ตอนที่ 2514
บทที่ 2516 ดาบเทพแห่งพลังหาญกล้า
October 21, 2026
เสียงของข่งเทียนเซี่ยไม่ดังมาก แต่ทุกคนที่ได้ยินกลับรู้สึกเหมือนเสียงฟ้าผ่ารุนแรง
ทุกคนเบิกตาโต ตกใจมองข่งเทียนเซี่ย
“เขากล้าได้ยังไง?”
“ต่อหน้าท่านผู้อาวุโสเฉา พูดว่าเฉาผู้อาวุโสเป็นคนไร้ความกตัญญู ไร้ความซื่อสัตย์ ไม่จงรักภักดี ไม่กตเวที แบบนี้ไม่ใช่เอาชีวิตไปทิ้งหรือ?”
“แต่ว่า…ดูเหมือนที่เขาพูดความจริง!”
“แม้จะเป็นความจริง ก็ไม่ควรพูดตรงหน้าเขานะ เจ้าคงไม่รู้หรือว่าความจริงไม่ใช่สิ่งที่คนอยากฟัง?”
“ข้าว่า วันหนึ่งข่งเทียนเซี่ยต้องตายเพราะปากตัวเองแน่ๆ”
“...”
ทหารต้าเว่ยพูดคุยกันอย่างเมามัน ต่างเชื่อว่าข่งเทียนเซี่ยตายแน่ แต่ก็ยังมีบางคนชื่นชมเขา
เพราะไม่ว่าจะยุคไหน การพูดความจริงก็ถือเป็นคุณธรรม
แม้เฉาพั่วเทียนจะยอมสวามิภักดิ์ต้าเว่ย แต่ทหารต้าเว่ยหลายคนยังดูถูกเฉาพั่วเทียน
ตระกูลเทพสงครามรักษาต้าเฉียนมาหลายชั่วอายุคน โดยเหตุผลแล้ว เฉาพั่วเทียนควรนำตระกูลเทพสงครามสู้เคียงข้างต้าเฉียน แต่เขากลับหักหลังต้าเฉียน หันไปสวามิภักดิ์เว่ยอ๋องโดยตรง
คนแบบนี้ ไม่ใช่คนอกตัญญูแล้วจะเป็นอะไร?
แต่เพราะเกรงกลัวพลังของเฉาพั่วเทียน และสถานการณ์พิเศษในตอนนี้ ทหารต้าเว่ยจึงยังคาดหวังให้เฉาพั่วเทียนช่วยชีวิต ไม่เช่นนั้น ข่งเทียนเซี่ยคงไม่ใช่คนเดียวที่ด่าเฉาพั่วเทียนอย่างไม่ไว้หน้า
ในอากาศว่างเปล่า
สีหน้าของเฉาพั่วเทียนสลับเขียวขาวไปมา คำพูดของข่งเทียนเซี่ยเปิดเผยความลับของเขาอย่างไม่มีข้อสงสัย
“นกดีเลือกต้นไม้พักพิง ขุนนางดีเลือกเจ้านายรับใช้ เจ้าน่าจะเข้าใจเรื่องนี้ได้อย่างไร?” เฉาพั่วเทียนแก้ตัว
“ข้าไม่เข้าใจหรอก” ข่งเทียนเซี่ยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ข้าเข้าใจแค่ว่า ยอมพลีชีพเพื่อบ้านมือง แม้ตายก็ถือว่ากลับบ้าน”
“เมื่อบ้านเมืองประสบภัย ทุกคนไม่ควรหักหลังประเทศเพื่อตนเอง มิฉะนั้น จะเป็นคนบาปชั่วนิรันดร์ การกระทำแบบนี้น่าละอาย”
“เท่าที่ข้ารู้ ตระกูลเทพสงครามของพวกเจ้ามีสถานะสูงในต้าเฉียน ได้รับความไว้วางใจจากจักรพรรดิ์ ประชาชนรักใคร่ เพราะตระกูลของเจ้าปกป้องคุ้มครองต้าเฉียนมาหลายชั่วอายุคน”
“แต่ท่าน ไม่ใช่แค่หัวหน้าตระกูลเทพสงคราม ยังเป็นเสาหลักแห่งชาติของต้าเฉียน ตอนที่ต้าเว่ยยกทัพมาล้อมเมือง ทุกคนหวังให้เจ้าคอยปกป้องต้าเฉียน แต่ไม่เคยคิดว่าเจ้าจะทอดทิ้งชาติบ้านเมืองของตัวเอง”
“จักรพรรดิ์ต้าเฉียนไว้วางใจท่านอย่างนั้น ท่านกลับทรยศเขา นี่คือความไม่จงรักภักดีต่อองค์ราชา”
“ปกป้องต้าเฉียนชั่วอายุคน นี่คือคำสอนของตระกูลท่าน ท่านละเมิดคำสอน นั่นคือความไม่กตัญญูต่อบรรพบุรุษ”
“ประชาชนต้าเฉียนถือท่านเป็นเสาหลักของแผ่นดิน เคารพท่านอย่างสูง ท่านกลับทอดทิ้งชีวิตและความตายของพวกเขา นี่คือการไม่ยุติธรรมต่อประชาชน”
“ชัดเจนว่าท่านขี้ขลาดกลัวตาย แต่กลับพูดว่า ‘นกดีเลือกต้นไม้’... ฮ่าๆ ช่างหน้าซื่อใจคดจริงๆ”
“ขุนนางดีเลือกเจ้านายรับใช้ ท่านไม่รู้สึกว่าสิ่งนี้ตลกหรือ? ถามใจตัวเองดูว่า เว่ยอ๋องเป็นผู้ปกครองที่ฉลาดหรือไม่?”
“เฉาพั่วเทียน ถึงท่านจะเก่งกว่าข้า ยศสูงกว่าข้า อายุเยอะกว่าข้า และเดินทางมามากกว่าข้า… แต่นี่ก็ไม่ขัดที่ข้าจะดูถูกเจ้า… ถุย!”
ข่งเทียนเซี่ยพูดจบแล้ว ถึงกับถ่มน้ำลายใส่เฉาพั่วเทียนต่อหน้าทุกคนด้วยใบหน้าที่แสดงความรังเกียจ
ทหารต้าโจวต่างก็ตามด่าด้วย
เป็นเสาหลักของต้าเฉียน แต่กลับขี้ขลาดกลัวตาย ทรยศแผ่นดินตัวเอง นี่ช่างน่าอายจริงๆ!”
“ไม่น่าเชื่อ นักบุญใหญ่ระดับสูงสุดกลับขาดความกล้าหาญแบบนี้!”
“ตระกูลเทพสงครามต้าเฉียน... ฮ่าๆ มันช่างเป็นเรื่องตลกจริงๆ!”
“คนขายชาติแลกเกียรติ ควรถูกตรึงไว้บนเสาหลักแห่งความอัปยศ ให้คนรุ่นหลังด่าไปชั่วลูกชั่วหลาน!”
“ฮึ ข้าขอสาบานว่าถ้าลูกหลานข้ากล้าทรยศต้าโจวแบบเฉาพั่วเทียน ข้าจะลุกขึ้นมาจากหลุมฝังศพแล้วบีบคอเขาให้ตาย!”
“...”
“หุบปาก!”
เฉาพั่วเทียนตะโกนเสียงดัง เสียงดังเหมือนฟ้าผ่ารุนแรง ทำให้หลายคนหูอื้อจนเยื่อแก้วหูแตก