บทที่ 2559: แกจะส่งใครไปสู่ปรโลก?

ทันทีที่หมูมังกรได้ยินคำของเจียงหู่ มันก็เบิกตาโพลง อ้าปากคำรามใส่เจียงหู่ว่า “โฮ่——”

ท่าทางเหมือนกำลังบอกเจียงหู่ว่า แกเป็นใครถึงกล้าคิดว่าจะเป็นเจ้าของข้า?

“โอ้ นิสัยแรงไม่เบานี่!” เจียงหู่ไม่โกรธกลับยิ้ม—ก็สัตว์ศักดิ์สิทธิ์นี่นะ ถ้าไม่มีเชิงดุๆ จะเรียกว่าสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ได้ยังไง?

ยิ่งกว่านั้น หมูมังกรมีสายเลือดมังกรอยู่ในตัว เกิดมาก็หัวแข็งดื้อเป็นธรรมดา

เจียงหู่ยิ้มพูดว่า “หมูมังกร ไอ้เจ้าหมูอ้วนนั่นพลังบำเพ็ญเพียรไม่สูงเท่าผม หน้าตาก็สู้ผมไม่ได้ เป็นนายของเจ้าก็มีแต่จะทำให้เจ้าเสียหน้า สู้ตามผมดีกว่า รับประกันว่าเจ้าจะได้กินดีอยู่ดี มีหน้ามีตา”

“โฮ่——” หมูมังกรคำรามกลับไปอีกระลอก

ไอ้นี่เพี้ยนหรือไง—ข้าเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ จะไปอยากมั่งคั่งอะไรด้วย?

พี่หลินต้าเหนี่ยวยังบอกไว้ว่า จะพาไปกินดีอยู่ดี

ถึงตอนนี้ยังไม่ได้ลิ้มของอร่อยก็เถอะ แต่ดูจากสัดส่วนพี่หลินต้าเหนี่ยวแล้ว ตามเขายังไงก็ไม่อดกินแน่

“หมายความว่ายังไง?” สีหน้าเจียงหู่ขรึมลง “ยังไม่ยอมตามฉันอีกงั้นเหรอ?”

คราวนี้หมูมังกรไม่คำราม มันตอบง่ายๆ เดินหน้าพุ่งชนใส่เจียงหู่ทันที

พอมันพุ่งออกไป ร่างก็ปลดปล่อยแสงเจิดจ้าพร่างพราย กลิ่นอายบ้าคลั่งกระหึ่มเหมือนภูเขาลูกใหญ่ถาโถมเข้ามา

“ไม่เจียมตัว!”

เจียงหู่ยิ้มเยาะ แค่ยกฝ่ามือ ตบออกไปอย่างไม่ใส่ใจ

ทันใดนั้น หมูมังกรก็ถูกตบปลิวกระเด็น

ฝ่ามือนั้นเจียงหู่จงใจสยบข่มให้หมูมังกรกลัว จับแรงได้พอดีมือ ไม่ได้ทำให้มันบาดเจ็บ

“จะให้โอกาสอีกครั้ง ยอมสวามิภักดิ์ต่อผมเดี๋ยวนี้ ไม่งั้น ผมจะให้เจ้าเห็นความน่าเกรงขามของยอดฝีมือระดับเซียน” เจียงหู่ขู่กดดันหมูมังกร

“โฮ่!” หมูมังกรคำรามคำใหญ่ ดังก้องฟ้าดินดุจเสียงมังกร แล้วร่างก็พริบตาเดียวร่างยาวร่วมร้อยเมตร ดุจสายฟ้าผ่าฉีกเวหา พุ่งชนเจียงหู่อีกคำรบ

“ของไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!”

เจียงหู่ฮึดฮัด สองมือสะบัดพร้อมกัน ฟาดฝ่ามือรัวเป็นชุด

ในฝ่ามือนั้นเหมือนซ่อนพลังทำลายล้างมหาศาล คลื่นมหันตะพลังถาโถมประหนึ่งภูเขาทลายทะลักซัดลงบนร่างหมูมังกรอย่างดุดัน

หมูมังกรถูกซัดลอยกระเด็น หนังฉีกเนื้อแตก เลือดสาดทะลัก

“เจ้าไม่ใช่คู่มือฉัน รู้จักเจียมตัวซะ แล้วตามฉันมา จะได้ไม่ต้องเจ็บตัวเปล่าๆ” เจียงหู่เอ่ยเย็นชา

โฮ่!

หมูมังกรระเบิดพลังสุดกำลัง กางกรงเล็บทั้งสี่ขนาดมหึมา อำนาจบุกกระหน่ำดุจภูเขาทล่มแผ่นดินแยก พุ่งตะปบใส่เจียงหู่

“ฮึ่ม!” เจียงหู่ฮึ่มเสียงต่ำ นิ้วทั้งห้าราวกับตะขอเหล็ก ฉับพลันก็คว้าจับกรงเล็บข้างหนึ่งของหมูมังกรไว้

กร๊อบ!

เจียงหู่หักสุดแรง ทันใดนั้นกรงเล็บข้างหนึ่งของหมูมังกรก็ถูกบิดจนหัก เลือดพุ่งกระเซ็น

“ยังไม่ยอมตามฉันอีกหรือ?”

โฮ่——

หมูมังกรคำรามก้อง แววตาพุ่งประกายดุร้าย แล้วพ่นเปลวไฟสายหนึ่งยาวดุจมังกรพุ่งกราดไปหาเจียงหู่

วูบ!

จากกายของเจียงหู่พุ่งแสงสีขาวพราวพราย ก่อตัวเป็นเกราะป้องกัน ห่อหุ้มปกป้องตั้งแต่หัวจรดเท้าแน่นหนา

เปลวไฟถูกเกราะป้องกันกั้นขวางไว้ภายนอก อากาศดัง ‘ฉ่าๆ’ ราวกับถูกเผาจนไหม้

“กลเม็ดกระจอก” เจียงหู่คว้ากรงเล็บอีกข้างของหมูมังกรอย่างว่องไว กร๊อบ—บิดหัก พลางตวาดว่า “ยอมไหม?”

หมูมังกรอ้าปากกว้าง ถ่มน้ำลายใส่เจียงหู่หนึ่งเฮือก

พอน้ำลายลอยออกไปก็ขยายตัวอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวกลายเป็นแม่น้ำสายใหญ่เชี่ยวกราก ม้วนท่วมกราดเข้าหาเจียงหู่

ทว่าเจียงหู่แข็งแกร่งเกินไป กระแสน้ำก็เจาะเกราะป้องกันของเขาไม่ได้

“เปล่าประโยชน์—การต่อต้านของเจ้ามันก็แค่ความพยายามลมๆ แล้งๆ เท่านั้น” สิ้นคำ เจียงหู่ก็คว้ากรงเล็บข้างที่สามของหมูมังกรไว้

กร๊อบ!

กรงเล็บที่สามถูกบิดหัก

ฟึ่บ! เวลานั้นเอง พี่หลินต้าเหนี่ยวขยับตัว

ถึงจะบาดเจ็บสาหัส แต่เห็นเจียงหู่ทรมานหมูมังกร เขาก็เจ็บใจ สุดจะทน คว้ามีดตอนพุ่งเข้าหาเจียงหู่ทันที