บทที่ 2453 วิกฤตการณ์ก่อตัวขึ้นอีกครั้ง

“วูบ!”

ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าเว่ยอู่ซินอย่างรวดเร็ว พลางกล่าวเสียงดังว่า “ไว้ชีวิตด้วย!”

เยี่ยชิวเงยหน้ามอง พบว่าร่างที่ปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหันผู้นั้น เหมือนขอทานไม่มีผิดเพี้ยน

เห็นเพียงชายผู้นั้นผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง เท้าก็ไม่ได้สวมรองเท้า เท้าทั้งสองข้างดำปี๋ มือถือไม้เท้าท่อนหนึ่ง ท่าทางเช่นนี้ราวกับผู้อาวุโสพรรคกระยาจก

“ท่านเป็นผู้ใด?” เยี่ยชิวถาม

“ข้าเอง!” ชายผู้นั้นกล่าวพร้อมกับใช้มือปัดผมที่ปิดหน้าออก

เยี่ยชิวพลันตกตะลึงไปชั่วขณะ

“อู่เชียนฟาน?”

เยี่ยชิวไม่คาดคิดเลยว่า บุรุษที่ปรากฏตัวขึ้นกะทันหันผู้นี้ จะเป็นองค์ชายรองแห่งต้าโจว อู่เชียนฟาน

บัดนี้ อู่เชียนฟานไม่มีเค้าความสง่างามขององค์ชายแห่งแคว้นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย ราวกับเพิ่งประสบภัยพิบัติครั้งใหญ่มาก็ไม่ปาน

“ไยท่านจึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้?” เยี่ยชิวถาม

“เจ้ายังมีหน้ามาถามอีก!” เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ อู่เชียนฟานก็พลันโมโหขึ้นมา “เมื่อหลายวันก่อน เสด็จพ่อมีบัญชาให้ข้าไปหาเจ้า ข้ารีบมุ่งหน้าไปยังตงฮวงโดยไม่หยุดพัก เพื่อไปให้ถึงนิกายดาบชิงอวิ๋น”

“ใครจะรู้เล่า เมื่อไปถึงข้าถึงได้ยินเซียนจื้อหยุนซีกล่าวว่า เจ้ากับอมตะชางเหม่ยได้ออกจากนิกายดาบชิงอวิ๋นไปแล้ว”

“ดังนั้น ข้าจึงตามรอยเท้าของพวกเจ้าไปตลอดทาง”

“ใครจะรู้เล่า ภายหลังข้ากลับหลงทาง เผลอเหยียบย่างเข้าสู่ดินแดนของต้าเฉียนโดยไม่ตั้งใจ”

เยี่ยชิวหัวเราะแห้ง “เช่นนั้น เป็นคนของต้าเฉียนที่ทรมานท่านจนกลายเป็นเช่นนี้หรือ?”

“บ้าเอ๊ย!” อู่เชียนฟานกล่าวด้วยความโมโห “ต้าเฉียนยังเอาตัวเองไม่รอด จะมีเวลามาทรมานข้าได้อย่างไร”

“เมื่อข้าหลงเข้าไปในต้าเฉียน ต้าเฉียนก็เต็มไปด้วยไฟสงคราม ประชาชนต้องอพยพไร้ที่อยู่ แคว้นตกอยู่ในความวุ่นวายครั้งใหญ่แล้ว”

“เยี่ยฉังเซิง เว่ยอู่ซิน จะสังหารเขาไม่ได้”

เยี่ยชิวถามว่า “ทำไม?”

อู่เชียนฟานกล่าว “เมื่อครู่ข้าไม่ได้บอกไปแล้วหรือว่า ต้าเฉียนเต็มไปด้วยไฟสงครามมานานแล้ว พวกเขาถูกต้าเว่ยโจมตี”

“เว่ยอ๋องทรงนำทัพด้วยพระองค์เอง บัญชาการกองทัพนับล้านบุกโจมตีต้าเฉียน ทะลวงแนวป้องกันไปอย่างง่ายดาย ไม่ถึงสองวัน ก็ยึดครองเมืองนับร้อยของต้าเฉียนได้แล้ว”

“ตอนที่ข้าออกจากต้าเฉียน เว่ยอ๋องก็บุกไปถึงเมืองหลวงของต้าเฉียนแล้ว”

อะไรนะ?

เยี่ยชิวถึงกับตกใจ

ข่าวนี้ช่างน่าตกตะลึงนัก

เว่ยอ๋องเก่งกาจถึงเพียงนี้เลยหรือ?

ไม่ถึงสองวัน ก็ยึดครองเมืองนับร้อยของต้าเฉียนได้ และบุกไปถึงเมืองหลวงของต้าเฉียนแล้ว จักรพรรดิต้าเฉียนไร้ความสามารถถึงเพียงนั้นเลยหรือ?

แล้วทำไมต้าโจวถึงไม่ได้รับข่าวสารใดๆ เลย?

เหลือเชื่อจริงๆ!

“อู่เชียนฟาน สิ่งที่ท่านกล่าวมาเมื่อครู่ เป็นเรื่องจริงหรือ?” เยี่ยชิวถามเสียงเคร่ง

“เรื่องแบบนี้ ข้าจะโกหกเจ้าได้อย่างไร?” อู่เชียนฟานกล่าว “แม้ว่ากำลังของต้าเฉียนจะสู้ต้าโจวของเราไม่ได้ แต่ก็ไม่ถึงกับพ่ายแพ้อย่างรวดเร็วราวกับภูเขาถล่มลงมา ข้าตั้งใจจะสืบหาสาเหตุ แต่ก็กลัวจะเสียเวลา จึงรีบกลับมา”

“เรื่องนี้กะทันหันและแปลกประหลาดเกินไป”

“ก่อนที่จะทำความเข้าใจสถานการณ์ให้ชัดเจน อย่าเพิ่งสังหารเว่ยอู่ซิน”

“เมื่อเว่ยอ๋องยึดครองต้าเฉียนได้สำเร็จ เขาจะต้องบุกโจมตีต้าโจวของเราอย่างแน่นอน หากเรามีเว่ยอู่ซินเป็นตัวประกัน เว่ยอ๋องย่อมต้องมีความกังวลใจ”

เยี่ยชิวเงียบงัน

เขากำลังขบคิดบางอย่าง

เว่ยอ๋องส่งสองพี่น้องเว่ยอู่ซินและเว่ยอู๋เซี่ยงมายังต้าโจวเพื่อเข้าร่วมการคัดเลือกบุรุษเขย แสดงออกอย่างชัดเจนว่าต้องการผูกสัมพันธ์และเป็นพันธมิตรกับต้าโจว ไยจึงจู่ๆ ก็เปิดฉากโจมตีต้าเฉียนเล่า?

เท่าที่เขาทราบ กำลังของต้าเฉียนไม่ด้อยกว่าใคร แต่ไยจึงใกล้จะล่มสลายเร็วเช่นนี้?