บทที่ 2362 หัวใจที่ถูกสะกดจิต

เยี่ยชิวไม่รู้ตัวถึงแผนการของเว่ยอู่ซินเลย ในขณะนี้ เขากำลังนั่งอยู่ในห้องส่วนตัวที่หรูหราบนชั้นสองของหอหยงเป่า ชื่นชมศิลปะการชงชาของหนานกงเสี่ยวเสี่ยว

แสงยามบ่ายในห้องสลัว ดังนั้นจึงมีการจุดตะเกียงน้ำมันไว้ล่วงหน้า

ภายใต้แสงสลัวๆ ของตะเกียงน้ำมันนั้น ร่างของหนานกงเสี่ยวเสี่ยวนั้นคล้ายกับภาพวาดหมึกที่ไหลริน

เธอสวมชุดยาวปักด้วยดอกบัว ซึ่งเข้ากันได้ดีกับการตกแต่งอันประณีตของห้อง

การเคลื่อนไหวของเธอเบาสบายและลื่นไหลขณะที่เธอยกกาน้ำชาขึ้นและเอียงเบาๆ สายน้ำเล็กๆ ไหลออกมาจากปากกา ไหลลงสู่ถ้วยชาตรงหน้าเธออย่างสง่างาม

เสียงน้ำที่ไหลอย่างสดชื่นและไพเราะเปรียบเสมือนการประพันธ์ดนตรีอันนุ่มนวล

ชาหมุนวนในถ้วย ปล่อยคลื่นกลิ่นหอมสดชื่นที่ช่วยปลอบประโลมจิตใจ

กระบวนการทั้งหมดนั้นคล้ายกับการแสดงที่สง่างาม ทุกรายละเอียดเต็มไปด้วยเสน่ห์แห่งบทกวี

อย่างไรก็ตาม ความสนใจของเยี่ยชิวไม่ได้อยู่ที่ชา แต่กลับจ้องไปที่คอเสื้อของหนานกงเสี่ยวเสี่ยวแทน

คอเสื้อของเธอไม่ได้สูงหรือต่ำเป็นพิเศษ แต่เมื่อเธอเอนตัวไปข้างหน้า มันเผยให้เห็นเนินอกที่เย้ายวน

ขาวจัง!

ขาวกว่าถ้วยชากระเบื้องอีก!

เยี่ยชิวรู้สึกประหลาดใจในใจ ผิวของใครคนหนึ่งจะไร้ที่ติได้อย่างไร? แม้ว่าหลินจิงจื้อ ไป๋ปิ่ง หยุนซี และนางฟ้าไป๋ฮวาจะมีผิวที่บอบบาง แต่ผิวของหนานกงเสี่ยวเสี่ยวนั้นเหนือกว่าพวกเขาทั้งหมด ขาวกว่าน้ำนมบริสุทธิ์

มันแทบจะเหมือนสวรรค์เลย

และแล้วก็มีเส้นโค้งที่อวบอิ่มของเธอ เหมือนกับยอดเขาสองลูกที่สง่างาม

สิ่งที่อันตรายที่สุดคือเอวที่เพรียวบางของเธอ

“คุณแบกรับภาระหนักมาตลอดหลายปี มันคงเหนื่อยน่าดู” เยี่ยชิวกล่าว

หนานกงเสี่ยวเสี่ยวคิดว่าเขาหมายถึงความท้าทายในการจัดการหอหยงเป่า “แม้ว่ากิจการของหอหยงเป่าจะมีมากมาย แต่ฉันก็ชินกับมันเมื่อเวลาผ่านไป”

“ผู้นำ ชานี้เรียกว่า ฝนก่อนหมิงซิง เป็นชาจิตวิญญาณชั้นดีที่สุดในต้าโจว มีชื่อเสียงในเรื่องรสชาติที่ดีเลิศแต่ผลผลิตมีจำกัดมาก โดยปกติ เฉพาะวงในสุดของราชวงศ์ต้าโจวเท่านั้นที่จะได้ลิ้มรส”

“ส่วนเล็กๆ นี้เป็นของขวัญจากจักรพรรดิต้าโจวเมื่อฉันไปเยี่ยมเขาครั้งสุดท้าย”

นิ้วของเธอบีบขอบถ้วยชาเบาๆ แล้วหมุนช้าๆ สายตาของเธอจดจ่อแต่ก็อ่อนโยน ราวกับว่ากำลังสนทนากับชาอย่างเงียบๆ

จากนั้น เธอจึงส่งถ้วยชาให้กับเยี่ยชิวอย่างอ่อนโยน “ผู้นำ โปรดลองชิมดู”

เยี่ยชิวรับถ้วยแล้วจิบเล็กน้อย

ชาไหลลื่นบนลิ้นของเขาอย่างนุ่มนวล นุ่มนวลและละเอียดอ่อน มอบความรู้สึกสบายและความพึงพอใจ

เวลาเดียวกันกลิ่นหอมอันเข้มข้นมีกลิ่นผลไม้อ่อนๆ สร้างประสบการณ์ที่ซับซ้อนและมีหลายชั้น

“ผู้นำ ชอบไหม?” หนานกงเสี่ยวเสี่ยวถาม

“ชอบ” ขณะที่เยี่ยชิวพูด ดวงตาของเขายังคงจ้องไปที่ปลอกคอของหนานกงเสี่ยวเสี่ยว ทันใดนั้น เขาก็พูดว่า “จะดีกว่าถ้าได้กัดสักครั้ง”

“อืม?” หนานกงเสี่ยวเสี่ยวงุนงง เธอเงยหน้าขึ้นมองเยี่ยชิวและพบว่าดวงตาของเยี่ยชิวจ้องมาที่เธอ และที่ปลอกคอของเธอ..….

ซวบ!

ใบหน้าของหนานกงเสี่ยวเสี่ยวแดงก่ำทันที ในที่สุดเธอก็เข้าใจว่าเยี่ยชิวกำลังพูดถึงอะไร

เธอรีบลุกขึ้นนั่งตัวตรง แต่เธอไม่รู้ว่าการกระทำของเธอทำให้ส่วนหนึ่งตั้งตรงขึ้น

ดวงตาของเยี่ยชิวติดตามมา

ทันใดนั้น แก้มของหนานกงเสี่ยวเสี่ยวดูเหมือนจะร้อนผ่าวและแดงก่ำ และเธอกล่าวอย่างเขินอาย “ผู้นำ คุณมองอะไรอยู่!”

“ฉันไม่ได้มองอะไรทั้งนั้น” เยี่ยชิวละสายตาอย่างไม่เต็มใจและถามว่า “นี่คือชาใหม่เหรอ?”

“แน่นอน” หนานกงเสี่ยวเสี่ยวตอบ “เพิ่งเก็บสดๆ ใหม่ๆ ในปีนี้”

“ดี” เยี่ยชิวยิ้ม “ฉันชอบดื่มชาใหม่ที่สุด”

หนานกงเสี่ยวเสี่ยวเข้าใจผิด คิดว่าเขาหมายถึงชาที่เธอเพิ่งชง เธอถอนหายใจ “น่าเสียดายนะ ชาฝนก่อนหมิงซิงนั้นมีปริมาณน้อยและสงวนไว้สำหรับราชวงศ์ต้าโจวเท่านั้น ฉันไม่มีสต็อกเหลือมากนัก ผู้นำดื่มอีกไม่กี่วันคงจะหมดสต็อก”

“ไม่ต้องกังวล” เยี่ยชิวกล่าว “ฉันจะไปถามจักรพรรดิต้าโจวให้ภายหลัง”ระหว่างการเดินทางไปยังจงโจว การได้พบกับจักรพรรดิต้าโจวเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็มีความสัมพันธ์บางอย่างกับจักรพรรดิโจวอู่ และอู่เชียนฟานก็เป็นคนรับใช้ของเขาด้วย

เมื่อเอ่ยถึงอู่เชียนฟาน เยี่ยชิวก็อดไม่ได้ที่จะถาม “ว่าแต่ พี่เสี่ยวเสี่ยว มีข่าวคราวอะไรเกี่ยวกับสิ่งที่ฉันขอให้คุณสืบหาหรือไม่?”