บทที่ 2396 ทั่วเมืองล้วนเป็นสีทองของชุดเกราะ

ทั่วทั้งลานเงียบกริบ สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เยี่ยชิว

นอกจากหนิงอัน จักรพรรดิต้าโจว และข่งเทียนเซี่ยแล้ว ทุกคนต่างก็มีสีหน้าดูแคลน ไม่เชื่อว่าเยี่ยชิวจะสามารถเขียนบทกวีที่สะเทือนฟ้าสะท้านดินได้จริง

แม้แต่ชางเหม่ยจือเหรินเองก็ยังไม่มีความมั่นใจในตัวเขา

“ไอ้เด็กเปรต แกเก่งเรื่องบู๊ก็จริง แต่เรื่องแต่งกลอนแต่งกวี แกยังสู้ข้าไม่ได้เลย…”

คำพูดยังไม่ทันจบ เยี่ยชิวก็เริ่มกล่าวออกมาแล้ว

“ปลิดใบไม้ฤดูใบไม้ร่วงทั้งสาม,

บานได้ดอกไม้เดือนสอง.

ลมพัดเกลียวคลื่นพันจื่อข้ามน้ำ,

ไผ่หมื่นต้นเอนเอียงตามทาง.”

เงียบ!

เงียบสงัดเหมือนความตาย!

พวกที่เคยมองเยี่ยชิวด้วยสายตาดูแคลน ตอนนี้ต่างเบิกตากว้างราวกับเห็นผี

หนิงอันเผยรอยยิ้มงดงาม รำพึงในใจ

“บอกว่าเขาแต่งกลอนไม่เป็น งี่เง่าจริงๆ!”

ชางเหม่ยจือเหรินเองก็เบิกตากว้าง

“ไอ้เด็กเปรต นี่มันไม่ใช่…”

ยังไม่ทันพูดจบ ก็โดนเยี่ยชิวจ้องเขม็งใส่ รีบหุบปากทันที

เยี่ยชิวยิ้มบางๆ หันไปทางทุกคน

“ท่านทั้งหลายล้วนเป็นบัณฑิตชื่อดังแห่งจงโจว ไม่ทราบว่าบทกวีของข้า พอจะผ่านสายตาท่านได้หรือไม่?”

ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่พูดออกมา

จูเก๋อเจาเอี๋ยงหน้าแดงก่ำ

ฉินเจียงอ้าปากค้าง

ฉินเหอถึงกับมึนงง

ใบหน้าของเว่ยอู่ซินยิ่งก้นหม้อเสียอีก

บรรดาชายหนุ่มที่เข้าร่วมแข่งขันชิงตำแหน่งพระสวามี ต่างก็หมดเรี่ยวหมดแรง โดยเฉพาะพวกที่เคยล้อเลียนว่าเยี่ยชิวแต่งกลอนไม่ได้ ต่างพากันอับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี

กลับเป็นข่งเทียนเซี่ยที่ท่องบทกวีในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วเอ่ยว่า

“บทกวีนี้ ทำให้ข้าเห็นพลังของสายลม”

“ลม ทำให้ใบไม้ร่วงในฤดูใบไม้ร่วง ทำให้ดอกไม้เดือนสองผลิบาน

ลมพัดผ่านลำน้ำ ก่อเกิดคลื่นสูงพันจื่อ

ลมพัดเข้าสู่ป่าไผ่ ทำให้ต้นไผ่นับหมื่นเอนตาม”

“แม้จะเพียงสี่วรรคสั้นๆ แต่สามารถพรรณนาลมได้ถึงขั้นลึกซึ้งยิ่ง”

“และที่น่าทึ่งที่สุด บทกวีนี้เขียนถึงลม แต่กลับไม่มีแม้แต่คำว่า ‘ลม’ สักคำเดียว นี่แหละคือฝีมืออันประณีต ล้ำลึกสุดจะหาใครเทียบ!”

“พี่เยี่ย ช่างเป็นยอดอัจฉริยะ! โปรดรับการคำนับจากข้าเถิด!”

ข่งเทียนเซี่ยลุกขึ้น คำนับเยี่ยชิวอย่างเคารพ

เยี่ยชิวตอบด้วยท่าทางอ่อนน้อม

“พี่ข่งเกรงใจเกินไปแล้ว บทกวีเล็กน้อยแค่นี้ ทำให้ท่านหัวเราะเยาะเอาเสียอีก”

คำพูดนี้ทำให้เว่ยอู่ซินและคนอื่นๆ อารมณ์ยิ่งตกต่ำ

บัดซบ! บทกวีระดับเทพแบบนี้ แกยังกล้าพูดว่าแค่แต่งเล่นๆ นี่จะให้คนอื่นอยู่กันยังไง?

บอกว่า ‘ผลงานด้อยๆ’? นี่มัน ‘ผลงานระดับเทพ’ ชัดๆ!

เหล่าขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ของต้าโจวก็เริ่มแห่กันสรรเสริญ

“คุณชายเยี่ย มีพรสวรรค์ล้ำโลก!”

“บทกวีสั้นๆ เพียงหนึ่งบท แสดงให้เห็นว่า คุณชายเยี่ยเปี่ยมด้วยอัจฉริยภาพ!”

“มิน่าถึงได้รับเลือกจากฝ่าบาทโดยตรง สมแล้วที่แตกต่างจากคนธรรมดา!”

…

ชางเหม่ยจือเหรินได้ยินเสียงสรรเสริญเหล่านี้ก็ได้แต่ฮึดฮัดในใจ

“น่ารำคาญ! ไอ้เด็กเปรตนี่อีกแล้ว!”

“พวกไร้รสนิยม! นี่มันไม่ใช่บทกวีที่แกแต่งเอง แต่ชัดๆ ว่าไปลอกเขามา!”

“ยังจะแกล้งทำเป็นถ่อมตัวอีก เห็นแล้วของขึ้น!”

“แถมพวกในโลกฝึกเซียนนี่ดันไม่รู้จักบทกวีของโลกมนุษย์อีก!”

“รู้งี้ ข้าก็ไม่ต้องคิดให้ปวดหัว แค่หยิบกลอนที่เคยท่องตอนเด็กมาพูดก็พอแล้ว!”

“แต่มันยังไม่จบ! พวกแกคอยดูเถอะ เดี๋ยวข้าก็จะโชว์บ้าง ให้ตาพวกเจ้าสว่างกันไปข้าง!”

เว่ยอู่ซินครุ่นคิดอยู่นาน ก็ยังคิดไม่ออกว่าจะเขียนบทกวีอะไรที่สามารถบดขยี้ของเยี่ยชิวได้

สุดท้ายเขาก็หันไปมองหวังกงกง

หวังกงกงส่ายหน้าเบาๆ

“จบแค่นี้หรือ? ข้ายังไม่ยอมแพ้นะ!” เว่ยอู่ซินกำหมัดแน่น ใจยังคงขมขื่น

ใครจะรู้ว่าในขณะนั้นเอง เยี่ยชิวก็เอ่ยขึ้น