บทที่ 2491 เยี่ยชิวสละตน (ภาคต้น)

ในห้องนอน เยี่ยชิวตื่นขึ้นมานานแล้ว

ในฐานะผู้แข็งแกร่งระดับปราชญ์ เรื่องที่เกิดขึ้นเพียงกำแพงกั้น จะหนีพ้นการรับรู้ของเขาได้อย่างไร

ยิ่งไปกว่านั้น เสียงข้างนอกก็ใช่ว่าจะเบา

ที่จริง ตั้งแต่ก่อนที่เว่ยอู๋ฉงจะเข้ามา เยี่ยชิวก็ตรวจพบการปรากฏตัวของเขาด้วยพลังจิตแล้ว

บทสนทนาระหว่างเว่ยอู๋ฉงกับจิ้นปิงหยุน เยี่ยชิวนั่งฟังอยู่ในห้องนอนได้อย่างชัดเจน จากถ้อยคำของจิ้นปิงหยุน เขาก็เข้าใจว่านางคิดอะไรอยู่

เมื่อครู่ เยี่ยชิวยังหัวเราะเยาะอยู่เลย

“หญิงโง่คนนี้ ยังกล้าคิดฝันถึงพวกต้าเว่ยอีก”

“ไม่ดูบ้างว่าเว่ยอู๋ฉงเป็นลูกใคร? จะเป็นคนจิตใจดีไปได้ยังไง?”

“สมมุติว่าเจ้านั่นมันจิตใจดีจริงๆ ข้าก็ไม่มีทางปล่อยให้มันมีชีวิตอยู่หรอก”

เยี่ยชิวคลุกคลีในโลกฝึกตนเป็นเซียนมานาน เขารู้ดีถึงหลักการ“ถอนรากถอนโคน”

เขาฆ่าเว่ยอู่ซินกับเว่ยอู๋เซี่ยง แล้วก็กลายเป็นราชบุตรเขยของต้าโจว นั่นย่อมหมายความว่า ระหว่างเขากับราชวงศ์ต้าเว่ย มีความแค้นที่ไม่มีวันคลี่คลาย

ในเมื่อแค้นกันขนาดนี้ ก็ต้องตัดรากถอนโคนให้หมด

เยี่ยชิวเองก็กำลังหาโอกาสเหมาะๆสักครั้ง ฆ่าเว่ยอู๋ฉงลับหลังจิ้นปิงหยุนอยู่เหมือนกัน

แต่ใครจะคาดคิดว่าเว่ยอู๋ฉงก็ไม่ใช่คนดีอะไร แค่ยังไม่ทันลงมือ ก็แอบวางยานางผ่านหน้าหนังสือเสียแล้ว

เยี่ยชิวรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าจิ้นปิงหยุนโดนพิษ แต่เขาไม่บอก

เพราะบางเรื่อง ต้องเจอกับตัวเอง ถึงจะยอมตัดใจได้จริงๆ

เมื่อจิ้นปิงตะโกนสั่งให้เขาฆ่าเว่ยอู๋ฉง เยี่ยชิวก็รู้ว่าตัวเองบรรลุเป้าหมายแล้ว

ขณะเดียวกัน ในใจเขายังอดรู้สึกขอบคุณเว่ยอู๋ฉงกับเว่ยอู๋ฝาไม่ได้

“พวกเจ้าสองพี่น้องนี่มันสุดยอดจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเจ้า จิ้นปิงหยุนจะหมดหวังในต้าเว่ยได้ยังไง?”

“ข้าขอบคุณพวกเจ้านะ”

โครม——

ประตูห้องนอนถูกเตะเปิดออก เยี่ยชิวพุ่งออกไปอย่างสายฟ้า ขวางอยู่ระหว่างเว่ยอู๋ฉงกับจิ้นปิงหยุน

“เจ้า...เจ้าเป็นใคร?”

เว่ยอู๋ฉงตกใจแทบตาย ไม่คิดเลยว่ามีใครซ่อนอยู่ในห้องของจิ้นปิงหยุน

แถมยังเป็น...

ผู้ชาย!

เยี่ยชิวไม่สนใจเว่ยอู๋ฉง กลับหันไปถามจิ้นปิงหยุนว่า “เจ้าต้องการให้เขาตายจริงๆเหรอ?”

จิ้นปิงหยุนตะโกนอย่างเดือดดาลว่า “เร็ว ฆ่าเขาให้ข้า!”

ใจร้อนจนแทบทนไม่ไหว

โกรธจนถึงขีดสุด

เห็นได้ชัดว่า ขณะนี้จิ้นปิงหยุนสิ้นหวังเต็มที่แล้ว

“แกร๊ก！”

เยี่ยชิวยื่นมือใหญ่คว้าคอเว่ยอู๋ฉงไว้ทันที พลางหัวเราะเยาะว่า “ที่แม่นางจิ้นพูดไม่ผิดเลย เจ้ากับพ่อเจ้า กับพวกพี่น้องของเจ้า ไม่มีใครเป็นคนดีสักคน”

เว่ยอู๋ฉงเหมือนจะยังไม่รู้ว่าความตายกำลังมาถึง ตะโกนใส่เยี่ยชิวว่า “เจ้าเป็นใคร!? ทำไมถึงอยู่ในห้องของปิงหยุน!? พวกเจ้ามีความสัมพันธ์อะไรกัน!?”

เยี่ยชิวแสยะยิ้มที่มุมปาก แล้วตอบว่า “ก็อย่างที่เจ้าคิดนั่นแหละ”

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา เว่ยอู๋ฉงก็สะเทือนใจอย่างหนัก ใบหน้าเหี้ยมเกรียม ตะโกนใส่จิ้นปิงหยุนอย่างกราดเกรี้ยวว่า

“จิ้นปิงหยุน ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเป็นคนแบบนี้ เจ้าเลี้ยงดูชายหน้าตาดีไว้คนหนึ่ง”

“ถ้าเจ้าต้องการผู้ชาย ก็บอกข้าได้นี่ ข้าให้เจ้าได้ทุกอย่าง”

“ทำไมเจ้าต้องทำกับข้าแบบนี้?”

“อาาาา จิ้นปิงหยุน เจ้าเป็นหญิงสารเลว!”

เว่ยอู๋ฉงตะโกนลั่นจนเสียงแหบ ในตอนนี้เขารู้สึกเหมือนมีหมวกใบใหญ่ครอบอยู่บนหัว

แถมสีของมันยังเป็น...