ตอนที่ 2479
บทที่ 2481 พระมเหสีถูกหยามเกียรติ (ตอนแรก)
October 21, 2026
“เฮ้อ…”
เว่ยอู๋ฟาถอนหายใจยาว แล้วมองไปที่จิ้นปิงหยุนแล้วกล่าวว่า “บางทีท่านอาจพูดถูก ไม่ว่าในฐานะลูกชาย หรือในฐานะขุนนาง ข้าก็ควรจะเตือนเสด็จพ่อให้กลับตัวกลับใจ”
“แต่ท่านราชครู ท่านก็รู้จักเสด็จพ่อของข้าดี เขาไม่ชอบฟังความคิดเห็นของคนอื่นมาโดยตลอด”
“ดังนั้น ท่านคิดว่าข้าควรจะเตือนเสด็จพ่ออย่างไรดี?”
เว่ยอู๋ฟาทำท่าทีเหมือนกำลังขอคำแนะนำ
จิ้นปิงหยุนตอบว่า “ขออภัยที่พูดตรงๆ เรื่องนี้ข้าช่วยเจ้าไม่ได้”
“หากข้าสามารถโน้มน้าวเสด็จพ่อของเจ้าได้ เขาก็คงจะไม่ยกทัพออกไป”
“แต่โบราณว่ากันว่าไม่มีใครรู้จักลูกดีเท่าพ่อ ในทำนองเดียวกัน ไม่มีใครรู้จักพ่อดีเท่าลูก เจ้าเป็นลูกชายแท้ๆ ของเขา ข้าเชื่อว่าเจ้าจะหาวิธีโน้มน้าวเขาได้”
“ดึกแล้ว เจ้ากลับไปเถอะ!”
“ถ้าอย่างนั้นข้าขอตัวก่อน” เว่ยอู๋ฟาโค้งตัว แสดงความเคารพต่อจิ้นปิงหยุน แล้วหันหลังเดินออกจากห้อง
เมื่อเขากำลังจะก้าวออกจากประตูห้อง จู่ๆ เว่ยอู๋ฟาก็หยุดเดิน แล้วหันกลับมากล่าวว่า “ใช่แล้วท่านราชครู มีอีกเรื่องหนึ่งที่ข้าอยากจะขอให้ท่านช่วย”
“เรื่องอะไร?” จิ้นปิงหยุนถาม
“ข้าอยากจะให้ท่านช่วยดูหน่อยว่า ของสิ่งนี้คืออะไร?” เว่ยอู๋ฟาพูดจบก็หยิบของสิ่งหนึ่งออกมาจากวงแหวนอากาศ
เยี่ยชิวที่ซ่อนตัวอยู่ในอากาศ จ้องมองดูแล้วพบว่าสิ่งที่เว่ยอู๋ฟาหยิบออกมานั้นคือ กาน้ำชา
แม้กาน้ำชาใบนี้จะทำมาจากดิน แต่รูปทรงก็เรียบง่ายและสง่างาม ราวกับเป็นฝีมือของช่างฝีมือผู้ชำนาญ
ตัวกาน้ำชาเป็นสีน้ำตาลเข้ม มีลวดลายที่ประณีตงดงาม ฝาปิดนูนขึ้นเล็กน้อยและเป็นเนื้อเดียวกันกับตัวกา ทำให้ดูสมดุลและเคร่งขรึม
“นี่ก็แค่กาน้ำชาใบหนึ่งไม่ใช่หรือ?” จิ้นปิงหยุนกล่าวอย่างเฉยเมย
“ข้าก็คิดว่ามันเป็นกาน้ำชาธรรมดา แต่ข้าสังเกตอยู่นานแล้วพบว่า กาน้ำชาใบนี้ดูเหมือนจะไม่ธรรมดา” เว่ยอู๋ฟายื่นกาน้ำชาไปตรงหน้าจิ้นปิงหยุนแล้วกล่าวว่า “ท่านราชครู ท่านมีความรู้กว้างขวาง ข้าอยากจะให้ท่านช่วยดูหน่อย”
จิ้นปิงหยุนรับกาน้ำชามาแล้วพลิกไปพลิกมาดูอยู่พักหนึ่ง จากนั้นมุมปากของนางก็ยกขึ้นเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “นี่ไม่ใช่กาน้ำชาธรรมดาจริงๆ”
“โอ้?” เว่ยอู๋ฟามีกำลังใจขึ้นมาทันที แล้วถามว่า “ท่านราชครู ท่านดูออกแล้วหรือ?”
“จริงๆ แล้วก็ไม่มีอะไรมาก แค่มีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ในกาน้ำชาใบนี้” จิ้นปิงหยุนพูดจบก็จับกาน้ำชาเอาไว้ แล้วฟาดลงบนที่เท้าแขนของรถเข็นอย่างแรง
เพล้ง!
วินาทีต่อมา กาน้ำชาก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ
“ท่านราชครู ท่าน…” เว่ยอู๋ฟายังพูดไม่ทันจบ จู่ๆ เขาก็เห็นว่าหลังจากกาน้ำชาแตกออกแล้ว ในฝ่ามือของจิ้นปิงหยุนมีกระถางธูปเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งใบ
กระถางธูปนั้นมีขนาดเท่าฝ่ามือ มีขนาดเล็กกะทัดรัดและงดงาม ราวกับหญิงสาวขี้อายคนหนึ่ง
รูปลักษณ์ภายนอกของกระถางธูปนั้นประณีตอย่างยิ่ง ตัวกระถางเป็นสีน้ำตาลเข้ม ราวกับผ่านกาลเวลามานับหมื่นปี การแกะสลักบนตัวกระถางมีความละเอียดอ่อนในทุกรายละเอียด ทุกเส้นสายมีความสง่างามไม่เหมือนใคร ราวกับเป็นฝีมือจากธรรมชาติ
ฝาปิดกระถางแกะสลักเป็นลวดลายดอกไม้ที่ซับซ้อน ดอกไม้แต่ละดอกดูเหมือนมีชีวิต ราวกับกำลังแกว่งไกวเบาๆ ในสายลม
จิ้นปิงหยุนหัวเราะ “จริงๆ แล้วกาน้ำชาเป็นเพียงแค่การปลอมตัว ส่วนกระถางธูปที่ซ่อนอยู่ในกาน้ำชาใบนี้ต่างหากที่เป็นสมบัติที่แท้จริง”
“ดูจากลักษณะแล้ว กระถางธูปใบนี้ควรเป็นฝีมือของช่างหลอมอาวุธระดับนักบุญ”
“เจ้าโชคดีจริงๆ”
เว่ยอู๋ฟาตกใจ “ช่างหลอมอาวุธระดับนักบุญหรือ? นั่นก็ไม่ได้หมายความว่า กระถางธูปใบนี้เป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์หรือ?”
จิ้นปิงหยุนพยักหน้าเล็กน้อย
“ไม่คิดเลยว่าข้าจะโชคดีขนาดนี้” เว่ยอู๋ฟากล่าวด้วยความยินดี “หากไม่ใช่เพราะท่านราชครู ข้าก็คงไม่รู้ว่าในกาน้ำชามีอาวุธศักดิ์สิทธิ์ซ่อนอยู่ ขอบคุณท่านมากนะขอรับท่านราชครู”
จิ้นปิงหยุนเล่นกับกระถางธูปไปพลาง พูดไปพลาง “เป็นเรื่องเล็กน้อย ไม่ต้องขอบคุณ จริงๆ แล้วหากเจ้าตั้งใจสักหน่อย ก็น่าจะพบเอง จำไว้ว่าหลังจากนี้ทำอะไรให้รอบคอบ”