปอีกครั้ง

" เพี้ยะ! "

ปีศาจโลหิตกระเด็นถอยหลังไป

เยี่ยชิวใช้ทักษะหนึ่งก้าวทะลุฟ้า ไล่ตามอย่างรวดเร็ว แล้วฟาดแส้ใส่ร่างปีศาจโลหิตอีกหลายครั้ง

ชั่วครู่

ขนสีแดงบนร่างปีศาจโลหิตถูกฟาดจนร่วงหล่น กรงเล็บก็แตกกระจาย เผยให้เห็นร่างมนุษย์

" ไม่ว่าแกจะเป็นตัวอะไร การกระทำที่ช่างโหดเหี้ยมนี้ สมควรถูกฟ้าดินลงโทษ "

เยี่ยชิว ราวกับเทพเจ้าพิพากษาชะตากรรมของปีศาจโลหิต ฟาดแส้ลงบนศีรษะของมัน

" ฉึก! "

แส้ตีเทวดา ราวกับฟาดถูกเหล็กกล้า

วินาทีถัดมา ผมเผ้ารุงรังของปีศาจโลหิตก็กระเด็นหลุดออก เผยให้เห็นศีรษะล้านเลี่ยน

แต่ถึงกระนั้น ศีรษะของมันกลับไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่น้อยจากการฟาดของแส้ตีเทวดา

มาถึงตรงนี้ ปีศาจโลหิตก็เผยโฉมหน้าที่แท้จริงออกมาจนทั้งหมดแล้ว

มันสูงเกือบสามเมตร สวมชุดนักบวชสีเทา ศีรษะล้าน ผิวหน้าซีดขาวราวกับไม่เคยเห็นแสงแดดมานานปี

เห็นได้ชัดว่านี่คือพระสงฆ์รูปหนึ่ง

ส่วนผมเผ้า ขนสีแดงทั่วร่าง และกรงเล็บ ล้วนเป็นสิ่งที่มันปลอมแปลงขึ้น

" เป็นพระสงฆ์งั้นหรือ? " สององครักษ์เบิกตากว้าง

" แปลกจริง พระสงฆ์ทำไมต้องปลอมตัวเป็นปีศาจด้วย? " ลุงจูรู้สึกสงสัย

เยี่ยชิวไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน เพียงแต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือพลังป้องกันของพระสงฆ์รูปนี้