ตอนที่ 2396
บทที่ 2398 ใครจะกล้าเทียบ บทกวีหิมะกลางลำน้ำนี้กัน?
October 21, 2026
อมตะชางเหม่ย พออ่านจบ ทั้งสนามเงียบกริบ แต่ละคนมองเขาด้วยสายตาเหมือนกำลังมองคนบ้า
“พวกเจ้ามองข้าด้วยสายตาแบบนี้ทำไมกัน?”
“ข้าเข้าใจแล้ว พวกเจ้าคงกำลังชื่นชมข้าอยู่สินะ!”
“ช่วยไม่ได้ ฝีมือข้ามันยอดเยี่ยมเกินไปจริง ๆ”
พูดจบ เสียงหัวเราะก็ดังลั่นไปทั้งสนาม
“ฮ่า ๆ ๆ…”
ทุกคนพากันหัวเราะ
“บ้าจริง แบบนี้ก็เรียกว่าบทกวีเหรอ? บทกลอนน้ำมันยังดูดีกว่าอีก”
“ไม่ต้องพูดถึงว่าเทียบกับเว่ยอู่ซิน กับฉินเจียง ไม่ได้เลย แม้แต่ของจูเก๋อเชาหยาง ยังแต่งได้ดีกว่าเยอะ”
“ยังกล้าบอกว่าเราชื่นชมเจ้า? เฮอะ ไม่รู้จักอายเลยจริง ๆ”
“……”
เสียงเย้ยหยันดังไปทั่ว
อมตะชางเหม่ยหน้าแดงก่ำ แอบคิดในใจว่า “เจ้าพวกสารเลว พวกเจ้ามันไม่รู้จักศิลปะ!”
“ยอดเยี่ยม!” จู่ ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
ทุกคนมองตามเสียงไป ก็พบว่าคนพูดคือ “ข่งเทียนเซี่ย ”
“เอ๋”
ทุกคนต่างทำหน้างงงวย
หรือว่าศิษย์เอกของสถาบันจี้เซีย ก็ไม่เข้าใจบทกวีด้วย?
ข่งเทียนเซี่ยกล่าวว่า “บทกวีของท่านเต้าจ่าง แม้ดูภายนอกจะไม่มีวรรณศิลป์มากนัก แต่การพรรณนาเกี่ยวกับหิมะนั้นมีชีวิตชีวามาก”
“ประโยคแรก ‘ภูเขาแม่น้ำถูกปกคลุมหมด’ พูดถึงภาพของหิมะขาวโพลนปกคลุมทั่วผืนแผ่นดิน ให้อารมณ์ยิ่งใหญ่เวิ้งว้างแบบพันลี้ถูกแช่แข็ง หมื่นลี้หิมะปลิว”
“ประโยคที่สอง ‘ปากบ่อมืดดำ’ แหงนมองขึ้นไป ถึงแม้หิมะจะตกหนักแค่ไหน บ่อน้ำก็ยังคงใสแจ๋ว หิมะตกลงไปก็ละลาย ภายในขอบบ่อเต็มไปด้วยชีวิตชีวา ภายนอกกลับเต็มไปด้วยความว่างเปล่า”
“ประโยคที่สาม ‘หมาเหลืองกลายเป็นขาว’ หมายถึงหมาเหลืองที่วิ่งอยู่บนพื้นดินโดนหิมะปกคลุมจนกลายเป็นสีขาว จินตนาการได้เลยว่าหิมะตกหนักแค่ไหน”
“ประโยคที่สี่ ‘หมาขาวตัวบวม’ พูดถึงหมาสีขาวที่ถูกหิมะทับจนหนา เหมือนถูกตีจนบวม”
“บทกวีของท่านเต้าจ่างเข้าใจง่าย บรรยายฉากหิมะตกอย่างละเอียด แม้จะดูเหมือนตลก แต่ก็มีชีวิตชีวา”
“หากมองลึกลงไปอีก ทุกประโยคล้วนพูดถึงหิมะ แต่กลับไม่มีคำว่า ‘หิมะ’ อยู่เลย เปิดด้วยภาพกว้างของภูเขาแม่น้ำ แสดงถึงความยิ่งใหญ่ แล้วค่อยซูมเข้ามาให้เห็นภาพชัดเจนมากขึ้นอย่างมีอารมณ์ขัน”
“ถ้อยคำที่ใช้เหมาะสม เรียบง่าย และเต็มไปด้วยอารมณ์ขัน สมควรแล้วที่ทุกคนต้องปรบมือให้”
“ท่านเต้าจ่างมีพรสวรรค์ยิ่งนัก ข้าน้อยขอคารวะ!”
พูดจบ ข่งเทียนเซี่ยก็ลุกขึ้น ยกมือไหว้โค้งให้กับอมตะชางเหม่ย
อมตะชางเหม่ยซาบซึ้งจนน้ำตาแทบไหล เดินเข้าไปจับมือของข่งเทียนเซี่ย แล้วพูดว่า “เพื่อนรู้ใจ!”
ข่งเทียนเซี่ยไม่ค่อยชินกับความอบอุ่นของอมตะชางเหม่ย รีบดึงมือกลับแล้วยิ้ม “ท่านเต้าจ่างเกรงใจเกินไปแล้ว”
อมตะชางเหม่ยพูดว่า “ในที่สุดข้าก็เจอคนที่เข้าใจบทกวีของข้า สมกับเป็นศิษย์เอกของสถาบันจี้เซีย เจ้าต่างจากพวกคนหยาบโลกย์พวกนั้นมาก”
“เจ้าคนนี้ ข้าจะเป็นเพื่อนกับเจ้าแน่นอน!”
“วันหลังข้าจะเลี้ยงเหล้าเจ้าเอง!”
ข่งเทียนเซี่ยว่า “ขอบคุณในน้ำใจท่านเต้าจ่าง ข้าหาได้ดื่มเหล้าไม่”
“งั้นข้าจะเลี้ยงชาเจ้าแทน” อมตะชางเหม่ยพูด
ข่งเทียนเซี่ยตอบ “ข้าก็ไม่ดื่มชาเช่นกัน”
อมตะชางเหม่ยหัวเราะ “ไม่เป็นไร เช่นนั้นข้าจะพาเจ้าไปหอนางโลม”
ข่งเทียนเซี่ยหน้าแดงทันที พูดอย่างอึดอัดว่า “ข้ามิเคยไปหอนางโลมเลย”
อมตะชางเหม่ยเบิกตากว้าง “เป็นไปได้ยังไง เจ้าไม่มีงานอดิเรกอะไรเลยหรือ?”
ข่งเทียนเซี่ยยกหนังสือในมือขึ้น “ข้าชอบแค่อ่านหนังสือ”
หนอนหนังสือ!
อมตะชางเหม่ยสบถในใจ แต่พูดออกมาว่า “จะว่าไป ข้าก็ชอบอ่านหนังสือเหมือนกันนะ”
“โอ้?” ข่งเทียนเซี่ยแปลกใจเล็กน้อย “ท่านเต้าจ่างชอบอ่านหนังสืออะไรหรือ?”