ตอนที่ 2520
บทที่ 2522: ท่านอาจารย์ออกหน้า หยุดสงคราม!
October 21, 2026
เสียงถอนหายใจแผ่วเบา ก้องสะท้อนทั่วฟ้าดิน
เสียงนั้นเบามาก ทว่ากลับดังชัดเจนจนทุกคนได้ยิน เพียงชั่วพริบตาก็ทำให้ใจของผู้คนสงบนิ่งดุจผิวน้ำ
วินาทีถัดมา เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ
เป็นชายชราผู้หนึ่ง!
ผมหงอกประปราย หน้าตาใจดี มีเคราขาวเป็นกระจุกที่ปลายคาง สวมอาภรณ์ยาวโบราณเรียบง่าย สีซีดจากการซักใช้และมีปะชุนอยู่บ้าง หากสะอาดสะอ้านเป็นพิเศษ
รูปร่างของชายชราไม่ได้สูงใหญ่ บางส่วนยังดูซูบผอม ทว่ากลับแผ่อำนาจอันสงบนิ่งลึกซึ้ง ประหนึ่งผ่านพ้นพายุฝนและมรสุมแห่งกาลเวลามานับครั้งไม่ถ้วน จึงยิ่งดูแน่วแน่ไม่ย่อท้อ
อายุมากยิ่งนัก เบ้าตาลึก หากดวงตากลับทอประกายลึกซึ้งและสว่างไสวประหนึ่งหมู่ดารา เปล่งแสงแห่งปัญญา
“ท่านอาจารย์!”
เฉาพั่วเทียนเห็นชายชรา หนังตากระตุกถี่ยิบ จากนั้นก็กำหมัดแน่น ท่าทีราวกับเจอศัตรูร้ายกาจ
ใช่แล้ว ชายชราผู้นี้ก็คือผู้แข็งแกร่งอันดับสองในรายชื่อผู้แข็งแกร่งเซิงหลง เจ้าสำนักจี้เซี่ย—ท่านอาจารย์!
ฟึบ!
ท่านอาจารย์เหยียบอากาศเพียงก้าวเดียว ก็ปรากฏกายอยู่บนกำแพงเมืองของด่านเยี่ยนนาน ทันใดนั้น แรงกดดันแห่งเซียนที่เฉาพั่วเทียนปลดปล่อยออกมาเหมือนจะจางหายไปสิ้น
“อาจารย์!”
หนิงอันเห็นท่านอาจารย์ก็ปลื้มปีติเต็มหน้า ก้มคารวะแล้วเอ่ยอย่างนอบน้อมว่า “ศิษย์คารวะอาจารย์”
ข่งเทียนเซี่ยก็ก้มคารวะอย่างเคร่งครัด เอ่ยด้วยความเคารพว่า “คารวะอาจารย์”
จากท่าทีของทั้งสอง คนอื่นๆ จึงรู้ว่าชายชราผู้นี้เป็นใคร
“อะไรนะ ชายชราคนนั้นคือท่านอาจารย์?”
“ว่ากันว่าท่านอาจารย์ไม่ได้ออกจากสำนักศึกษาจี้เซี่ยมาหลายปีแล้ว ไฉนวันนี้ถึงมาที่นี่ได้?”
“ยังต้องถามอีกหรือ ก็เพื่อศิษย์ทั้งสองของท่านนั่นแหละ”
“งานงอกแล้วล่ะ ท่านอาจารย์มา อาวุโสเฉาคงฆ่าหนิงอันกับคุณชายขงไม่ได้แล้ว”
เหล่าทหารและนายพลของแคว้นเว่ย์ ใจแป้วลงพร้อมกัน
เดิมทีคิดว่าสงครามครั้งนี้ใกล้ปิดฉากอยู่รอมร่อ คาดไม่ถึงว่าช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ ท่านอาจารย์จะมาถึงเสียได้
“ท่านอาจารย์อยู่อันดับสองในรายชื่อผู้แข็งแกร่งเซิงหลง ส่วนอาวุโสเฉาอยู่อันดับเจ็ด”
“อาวุโสเฉาไม่ใช่คู่มือของท่านอาจารย์หรอก”
“นั่นไม่แน่ ตอนประกาศรายชื่อครั้งนั้น อาวุโสเฉายังอยู่เพียงขอบเขตมหานักบุญขั้นสูงสุด แต่ตอนนี้ อาวุโสเฉาทะลวงถึงขอบเขตราชานักบุญแล้วนะ”
“ท่านอาจารย์เข้าสู่ขอบเขตราชานักบุญมาตั้งนาน แถมยังมีอายุกว่าหนึ่งหมื่นสองพันปี พลังฝีมือคงแข็งแกร่งกว่าอาวุโสเฉาแน่”
“แต่อย่าลืม ท่านอาจารย์อายุมากแล้ว แต่อาวุโสเฉายังหนุ่มกว่าไม่น้อย หากกัดไม่ปล่อยสู้ถวายชีวิต ท่านอาจารย์ก็ไม่แน่ว่าจะชนะอาวุโสเฉา”
“……”
เหล่าทหารและนายพลของแคว้นโจวก็ฮือฮากัน
“ท่านอาจารย์มาแล้ว ดีเหลือเกิน”
“คราวนี้เรารอดแล้ว”
“ท่านอาจารย์เมตตานัก ย่อมไม่ยอมให้เฉาพั่วเทียนสังหารเจ้าหญิงกับคุณชายขงแน่”
“……”
หนิวต้าลี่มองท่านอาจารย์ แววตาฉายความเคร่งขรึมขึ้นมาชั่ววูบ ก่อนจะจางหายไป
ท่านอาจารย์หันมามองข่งเทียนเซี่ย เอ่ยว่า “อาจารย์ไม่ได้บอกแล้วหรือ ให้เจ้ารีบกลับไปให้ไว เจ้าดั้นด้นมาที่นี่ทำอะไร?”
ข่งเทียนเซี่ยว่า “ศิษย์น้องสาวรับหน้าที่ป้องกันด่านเยี่ยนนาน ศิษย์อยากช่วยนาง”
ท่านอาจารย์ว่า “ในฐานะพี่ชาย จะช่วยน้องสาวก็ไม่ผิด แต่เจ้ารู้หรือไม่ สำนักศึกษาจี้เซี่ยของเราไม่เคยเข้าไปพัวพันศึกสามแคว้น การที่เจ้าทำเช่นนี้ เท่ากับเลือกข้าง ขัดต่อหลักการของสำนักเรา”
ข่งเทียนเซี่ยว่า “ศิษย์รู้ดี เพียงแต่…”