บทที่ 2446 เยี่ยฉังเซิงล่ะ ?

" อะไรกัน! " เมื่อเห็นขันทีวังถูก " เยี่ยฉังเซิง " สู้จนถอยหลัง เว่ยอู่ซินผู้สังเกตการณ์เบื้องบนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

" เป็นไปไม่ได้! "

" เยี่ยฉังเซิงจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ได้อย่างไร? "

" ขันทีวังเป็นถึงนักบุญใหญ่เลยนะ! "

ณ ลานประลอง

หลังจากขันทีวังถูกแรงหมัดของเจ้าวัวต้าลี่กระแทกถอยหลัง เขายังไม่ทันยืนมั่นคงดี ก็เห็นหมัดของเจ้าวัวต้าลี่พุ่งเข้าใส่อีก

ขันทีวังรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ในฐานะนักบุญใหญ่เขากลับถูก " เยี่ยฉังเซิง " สู้ผลักจนถอยหลัง นี่มันน่าอับอายขายหน้าสิ้นดี

" ฆ่า! "

ขันทีวังคำรามลั่น ฟาดฝ่ามือทั้งสองพร้อมกัน พลังโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งเข้าใส่เจ้าวัวต้าลี่

" คิดว่าข้ากลัวเจ้ารึไง! "

ขันทีวังตะโกนก้อง

การถูกสู้จนถอยหลังต่อหน้าเจ้านายของตนเองนั้นน่าอับอายเกินไป เขาต้องการเอาคืน

หากแม้แต่นักพรตทงเสินตัวเล็กๆ ยังจัดการไม่ได้ เขาก็ไม่คู่ควรกับการเป็นนักบุญใหญ่

ยิ่งไปกว่านั้น หากแม้แต่เยี่ยฉังเซิงยังจัดการไม่ได้ เว่ยอู่ซินจะต้องตั้งคำถามถึงความสามารถของเขาอย่างแน่นอน

ขันทีวังเร่งพลังฝ่ามือเต็มที่ พลังอำนาจทั่วร่างพวยพุ่ง ฝ่ามือทั้งสองข้างดุจดั่งเมฆดำทะมึนที่ตกลงมา ปะทะกับหมัดของเจ้าวัวต้าลี่อย่างต่อเนื่อง

" โครมครืน… "

ทุกครั้งที่ปะทะกัน จะเกิดเสียงคำรามที่น่าสะพรึงกลัว ราวกับเสียงฟ้าร้องดังกึกก้องจนแก้วหูแทบแตก

เจ้าวัวต้าลี่มีสีหน้าสงบ วิธีโจมตีของเขาเรียบง่ายและตรงไปตรงมา ต่อยหมัดอย่างไม่หยุด

" ปัง ปัง ปัง! "

ชั่วขณะหนึ่ง การต่อสู้อันดุเดือดดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง

ทั้งสองฝ่ายปะทะกันอย่างดุเดือด รากไผ่ม่วงรอบข้างระเบิดออก บางต้นถึงกับถูกถอนรากถอนโคน ลอยขึ้นไปในอากาศแล้วระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ

บนพื้นดิน ปรากฏรอยแยกขนาดมหึมามากมายราวกับใยแมงมุม แผ่ขยายออกไปไกลโพ้น

รอบๆ สนามรบนั้นเต็มไปด้วยความเสียหาย

เว่ยอู๋จี้ และเยี่ยชิวถอยร่นไม่หยุด

" ไปตายซะ! "

ฝ่ามือของขันทีวังแต่ละครั้ง อัดแน่นไปด้วยพลังอันมหาศาล ราวกับเทพอสูรจู่โจม น่าสะพรึงกลัวอย่างที่สุด

แต่หมัดของเจ้าวัวต้าลี่กลับแข็งแกร่งกว่า ไม่หดถอยแม้แต่น้อย ปะทะกับฝ่ามือของขันทีวังอย่างจัง

" ปัง ปัง ปัง… "

ทั้งสองฝ่ายปะทะกันอย่างรวดเร็ว ราวกับเหล็กกล้าที่แข็งที่สุดในโลกกำลังปะทะกัน ทุกการโจมตีจะเกิดประกายไฟยาวนาน

เว่ยอู่ซินยิ่งดูยิ่งตกใจ

" เป็นไปไม่ได้! "

" เยี่ยฉังเซิงจะต้านทานขันทีวังได้อย่างไร? "

" มันไม่สมเหตุสมผลเลย! "

" …… "

เยี่ยชิวได้ยินเสียงพึมพำแผ่วเบาของเว่ยอู่ซิน ก็หัวเราะเยาะอยู่ในใจ " มีอะไรจะไม่สมเหตุสมผลเล่า? เพราะเฒ่าขันทีคนนั้นกำลังเผชิญหน้ากับนักบุญใหญ่ผู้ทรงพลังต่างหาก "

แม้แต่เขาเองก็ยังต้องยอมรับว่าขันทีวังมีพลังแข็งแกร่งมาก สามารถต้านทานการโจมตีของเจ้าวัวต้าลี่ไว้ได้

" ไม่น่าแปลกใจเลยที่เฒ่าขันทีผู้นี้ถึงได้กำเริบเสิบสานนัก เขามีคุณสมบัติที่จะกำเริบเสิบสานได้จริงๆ ด้วยพลังต่อสู้ของเขา คาดว่าน่าจะเป็นหนึ่งในผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในต้าเว่ยเลยทีเดียว "

ทันใดนั้น เสียงของเว่ยอู่ซินก็ดังขึ้น " เจ้าแห่งศาลา ท่านคิดว่าขันทีวังจะเป็นคู่ต่อสู้ของเยี่ยฉังเซิงได้หรือไม่? "

เยี่ยชิวหัวเราะ " ท่านอ๋องอย่าเพิ่งตื่นตระหนก รอดูไปก่อน "

ตูม!

ในขณะนั้นเอง หมัดของเจ้าวัวต้าลี่ก็รุนแรงยิ่งขึ้น ราวกับดวงดาวขนาดใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัว กระหน่ำโจมตีขันทีวังจนถอยร่นไม่หยุด

ที่น่ากลัวที่สุดคือแม้ขันทีวังจะต้านทานไว้ได้ แต่เลือดก็ค่อยๆซึมออกจากมุมปากของเขา และสีหน้าก็ค่อยๆ ซีดเผือดลง

เห็นได้ชัดว่าขันทีวังกำลังเสียเปรียบ

" เฒ่าขันที! เจ้าไม่ใช่จะฆ่าข้างั้นหรือ? ถอยหลังทำไม? "

" ข้ายังคิดว่าเจ้าเก่งกาจเสียอีก "

" ตอนนี้ดูเหมือนว่าก็แค่เท่านั้น "