ตอนที่ 2342
บทที่ 2344 เทพศาสตราแห่งมิติระดับสูงสุด ระฆังแห่งความโกลาหล!
October 21, 2026
เยี่ยชิวยังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ยันต์อักขระเหล่านั้นก็พุ่งเข้าสู่หว่างคิ้วของเขาทั้งหมด ทันใดนั้น ในสมองของเขาก็มีคัมภีร์เพิ่มมาหนึ่งบท
เยี่ยชิวอ่านอย่างละเอียดหนึ่งครั้ง หัวใจเขาสั่นสะท้านอย่างแรง
คัมภีร์นี้บันทึกเรื่องราวที่มาและวิธีการใช้ของระฆังเหล็กใบนี้
“ระฆังแห่งความโกลาหล!”
“ถือกำเนิดขึ้นพร้อมกับการเริ่มต้นของความโกลาหล เคียงคู่มากับการกำเนิดของสวรรค์และโลก!”
“เทพศาสตราแห่งมิติระดับสูงสุด!”
ใบหน้าของเยี่ยชิวเต็มไปด้วยความยินดี
เทพศาสตรา!
ระฆังใบนี้เป็นเทพศาสตราอย่างนั้นหรือ!
เขาเจอของดีเข้าแล้ว!
ไม่เพียงเท่านั้น นี่เป็นเทพศาสตราแห่งมิติ ตามที่คัมภีร์กล่าวไว้ ระฆังแห่งความโกลาหลมีประโยชน์มากมาย คุณสมบัติที่แข็งแกร่งที่สุดคือสามารถเร่งเวลาได้
ยิ่งกว่านั้น ยิ่งผู้ควบคุมมีพลังฝึกฝนที่แข็งแกร่งขึ้นเท่าไหร่ การเร่งเวลาก็จะยิ่งน่ากลัวมากขึ้นเท่านั้น
“ไม่น่าแปลกใจที่มันไม่กลัวไฟพิเศษระดับจักรพรรดิ ที่แท้ก็คือเทพศาสตราชิ้นหนึ่งนี่เอง”
“เมื่อมีระฆังแห่งความโกลาหลนี้แล้ว ข้าก็มีความหวังที่จะเป็นจักรพรรดิเซียนได้ภายในร้อยปี”
“สวรรค์ช่วยเหลือข้าจริงๆ”
เยี่ยชิวดีใจจนแทบจะบินได้
หญิงสาวเห็นยันต์อักขระเหล่านั้นพุ่งเข้าสู่หว่างคิ้วของเยี่ยชิวแล้ว เยี่ยชิวก็นิ่งไป นางเป็นห่วงมาก รีบเดินออกจากบาเรียป้องกัน มาถึงข้างกายเยี่ยชิว แล้วถามด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “คุณชายเยี่ย เจ้าเป็นอะไรไป?”
เยี่ยชิวหันตัว โอบประคองใบหน้าของหญิงสาว แล้วจูบไปหนึ่งที
มันตื่นเต้นเกินไปจริงๆ
ความสนิทสนมที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้ใบหน้าของหญิงสาวแดงก่ำ นางไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ เยี่ยชิวถึงได้สูญเสียความสงบไปอย่างกะทันหันเช่นนี้ ในใจก็ยิ่งเป็นห่วงมากขึ้น
“คุณชายเยี่ย เจ้าไม่เป็นอะไรนะ?”
เยี่ยชิวสงบลง แล้วกล่าวขอโทษว่า “ขอโทษด้วยนะคุณหนูโหรวเอ๋อร์ เมื่อครู่ข้าพลั้งเผลอไปหน่อย”
“คุณชายเยี่ย เจ้าเป็นอะไรไปกันแน่?” ใบหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
“ฮ่าๆๆ ข้าไม่เป็นไร แค่ดีใจเกินไปหน่อย” เยี่ยชิวหัวเราะ
“ไม่เป็นไรจริงๆ นะ?” หญิงสาวไม่ค่อยเชื่อ
“ไม่เป็นไรจริงๆ” เยี่ยชิวกล่าว “ข้าหาวิธีออกไปได้แล้ว และระฆังเหล็กใบนี้เป็นสมบัติล้ำค่า ข้าได้มันมาแล้ว”
ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง
หญิงสาวยิ้มหวาน แล้วกล่าวว่า “คุณชายเยี่ย ยินดีด้วยที่เจ้าได้สมบัติมา”
เยี่ยชิวกล่าวว่า “เรื่องนี้ต้องขอบคุณคุณหนูโหรวเอ๋อร์อย่างมาก หากไม่ใช่เจ้า ข้าก็คงไม่ได้มาที่ตงซาน และก็คงไม่ได้รับสมบัติชิ้นนี้ ขอบคุณเจ้ามากจริงๆ”
จริงอยู่ที่หากไม่ใช่เพราะหญิงสาว เขาก็คงไม่มาที่ตงซาน
เยี่ยชิวมายังจงโจวครั้งนี้ เพื่อตามหาโชคชะตาของเผ่ามนุษย์ที่เหลืออยู่ครึ่งหนึ่ง ไม่อยากให้มีปัญหาใหม่สอดแทรกเข้ามา แม้กระทั่งก่อนหน้านี้เขายังไม่เต็มใจที่จะเดินทางร่วมกับหญิงสาวเลยด้วยซ้ำ
หากไม่เดินทางร่วมกับหญิงสาว เขาก็จะไม่ได้มีส่วนร่วมในการสังหารปีศาจโลหิตนี้
เป็นเพราะการสังหารปีศาจโลหิตนี่เอง เขาจึงได้เทพศาสตราแห่งมิติระดับสุดยอดชิ้นนี้มา
หญิงสาวหัวเราะแล้วกล่าวว่า “พูดแบบนี้แล้ว คุณชายเยี่ยสามารถได้รับสมบัติชิ้นนี้ ก็มีส่วนมาจากข้าด้วยสินะ?”
เยี่ยชิวพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “แน่นอน คุณหนูโหรวเอ๋อร์มีคุณูปการอย่างยิ่ง”
“ถ้าเช่นนั้นแล้ว คุณชายเยี่ย เจ้าไม่ควรมีการแสดงออกอะไรบ้างหรือ?” หญิงสาวมองเยี่ยชิวด้วยแววตาคาดหวัง
อะไรกัน?
อยากให้ข้าจูบเจ้าหรือ?
นี่มันช่างออกตัวแรงเกินไปแล้ว!
แต่จูบทีเดียวก็ไม่เป็นไรอยู่แล้ว ยังไงก็ไม่ท้องนี่นา
เยี่ยชิวประคองใบหน้าของหญิงสาวอีกครั้ง ริมฝีปากกำลังจะขยับเข้าใกล้ ใครจะรู้ หญิงสาวกลับร้องออกมาด้วยความเขินอาย
“คุณชายเยี่ย เจ้ากำลังทำอะไร?”
เยี่ยชิวมองหญิงสาวอย่างสงสัย แล้วกล่าวว่า “ไม่ใช่เจ้าเรียกข้าให้…”
“เจ้าเข้าใจผิดแล้ว” หญิงสาวกล่าว “คุณชายเยี่ย ข้าแค่อยากให้เจ้าแต่งกลอนให้ข้าอีกบท”
เวรเอ๊ย! ทำไมไม่พูดให้เร็วกว่านี้!
แม้เยี่ยชิวจะหน้าหนา แต่ตอนนี้เขากลับอายจนอยากจะมุดดินหนีไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด มันน่าอายเกินไปแล้ว
เขารีบปล่อยหญิงสาว แล้วกล่าวว่า “ได้ๆ งั้นข้าจะมอบให้เจ้าบทหนึ่ง”
“ตั้งใจฟังนะ”