ตอนที่ 2496
บทที่ 2498 โลกนี้ไม่มีหอเด็ดดาวอีกต่อไป
October 21, 2026
“ปัง——”
เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นสะเทือนปฐพี ในพริบตาถัดมา หอเด็ดดาวทั้งหลังสั่นสะเทือนเล็กน้อย
“หืม?”
จิ้นปิงหยุนขมวดคิ้ว พร้อมตบเบาๆที่เก้าอี้รถเข็นทันทีที่เก้าอี้เคลื่อนตัวไปยังขอบหน้าต่าง
นางเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเยี่ยชิวกำลังชกหมู่ปลาคู่ไม้เก่าที่แตกหักลอยอยู่ในอากาศ
“เขาคิดจะทำอะไร?”
“หรือว่าเขาไม่รู้หรือไงว่าหมู่ปลาคู่ไม้นั้นเป็นอาวุธเทพศาสตราที่ชำรุดไปแล้ว ชกยังไงก็ไม่แตกหรอก!”
หลังเยี่ยชิวชกหนึ่งครั้ง หมู่ปลาไม้ไม่เคลื่อนไหวแม้แต่น้อย และไม่มีรอยร้าวใดๆ
“อีกครั้ง!”
เยี่ยชิวชกหมู่ปลาไม้อีกครั้ง
เมื่อหมัดของเขาถูกปล่อยออกไป กลับมีเสียงคำรามของมังกรดังติดตามมา พร้อมกับเปล่งประกายแสงทองเจิดจ้า
“ปัง!”
หมัดของเยี่ยชิวชกลงบนหมู่ปลาไม้อย่างรุนแรง เสียงดังเหมือนข้ามผ่านกาลเวลา สะท้อนก้องไปทั่วฟากฟ้ากว้างไกล
พลังของหมัดนี้น่าทึ่งเหมือนสามารถสั่นสะเทือนฟ้าดินให้สั่นคลอน ทุกสิ่งรอบข้างสะเทือนตาม
หมู่ปลาไม้แม้ถูกกระแทกหนักหน่วง ก็ยังคงนิ่งเฉยเสมือนมีรากยึดติดอยู่กับที่ลอยกลางอากาศ
“ไอ้เวร ข้าจะดูให้รู้ว่าแกแข็งแกร่งแค่ไหน!”
เยี่ยชิวยังคงชกต่อไป
“ปังๆๆ!”
เสียงกระทบกระทั่งดังไม่หยุด อากาศรอบตัวเหมือนถูกแรงกระแทกบิดเบี้ยว เกิดเป็นคลื่นเสียงที่มองไม่เห็น
คลื่นเสียงเหล่านี้แผ่กระจายอย่างรวดเร็วในอากาศ ก่อให้เกิดระเบิดเสียงอย่างต่อเนื่องและทรงพลังจนสะพรึงกลัว
หมู่ปลาไม้ยังคงไม่เสียหาย แต่การกระทำของเยี่ยชิวได้ทำให้หน่วยองครักษ์จินอูที่เฝ้าระวังอยู่ใต้หอเด็ดดาวรู้สึกตัวแล้ว
“เจ้าหนูนั่นเป็นใคร?”
“ทำไมเขาถึงชกหมู่ปลาไม้?”
“เร็ว รีบไปหยุดจ้าหนูนั่น!”
กลุ่มหน่วยองครักษ์จินอูบินตรงมาหาเยี่ยชิวอย่างรวดเร็ว บางคนยังถืออาวุธเตรียมสกัดกั้น
“หยุดนะ!”
ในขณะนั้นเอง มีเสียงเย็นยะเยือกดังขึ้นอย่างกะทันหัน
เหล่าหน่วยองครักษ์จินอูหยุดก้าวเท้าและเงยหน้ามองไปยังชั้นที่ 9 ของหอเด็ดดาว
เห็นจิ้นปิงหยุนนั่งอยู่บนรถเข็น ดุจดอกโบตั๋นที่บานสะพรั่ง งดงามสง่างาม
“ราชครู!”
หน่วยองครักษ์จินอูทั้งหมดรีบโค้งคำนับพูดว่า “คารวะราชครู!”
“พวกเจ้า ถอนตัวทั้งหมด” จิ้นปิงหยุนกล่าว
กลุ่มหน่วยองครักษ์จินอูมองหน้ากัน จากนั้นยังยืนอยู่ที่เดิม ไม่มีใครขยับออกไปไหน
“ทำไม? คำพูดของข้า พวกเจ้าก็ไม่ฟังแล้วหรือ?” เสียงของจิ้นปิงหยุนเย็นชาขึ้น
หนึ่งในหน่วยองครักษ์จินอูโค้งตัวพูดว่า “ราชครู พระราชาได้สั่งไว้ก่อนเสด็จจากไปว่า หากใครคิดจะทำลายหมู่ปลาไม้ ให้ฆ่าทิ้งทันที”
“ราชครู ขอโทษ เราไม่อาจทำตามคำสั่งของท่านได้”
“ทุกคน จู่โจมพร้อมกัน จับเจ้าหนูนั่นมาให้ได้”
ทหารองครักษ์จินอูกว่าร้อยนายล้อมรอบเยี่ยชิวจากทุกทิศทาง
จิ้นปิงหยุนกล่าวด้วยเสียงเย็นชา “ข้าหวังกับพวกเจ้าไว้มาก แต่ดูเหมือนข้าคิดผิด”
“ก็จริง พวกเจ้าต่างเป็นคนของเขา แล้วจะฟังคำสั่งข้าได้อย่างไร?”
“ช่างเถอะ ส่งพวกเจ้าจากไป”
จิ้นปิงหยุนพูดจบ ก็หยิบพิณโบราณขึ้นวางบนตัก มือเรียวสัมผัสสายพิณเบาๆ
“เจิ้ง—”
เสียงพิณเปรียบเหมือนเสียงมังกร
ทันใดนั้น เสียงพิณกลายเป็นดาบมากกว่าร้อยเล่ม พุ่งกระจายออกไป
“ถอยเร็ว!”
หน่วยองครักษ์จินอูเห็นเช่นนั้นแตกตื่นวิ่งหนีอย่างโกลาหล แต่ความเร็วของเสียงพิณรวดเร็วเกินไป
“ปุ๊บ ปุ๊บ ปุ๊บ—”
หน่วยองครักษ์จินอูทีละนายถูกเสียงพิณแทงทะลุหัว ร่างแตกสลายกลายเป็นหมอกเลือดในอากาศ
ในพริบตา หน่วยองครักษ์จินอูกว่าร้อยนายล้มตายอย่างไม่มีทางรอด