บทที่ 2418 พวกขยะอ่อนแอ ไม่ได้เรื่อง

“ปัง!”

ชายหนุ่มถูกเตะกระเด็น ตกลงบนพื้นด้านล่าง และกระอักเลือดออกมาทันที

เท้าของอมตะชางเหม่ยเกือบจะเตะหัวใจและปอดของเขาแหลกละเอียด

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น เห็นอมตะชางเหม่ยยืนอยู่บนเวที ยิ้มแย้มประสานมือคำนับเขาแล้วกล่าวว่า “ยอมรับพ่ายแพ้เสียเถิด”

ใบหน้าของชายหนุ่มเขียวคล้ำสลับขาว จ้องมองอมตะชางเหม่ยอย่างเคียดแค้น สาปแช่งว่า “ไอ้นักพรตสุนัข เจ้าไม่รู้จักหลักการต่อสู้เลย!”

“อะไร ไม่พอใจรึ?” อมตะชางเหม่ยถามด้วยรอยยิ้ม

“ไม่พอใจ!” ชายหนุ่มตะโกนเสียงดัง

“สายไปแล้ว!” อมตะชางเหม่ยกล่าว“เจ้าถูกข้าเตะตกจากเวทีแล้ว เจ้าแพ้แล้ว”

“หากไม่ใช่เพราะเจ้าเล่นสกปรกกับข้า ข้าจะไม่มีทาง...” ชายหนุ่มพูดมาถึงตรงนี้ ก็หันไปมองฮ่องเต้ต้าโจวทันที แล้วตะโกนว่า “ข้าไม่ยอม!”

ลุงซูเดินออกมา มองชายหนุ่มอย่างเย็นชาแล้วกล่าวว่า “การต่อสู้ไม่รังเกียจการหลอกลวง เจ้าไม่รู้รึ?”

“ตัวเองฝีมือไม่ถึง ยังโทษคนอื่นอีกรึ?”

“แพ้ก็แพ้ไป จะแหกปากโวยวายทำไม? คิดว่าที่นี่บ้านเจ้าหรือไง?”

“หากทำให้ฮ่องเต้และองค์ชายทั้งหลายตกใจ ระวังข้าจะเฆี่ยนเจ้าเสีย!”

ชายหนุ่มกัดฟัน ใบหน้าเขียวคล้ำ

“การต่อสู้ดำเนินต่อไป” ลุงซูตะโกนเสียงดัง

ในขณะต่อมา ชายหนุ่มคนหนึ่งบินขึ้นสู่เวที เมื่อเท้าทั้งสองข้างของเขาแตะพื้น พื้นก็เกิดการสั่นสะเทือนไปทั่ว

คนผู้นี้สูงแปดจื่อ กล้ามเนื้อกำยำ ใบหน้ามีเคราดกหนา ราวกับเสือโคร่งตัวผู้ที่สง่างาม ให้ความรู้สึกกดดันอย่างรุนแรง

ใบหน้าของเขามีโครงหน้าแข็งกร้าว ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยว เผยให้เห็นความดิบเถื่อนที่ไม่อาจควบคุมได้

เมื่อเทียบกันแล้ว อมตะชางเหม่ยดูผอมเพรียวและตัวเล็กกว่ามาก

นอกจากนี้ ในมือของชายหนุ่มยังถือก้อนเหล็กทุบ ก้อนเหล็กนั้นใหญ่กว่าหัวของอมตะชางเหม่ยถึงห้าเท่า

“นักพรตเต๋าชรา เอาชีวิตเจ้ามาเสีย!”

ชายหนุ่มคำรามเสียงต่ำ ยกค้อนเหล็กขึ้น กำลังจะลงมือ…

“เดี๋ยวก่อน!”

อมตะชางเหม่ยเปล่งเสียงออกมาอย่างกะทันหัน

“ทำไม?” ชายหนุ่มหัวเราะอย่างเย็นชา“หรือว่าเจ้าจะใช้วิธีสกปรกแบบเมื่อกี้อีกรึ?”

“ไม่ใช่ๆ” อมตะชางเหม่ยกล่าวอย่างจริงจังว่า “ข้าอยากจะถามว่า เจ้าก็มาแข่งขันชิงตำแหน่งราชบุตรเขยด้วยงั้นหรือ?”

ชายหนุ่มกล่าวว่า “หากไม่ใช่คู่แข่ง จะขึ้นเวทีทำไม?”

“ใครให้ความกล้าเช่นนี้แก่เจ้า?” อมตะชางเหม่ยกล่าว “เจ้าตัวใหญ่เทอะทะ หลังค่อมเหมือนหมี บังอาจมาแข่งขันชิงตำแหน่งราชบุตรเขย ช่างเหมือนเจ้าคางคกคิดอยากจะเอากับหงส์ขาวเสียจริง”

ชายหนุ่มโกรธจัด “นักพรตเต๋าชรา เจ้ากำลังรนหาที่ตายงั้นหรือ”

อมตะชางเหม่ยทำหูทวนลมต่อคำขู่ของชายหนุ่ม จากนั้นกล่าวว่า “เจ้าลองดูสิ ไม่ว่าจะเป็นเว่ยอู่ซินหรือฉินเจียง ใครบ้างที่ไม่หล่อกว่าเจ้า?”

“คนน่าเกลียดอย่างเจ้า ก็ยังจะมาแข่งขันชิงตำแหน่งราชบุตรเขย ข้าว่าเป็นการดูถูกทุกคนเสียมากกว่า”

“เจ้า—!” ชายหนุ่มตัวสั่นด้วยความโกรธ

อมตะชางเหม่ยราวกับไม่รู้ว่าชายหนุ่มกำลังโกรธ กล่าวต่อไปว่า “ไม่รู้จริงๆ ว่าคนในบ้านเจ้าคิดอะไรอยู่ เหตุใดจึงไม่ใช้เชือกผูกเจ้าเอาไว้ให้ดี ตัวน่าเกลียดขนาดนั้นยังปล่อยให้ออกมาวิ่งเพ่นพ่าน ไม่กลัวว่าจะทำให้คนอื่นตกใจหรือไง”

ฮ่า ฮ่า ฮ่า...

รอบข้างหัวเราะกึกก้อง

ชายหนุ่มโกรธจนเส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปน ตาทั้งสองข้างแดงก่ำ

ผูกข้าไว้?

แกจะบ้าหรือไง? นึกว่าข้าเป็นอะไร?

หมาหรือ?

เจ้านั่นแหละหมา!

“นักพรตเต๋าชรา บังอาจมาดูถูกข้า ไปตายซะ!” ชายหนุ่มคำรามก้องฟ้า ยกค้อนเหล็กพุ่งเข้าใส่อมตะชางเหม่ยอย่างรุนแรง

เสียงลมที่เกิดจากค้อนเหล็กที่เหวี่ยงผ่านไปนั้นดังหวีดหวิว พื้นดินราวกับสั่นสะเทือน

อมตะชางเหม่ยยิ้มเล็กน้อย ร่างกายพลิ้วไหวไปด้านข้างอย่างแผ่วเบา หลบการโจมตีอันตรายนี้ได้อย่างฉับพลัน จากนั้นก็ใช้ความเร็วสูงสุด ชี้ไปที่กลางหลังของชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้น ชายหนุ่มก็เหมือนถูกฟ้าผ่า ร่างกายชะงักงันไปชั่วขณะ

ฉวยโอกาสนี้ อมตะชางเหม่ยได้กระทำสิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึง

เห็นเขาพลิกตัวไปอยู่ด้านหลังชายหนุ่ม ย่อตัวลง แล้วมือขวาก็สอดผ่านหว่างขาของชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ควักขึ้นมา...

วานรตักจันทร์!

อมตะชางเหม่ยบีบมืออย่างแรง