บทที่ 2473 มรสุมแห่งวังจักรพรรดิ

เยี่ยชิวประหลาดใจเล็กน้อย คาดไม่ถึงว่าค่ายกลสังหารของเตรียมจักรพรรดิ จะพังทลายลงโดยที่ไม่มีผู้โจมตี

"หรือค่ายกลสังหารนี้ ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อผนึกซากศพของเผ่ามารพวกนี้?"

"ในตอนนี้วิญญาณของเผ่ามารถูกข้าส่งไปสู่สุขคติแล้ว อย่างนั้นค่ายกลสังหารจึงสลายไปเองหรือ?"

"ช่างเถอะ ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม ในที่สุดก็ช่วยเหล่าจิ่วให้เจอขาข้างหนึ่งแล้ว ถึงเวลาต้องออกเดินทางต่อแล้ว"

เยี่ยชิวเก็บโลงศพเลือดแดงและดาบเซวียนหยวนไว้ แล้วหมุนตัวกำลังจะออกไป ทันใดนั้น อมตะชางเหม่ยก็รีบวิ่งกุลีกุจจอเข้ามาตรงหน้าเขา

"ไอ้เด็กเปรต! แกนี่มันสุดยอดเสียจริง ที่ทำลายค่ายกลสังหารเตรียมจักรพรรดิได้"

"สมบัติอยู่ไหน?"

"รีบเอามาให้ข้าดูเดี๋ยวนี้!"

อมตะชางเหม่ยจ้องมองไปที่เยี่ยชิวด้วยความคาดหวัง

“เกรงว่าจะทำให้เจ้าผิดหวังเสียแล้ว ข้าหาสมบัติไม่เจอ” เยี่ยชิวกล่าว

อมตะชางเหม่ยไม่เชื่ออยู่แล้ว "นี่เจ้าโกหกใครกัน หากหากว่าไม่พบสมบัติ แสงสีทองที่ตกลงมาจากท้องฟ้าก่อนหน้านี้คืออะไร?"

“เอ๊ะ ที่แห่งนี้ถึงไม่รู้สึกถึงพลังหยินอันเย็นยะเยือกอีกต่อไปแล้ว?”

“เป็นไปได้ไหมที่พลังงานหยินจะเกี่ยวข้องกับค่ายกลสังหารเตรียมจักรพรรดิ?”

เยี่ยชิวถอนหายใจ "ข้าคิดว่ามีสมบัติอยู่ แต่ใครจะรู้ว่าหลังจากเข้ามาแล้ว จะเต็มไปด้วยกระดูก"

"ไอ้แก่ เจ้าไม่รู้หรอก ว่าทั่วทั้งภูเขาและทุ่งราบเต็มไปด้วยซากศพของเผ่ามาร และปราณแค้นอย่างรุนแรง"

"ข้าต้องทุ่มเทพลังอย่างมาก ในการปลดปล่อยพวกมัน"

"จริงหรือ?" อมตะชางเหม่ยที่ยังคงสงสัยอยู่ จึงถามขึ้นว่า "แล้วแสงสีทองนั่นล่ะ?"

เยี่ยชิวกล่าว "ข้าปลดปล่อยพวกมันแล้ว ทำความดี แล้วจึงได้รับรางวัลเล็กน้อย"

"รางวัลอะไร?" อมตะชางเหม่ยมองอย่างฉงน

เยี่ยชิวกล่าวอย่างแผ่วเบา "ก็ไม่มีอะไรหรอก เพียงแค่บุญสถิตกาย"

"อะไรนะ บุญสถิตกาย?" อมตะชางเหม่ยเหม่อลอยไปแล้ว

ในฐานะนักเต๋า เขาย่อมรู้ดีว่า บุญสถิตกายหมายถึงอะไร

สำหรับผู้ที่นับถือนิกายเต๋าและพุทธแล้วนั้น บุญสถิตกาย เป็นสิ่งที่พวกเขาปรารถนาถึง

อมตะชางเหม่ยมองไปที่เยี่ยชิวด้วยใบหน้าแห่งรอยยิ้ม แล้วจึงตระหนักได้ทันทีว่า "ไอ้เด็กเปรต! ถ้าไม่อวดดีกับข้าสักวัน เจ้าจะลงแดงหรืออย่างไร?"

"เรื่องใหญ่โตขนาดนี้แล้วทำไมเจ้าไม่เรียกข้า?"

"พวกเราในนิกายเต๋าก็มีวิธีการปลดปล่อยเหมือนกัน"

อมตะชางเหม่ยพูดด้วยอาการโกรธจัด

ในใจเขาคิดว่า หากเขาทำพิธีปลดปล่อยวิญญาณของเผ่ามารเหล่านั้นได้ เขาก็จะได้รับบุญสถิตกายเช่นกัน

แต่ในตอนนี้ ไอ้เด็กเปรตกลับได้รับบุญสถิตกายมาด้วยตัวเอง นอกจากความอิจฉาแล้ว ยัง...

โกรธมากอีกด้วย!

อมตะชางเหม่ยกล่าวอย่างไม่พอใจว่า "พวกเราเคยตกลงกันไว้แล้วว่าจะร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกัน"

"ก็ดีเหมือนกัน ตอนลำบากกลับไม่ลืมข้า แต่พอได้ผลประโยชน์กลับไม่เอ่ยปากเรียกข้า คิดจะฮุบไว้คนเดียวหรือ"

"ไอ้เด็กเปรต! ข้ารังเกียจเจ้า!"

เยี่ยชิวจึงเอ่ยขึ้นว่า "ยังมีหน้ามาดูถูกข้าอีกหรือ? ตัวเองไร้ความสามารถเข้ามาไม่ได้ แล้วจะโทษใคร?"

"ว่าแต่ ไอ้แก่ เจ้ายังจำเดิมพันที่เราตกลงไว้ก่อนหน้านี้ได้หรือไม่?"

"เจ้าบอกไว้ไม่ใช่หรือว่าถ้าแพ้จะทำอะไร?"

เยี่ยชิวจ้องมองอมตะชางเหม่ยด้วยรอยยิ้มตาหยีอย่างมีเลศนัย

อมตะชางเหม่ยกล่าวอย่างหน้าทนไม่รู้สึกละอายว่า: "เดิมพันอะไร? ข้าเคยพนันกับเจ้าด้วยหรือ? ทำไมข้าจำไม่ได้ล่ะ? อย่าคิดว่าข้าแก่แล้วเจ้าจะต้มข้าได้ง่ายๆ นะ!"

พอพูดจบ เขาก็โน้มตัวเข้าไปใกล้ก้อนหินก้อนนั้นทันที

"น่าแปลกยิ่งนัก... ภายในก้อนหินกลับมีแท่นหินซ่อนอยู่ อีกทั้งยังถูกผ่าด้วยคมดาบ! ไอ้เด็กเปรต เจ้ารีบบอกข้ามาเถอะ ในนี้มีสมบัติเก็บซ่อนไว้ใช่หรือ?" อมตะชางเหม่ยจ้องเยี่ยชิวอย่างจับผิด

เยี่ยชิวกล่าว "เจ้าเคยบอกไว้ว่าถ้าแพ้เดิมพัน เจ้าจะต้อง..."

“หึ ยังจะพูดเรื่องนี้อีกเรอะ?”