บทที่ 246 ที่รัก รีบหน่อย

เมืองต้องห้าม!

พอได้ยินสามคำนี้ สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไป

เฉาหยวนกล่าวว่า: "ฉันไม่ได้เป็นศัตรูกับเมืองต้องห้าม ทำไมพวกเขาถึงต้องการฆ่าฉัน?"

ผู้อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า: "ฉันไม่สามารถช่วยคุณตอบคำถามนี้ได้ ดูเหมือนว่าจะต้องหาคนที่อยู่เบื้องหลังเท่านั้นถึงจะรู้ได้"

เฉาหยวนเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ชิงหลง พอกลับเอาเงินมาให้ฉันสักห้าล้านหนึ่ง"

“ไม่ใช่หนึ่งแสนต่อหนึ่งครั้งไม่ใช่เหรอ? ทำไมเราต้องให้เขาเพิ่มอีกห้าล้านด้วย?” เยี่ยชิวถามอย่างสงสัย

เฉาหยวนกล่าวว่า: "ผู้อาวุโสเดินทางมาตั้งหลายพันไมล์เพื่อมาช่วยฉัน ห้าล้านเป็นค่าตอบแทนในการทำงานหนัก"

เยี่ยชิวเข้าใจทันทีว่า ที่จริงแล้วผู้อมตะชางเหม่ยได้รับเชิญจากเฉาหยวนพร้อมเงินสินะ!

ชายชราคนนี้รู้วิธีหาเงินจริงๆ ถ้าฉันรู้ให้เร็วกว่านี้ ฉันน่าจะจะขอเงินก้อนโตจากไท้เจี่ยนไปแล้ว

เยี่ยชิวแอบบ่น

“เอาล่ะ เรื่องจบลงแล้ว กลับกันเถอะ!” ผู้อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า “เนื้องูยังกินไม่หมด ว่าจะกลับไปย่างเนื้องูต่อสักหน่อย”

ตอนนี้ทั้งคณะกลับมาถึงโรงแรมแล้ว

จ้าวหูและคนอื่น ๆ กำลังรออย่างใจจดใจจ่อ และพวกเขาต่างก็ดีใจมากที่ได้เห็นเฉาหยวนและคนอื่น ๆ กลับมาอย่างปลอดภัย

“ไท้เจี่ยน การต่อสู้สิ้นสุดลงแล้วใช่มั้ย?” จ้าวหูเดินเข้ามาและถาม

“ใช่แล้ว” เฉาหยวนฮึดฮัดและพูดว่า “ศัตรูตายไปหมดแล้ว”

อะไรกัน

จ้าวหูและคนอื่นๆ ต่างตกใจ

เข้ามา

เฉาหยวนนั่งลงบนเก้าอี้ ใบหน้าของเขาดูจริงจัง และทันใดนั้นเขาก็ตะโกนว่า: "สาวกหลงเหมิน จงฟังคำสั่ง"

ฟึบ!

ทุกคนของหลงเหมินคุกเข่าข้างหนึ่ง

เฉาหยวนพูดเสียงดัง: "ในศึกชี้ชะตาในวันนี้ เยี่ยชิวนั้นควรได้รับการยกย่องอย่างยิ่ง และได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นพิเศษให้เป็นทูตเสวียนอู่ของหลงเหมิน"

ทันทีที่ได้ยินคำสั่งนี้ เยี่ยชิวก็ตกตะลึง

จ้าวหูและคนอื่น ๆ ต่างก็อิจฉาเช่นกัน

นอกจากไท้เจี่ยนที่เป็นผู้นำ ทูตมังกรทั้งสี่ในหลงเหมินมีอำนาจมากที่สุด ไม่คาดคิดว่าเยี่ยชิว กลายเป็นหนึ่งในสี่ทูตมังกรตั้งแต่อายุยังน้อย

“เยี่ยชิวรับคำสั่ง”

เฉาหยวนหยิบโทเค็นทองคำบริสุทธิ์ออกมาแล้วมอบให้เยี่ยชิว

ด้านหน้าของโทเค็นสลักด้วยลายมังกรทองที่เหมือนจริง และด้านหลังสลักสองคำ: เสวียนอู่

“ขอบคุณไท้เจี่ยน” เยี่ยชิวกล่าวหลังจากรับโทเค็น

เฉาหยวนถาม: "เยี่ยชิว คุณรู้ความหมายของโทเค็นนี้หรือไม่"

เยี่ยชิวส่ายหัว

“ชิงหลง บอกเขาสิ”

ชิงหลงจึงพูดกับเยี่ยชิวว่า: "นอกจากไท้เจี่ยนหลงเหมินของเราแล้ว ผู้ที่ทรงพลังที่สุดคือสี่ทูตมังกร ภายใต้ทูตมังกรทั้งสี่นั้น ยังมีผู้อาวุโส รวมถึงประธานจากที่ต่างๆ ด้วย"

“ประธาน?” เยี่ยชิวสับสน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินเรื่องนี้

ชิงหลงอธิบายว่า: "นอกเหนือจากกองกำลังใต้ดินแล้ว หลงเหมินยังมีธุรกิจบางอย่างที่ต้องได้รับการดูแล ท้ายที่สุดแล้ว ในสังคมปัจจุบันไม่มีอะไรสามารถทำได้หากไม่ได้รับการสนับสนุนจากเงิน"

“เนื่องจากมีกำลังคนไม่เพียงพอ โดยปกติแล้วสามจังหวัดจะจัดตั้งหอการค้าและแต่งตั้งประธาน”

“สถานะของประธานนั้นเทียบเท่ากับสถานะของผู้บังคับบัญชาในสถานที่สำคัญ แต่พวกเขารับคำสั่งโดยตรงจากทูตมังกรทั้งสี่”

“ในอดีตเจียงโจว มลฑลจงหยวนและจินหลิง ล้วนได้รับการจัดการโดยหอการค้าซื่อไห่ ประธานหอการค้าซื่อไห่รายงานตรงต่อทูตเสวียนอู่ กล่าวอีกนัยหนึ่ง จากนี้ไป ประธานหอการค้าซื่อไห่จะฟังคำสั่งจากคุณ”

“คุณมีอำนาจแต่งตั้งและถอดถอนประธานได้ตามต้องการ”

เยี่ยชิวเข้าใจแล้ว

กล่าวอีกนัยหนึ่ง เขาจะต้องเป็นผู้ตัดสินขั้นสุดท้ายเกี่ยวกับกิจการทั้งหมดของหอการค้าซื่อไห่ในอนาคตด้วย

เฉาหยวนยิ้มและพูดว่า: "เยี่ยชิว หากคุณต้องการเงินในอนาคต คุณสามารถไปหาประธานหอการค้าซื่อไห่ได้โดยตรง ชื่อของเขาคือหยางซีหลง หากไม่เกินหมื่นล้าน ก็ไม่ต้องรายงานให้ฉันทราบ”

เยี่ยชิวตกตะลึง ไม่จำเป็นต้องรายงานหากไม่เกินหมื่นล้าน แล้วหลงเหมินจะมีเงินเท่าไหร่กันนะ?

เฉาหยวนรู้ว่าเยี่ยชิวนั้นคิดอะไรอยู่และพูดด้วยรอยยิ้ม: "จริงๆ แล้ว หลงเหมินของเรานั้นมีเงินไม่มากหรอก มีเพียงหนึ่งแสนล้านนิดๆเท่านั้น"