ตอนที่ 2398
บทที่ 2400 ทุกคนตกตะลึง!
October 21, 2026
ทันทีที่ชินเจียงเสนอแนะเรื่องนี้ หลายคนก็แสดงความเห็นชอบ
“ฉันเห็นด้วยกับข้อเสนอของพี่ฉิน ถึงเวลาเปลี่ยนแปลงแล้ว การเขียนบทกวีตลอดเวลาช่างน่าเบื่อเหลือเกิน!” เว่ยอู่ซินกล่าว
จูเก๋อเฉาหยางเสริมว่า “ฉันก็เห็นด้วยเหมือนกัน”
“รีบเปลี่ยนเรื่องกันเถอะ”
“การเขียนบทกวีช่างน่าเบื่อเกินไป”
“..….”
บทกวีของเยี่ยฉังเซิงนั้นยอดเยี่ยมเกินไป ไม่มีทางแข่งขันได้เลย หากพวกเขายังคงเขียนบทกวีต่อไป พวกเขาจะต้องพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง
ในสายตาของพวกเขา ‘ความคิดในคืนอันเงียบสงบ’ ได้ถูกยกให้กับเยี่ยฉังเซิงไปแล้ว หากพวกเขายังคงเขียนบทกวีต่อไป ใครอีกที่มีโอกาส?
อมตะชางเหม่ยมองเห็นเจตนาของพวกเขาและเยาะเย้ย “ไม่ใช่ว่าการเขียนบทกวีนั้นน่าเบื่อ แต่ว่าพวกคุณทุกคนอ่อนแอเกินไปต่างหาก”
คำพูดของเขากระทบกระเทือนจิตใจ และหลายคนก็เขินอาย
เราจะทำอย่างไรได้ เยี่ยฉังเซิงเก่งขนาดนั้น?
จักรพรรดิต้าโจวถามชินเจียงว่า “คุณเสนอให้เปลี่ยนแปลงอะไร?”
ชินเจียงตอบว่า “ฝ่าบาท ฉันขอเสนอให้คงธีมเดิมไว้ แต่เปลี่ยนจากบทกวีเป็นบทกวีแบบเนื้อร้อง”
“เป็นความคิดที่ดี!” เว่ยอู่ซินแสดงความสนับสนุนทันที
เยี่ยฉังเซิง คุณอาจจะเก่งเรื่องบทกวี แต่บทกวีแบบเนื้อร้องล่ะ?
เขาไม่รู้เลยว่าเยี่ยชิวกำลังหัวเราะอยู่ในใจ
บทกวีและบทกวีแบบเนื้อร้องเป็นสองด้านของเหรียญเดียวกัน ถ้าฉันเขียนบทกวีได้ ทำไมฉันถึงแต่งเนื้อเพลงไม่ได้ล่ะ?
“นอกจากนี้ จิตใจของฉันยังเต็มไปด้วยเนื้อเพลงคลาสสิกหลายร้อยเพลง หยิบเพียงบทเดียวขึ้นมา ทุกคนก็จะต้องอ้ปากค้างอย่างแน่นอน”
“พยายามจะล้มฉันแบบนี้เหรอ คนโง่”
จักรพรรดิต้าโจวขมวดคิ้ว
กลัวว่าจักรพรรดิจะปฏิเสธแนวคิดนี้ ชินเจียงจึงรีบเสริมว่า “ฝ่าบาท ฉันมีข้อเสนออีกข้อหนึ่ง”
“อย่างที่ทุกคนทราบ องค์หญิงหนิงอันมีชื่อเสียงในฐานะนักปราชญ์หญิงชั้นนำของต้าโจว ฉันอยากเชิญฝ่าบาทมาแต่งบทเพลงก่อน เพื่อให้พวกเราได้เห็นความสง่างามของสตรีผู้มีความสามารถที่สุดของต้าโจว”
“งั้นพวกเราที่เหลือก็ทำตามได้”
จักรพรรดิต้าโจวเหลือบมองเยี่ยชิวซึ่งดูไม่สะทกสะท้านเลย จากนั้นหันไปหาหนิงอัน “คุณทำได้ไหม?”
หนิงอันยิ้มจางๆ “ไม่มีปัญหา”
“ดี ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงกันได้เลย!” จักรพรรดิประกาศทันที
ชินเจียงเงยหน้าขึ้นมองหนิงอันที่นั่งอยู่บนบัลลังก์พร้อมส่งยิ้มอันแสนหวานให้เธอ “องค์หญิงหนิงอัน เชิญ!”
หนิงอันตอบว่า “ฉันมีบทเพลงอยู่ในใจแล้ว ฉัรจะท่องมันทันที”
“แก้วมรกตหนึ่งชิ้น สะท้อนแสงจันทร์ที่หน้าต่างสีแดงอย่างลึกซึ้ง เงียบงันอยู่หน้ากระจก จัดปิ่นหยก กลัวแค่ว่าหัวใจจะแตกสลาย”
“ธูปหอมเป็ดอันล้ำค่าเผาไหม้ควันที่จมลง ริบบิ้นไหมห้อยเป็นปมสองชั้น ม้วนม่านเซียงเพื่อปลดปล่อยนกนางแอ่น ประกาศการกลับมาของฤดูใบไม้ผลิ”
เยี่ยชิวมองหนิงอันด้วยความประหลาดใจ
แต่งเนื้อร้องอย่างไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เธอคือผู้หญิงของฉันจริงๆ
คนอื่นๆ เริ่มชื่นชมเธอแล้ว
“นักปราชญ์หญิงชั้นนำของต้าโจว คู่ควรกับตำแหน่งนี้จริงๆ” ชินเจียงจ้องมองหนิงอันด้วยความหลงใหล คิดในใจว่า มีเพียงผู้หญิงแบบนี้เท่านั้นที่คู่ควรกับฉัน
“พรสวรรค์ขององค์หญิงหนิงอันไม่มีใครเทียบได้ ฉันรู้สึกทึ่ง” เว่ยอู่ซินก็ตั้งใจเช่นกันว่าจะเอาชนะใจเธอให้ได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม
สำหรับจูเก๋อเฉาหยาง เขาเหลือบมองหนิงอันก่อนจะก้มหน้าลงอย่างรวดเร็วโดยจมอยู่กับความคิด
“พี่เว่ย คุณควรไปก่อนหรือจะให้ฉันไปก่อน” ชินเจียงถามเว่ยอู่ซิน
ในสายตาของเขา ในบรรดาคู่แข่งทั้งหมด มีเพียงเว่ยอู่ซินเท่านั้นที่คู่ควรกับการเป็นคู่แข่งของเขา
สำหรับเยี่ยชิว เขาจะจัดการกับผู้ชายคนนั้นทีหลัง
“คุณไปก่อน” เว่ยอู่ซินกล่าว
“ก็ได้ ถ้าอย่างนั้น ฉันจะไม่ยั้งมือ” ชินเจียงหยิบพู่กันขึ้นมาแล้วเขียนในครั้งเดียว
ไม่นานก็มีเนื้อเพลงปรากฏบนกระดาษ
มีคนอ่านออกเสียงให้ฟัง
“หอคอยสีแดงเล็กๆ ฟังเสียงชายคาที่ดังไม่หยุดตลอดทั้งคืน ไม่มีอะไรจะเหมือนสายลมสีทอง น้ำค้างหยก หรือห้องโถงของพระราชวังจันทร์”
“ม่านสีเขียวมรกตห้อยต่ำ ตราประทับธูปหอมสวยงาม ก้าวย่างหยกเดินช้าๆ บนเส้นทางที่ลื่นไปด้วยมอส เกรงกลัวฉางเอ๋อ ยุ่งวุ่นวายกับความงาม ความเศร้าโศกเร่งรีบถึงขีดสุด”
“แขนเสื้อที่นุ่มดุจแพรไหม ล้อน้ำแข็งบริสุทธิ์ แม่น้ำสีเงินอยู่ไกลๆ ผมที่เหมือนเมฆหายไป เดินตามเงาที่โดดเดี่ยว เดินเตร่ไปตามวัฏจักรของขี้ผึ้งและจางหาย”
“ห้องโถงคาสเซีย ไร้ฝุ่น เย็นสบายเหมือนน้ำ เทือกเขาเผิงไหล เส้นทางสว่างไสวราวกับหิมะ”
“จากนี้ไป ขอให้ดื่มสักแก้วเพื่อชะล้างความสุขและความเศร้าโศก ภายใต้ค่ำคืนแห่งดวงดาว!”
เสียงชื่นชมดังขึ้นในห้องโถง
“บทเพลงที่ยอดเยี่ยม!”