บทที่ 250 พบกันโดยบังเอิญ

หลังจากที่เยี่ยชิวบอกว่าเขาต้องการซื้อบ้าน เขาก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย แม้ว่าตอนนี้เขาจะมีเงินแล้ว แต่ เฉียนจิ้งหลานก็คุ้นเคยกับการใช้ชีวิตที่ต้องวางแผนอย่างรอบคอบและอาจไม่เห็นด้วย

อย่างไรก็ตาม ด้วยความประหลาดใจของเยี่ยชิว เฉียนจิ้งหลานกลับเห็นด้วย

“ชิวเอ๋อ ตอนนี้ลูกก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว และก็มีแฟนแล้ว ก็ถึงเวลาซื้อบ้านแล้ว” เฉียนจิ้งหลานถาม “ลูกจะซื้อบ้านแบบไหนเหรอ?”

“ผมตั้งใจว่าจะซื้ออพาร์ทเมนต์แบบสามห้องนอนครับ” เยี่ยชิวกล่าว

เฉียนจิ้งหลานส่ายหัวแล้วพูดว่า: "สามห้องนอนจะไปพอได้ไง ซื้อวิลล่าเลยดีกว่า!"

อ้ะ?

เยี่ยชิวมองไปที่เฉียนจิ้งหลานด้วยความตกใจ

เฉียนจิ้งหลานบอก "ห้องนอนสามห้องนั้นเล็กเกินไป เมื่อลูกกับคุณหลินแต่งงานและมีลูกแล้ว บ้านก็จะไม่พอ ถึงตอนนั้นถ้าหากพ่อแม่ของคุณหลินมาที่เจียงโจว ก็ต้องมาที่บ้านสิ จะให้พวกเขาไปนอนโรงแรมได้ยังไง ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะมองเราเป็นคนนอก!”

“ยังไงแม่ก็รอบคอบกว่าจริงๆ” เยี่ยชิวหัวเราะเบา ๆ

ในความเป็นจริง เขาต้องการซื้อวิลล่า แต่เขากังวลว่าเฉียนจิ้งหลานจะไม่เห็นด้วย ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจซื้อสิ่งที่ดีที่สุดรองลงมา และบอกว่าจะซื้ออพาร์ทเมนต์สามห้องนอน

“ชิวเอ๋อ ในเมื่อตอนนี้ลูกมีเงินแล้ว งั้นเรื่องบ้านแม่ไม่ช่วยลูกออกเงินแล้วนะ แม่ตั้งใจเก็บเงินไว้ตอนงานแต่งของลูกกับคุณหลิน เพื่อไว้ซื้อของขวัญให้กับลูกและคุณหลิน ลูกว่ายังไง ตกลงมั้ย?"

"ตกลง"

เฉียนจิ้งหลานถามต่อว่า: "ใช่แล้วชิวเอ๋อ กำไลหยกขาวที่แม่ให้จางลี่ลี่อยู่ที่ไหน? เธอคืนให้ลูกหรือยัง?"

“ตอนเราเลิกกัน จางลี่ลี่ก็คืนกำไลให้ผมแล้วครับ เพียงแต่ว่ากัวฉ่าวชงก็อยู่ด้วยในตอนนั้นด้วย ผมได้ทะเลาะกับเขานิดหน่อยเลยทำกำไลหยกหักไปแล้ว” เยี่ยชิวกล่าว

เฉียนจิ้งหลานถอนหายใจ: "น่าเสียดายจริงๆ กำไลหยกขาวนั่นพ่อของลูกได้ให้แม่ไว้ ว่ากันว่าเป็นมรดกตกทอดของตระกูลเยี่ย หากยังอยู่ ก็สามารถมอบให้คุณหลินได้... "

“แม่ ผมขอโทษครับ มันเป็นความผิดของผมเองที่ทำกำไลหยกหัก” เยี่ยชิวพูดอย่างรู้สึกผิด

“แม่ไม่ได้โทษลูกหรอก แม่แค่ตัดสินผิดไป จางลี่ลี่ ฉันไม่คิดว่าเธอจะกลายเป็นผู้หญิงที่เห็นแก่เงินแบบนี้”

เมื่อพูดถึงจางลี่ลี่แล้ว เฉียนจิ้งหลานก็โกรธอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า: "ดังคำกล่าวที่ว่า ฟ้าหลังฝน ถ้าลูกไม่เลิกกับจางลี่ลี่ ลูกคงไม่ได้พบกับคุณหลินจิงจื้อที่งดงามนี้ อย่างไรก็ตาม ชิวเอ๋อ แม่ว่าไป๋ปิงดูเหมือนจะชอบลูกเลยนะ”

เยี่ยชิวพูดไม่ออกบอกไม่ถูก: "แม่ ทำไมแม่ถึงพูดเหมือนพี่หลินเลย เธอยังบอกด้วยว่าพี่ปิงนั้นสนใจผม"

“จริงเหรอ?” เฉียนจิ้งหลานเริ่มสนใจและถามว่า “คุณหลินก็คิดว่าไป๋ปิงก็ชอบลูกเหมือนกันอย่างนั้นเหรอ? แล้วเธอว่ายังไงบ้าง? เธอบอกให้ลูกอยู่ห่างจากไป๋ปิงหรือเปล่า”

“แม่ แม่อาจจะไม่เชื่อผม ไม่เพียงแต่พี่หลินจะไม่ได้ห้ามให้ผมอยู่ห่างจากพี่ปิงเท่านั้น เธอยังสนับสนุนให้ผมไปจีบพี่ปิงด้วย”

“จริงเหรอ?” ดวงตาของเฉียนจิ้งหลานเป็นประกาย

“แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องจริง” เยี่ยชิวพูด: "พี่หลินบอกว่าเบื้องหลังของผู้ชายดีๆนั้น ทุกคนย่อมมีผู้หญิงมารายล้อมกันทั้งนั้น เธอไม่ใช่คนแก่ตัว และเธอไม่สนใจว่าผมจะอยู่กับผู้หญิงคนอื่น เพียงแต่..."

“เพียงแต่ว่าอะไร?” เฉียนจิ้งหลานถาม

“เพียงแต่พี่หลินบอกว่า ไม่ว่าผมจะมีผู้หญิงสักกี่คน แต่เธอจะต้องเป็นเมียหลวงเท่านั้น”

“ฮ่าฮ่าฮ่า...” เฉียนจิ้งหลานหัวเราะ

เยี่ยชิวทำตัวไม่ถูก: "แม่ ทำไมถึงหัวเราะเยาะผมแบบนั้นล่ะ?"

“แม่ไม่ได้หัวเราะเยาะลูก แม่แค่คิดว่าคุณหลินเป็นผู้หญิงที่มีเอกลักษณ์จริงๆ” เฉียนจิ้งหลานกล่าวอย่างจริงจัง: “ชิวเอ๋อ ลูกต้องทะนุถนอมถนอมคุณหลินเอาไว้นะ หากลูกกล้ารังแกเธอ ไม่งั้นแม่จะไม่ยอมยกโทษให้ลูกแน่”

“แม่ ไม่ต้องกังวล ผมจะไม่มีวันรังแกพี่หลินเด็ดขาด” เยี่ยชิวพูดอย่างจริงจัง

“อืม แม่เชื่อในตัวลูก ยังไงลูกก็พยายามเข้ากับไป๋ปิงคนนั้นนะ” เฉียนจิ้งหลานกล่าว

เยี่ยชิวพูดไม่ออก: "แม่ ผมมีพี่สาวหลินแล้วนะ"

“คุณหลินบอกไปแล้วว่ามีผู้หญิงกลุ่มหนึ่งที่อยู่เบื้องหลังผู้ชายที่โดดเด่น ยังไงเธอก็สนับสนุนให้ลูกจีบไป๋ปิง แล้วลูกจะลังเลอะไร?” เฉียนจิ้งหลานกล่าวว่า: รูปร่างของไป๋ปิงคงจะให้กำเนิดลูกชายอย่างแน่นอน เชื่อแม่ รีบคว้าเธอไว้ซะ”