บทที่ 257 นายคู่ควรเหรอ?

ทันใดนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของหยางซีหลงก็แข็งขึ้นในทันที

เดิมทีเขาคิดว่า เยี่ยชิวจะไว้หน้าเขาบ้าง หลังจากประกาศสถานะทางครอบครัวของเขาให้เขารับรู้ แต่ใครจะรู้ เยี่ยชิวพูดโดยตรงว่า นายคิดว่านายเป็นใคร?

หยางซีหลงโกรธมาก

รู้ไหมว่าเขาเป็นประธานหอการค้าซื่อไห่ เขาไม่เพียงแต่ควบคุมสามจังหวัดของหลงเหมินเท่านั้น แต่เขายังมีสถานะความเท่าเทียมกับเยี่ยชิวกับเจ้านายของเจียงโจวอย่างเยี่ยชิวอีกด้วย

หากเป็นคนอื่น หยางซีหลงจะไม่พูดเรื่องไร้สาระอีก และจะสั่งให้บอดี้การ์ดฝังบุคคลนี้ทั้งเป็นโดยตรง

อย่างไรก็ตาม เยี่ยชิวเป็นเจ้านายของเจียงโจว เขายังเป็นสมาชิกของหลงเหมิน และสถานะของเขาเท่ากับเขา เขาจึงไม่มีคุณสมบัติที่จะฝังเยี่ยชิวทั้งเป็นได้

ดังนั้น เขาจึงทำได้เพียงอดทนต่อความโกรธได้เท่านั้น

"ฮ่าฮ่าฮ่า พี่เยี่ยพูดตลกเก่งจริง ๆ"

หยางซีหลงหัวเราะ และพูดว่า "พี่ใหญ่ ไม่ว่าน้องชายของผมจะทำอะไรผิดในวันนี้หรือไม่ก็ตาม ผมจะขอโทษคุณ ผมจะจัดงานเลี้ยงเพื่อเป็นการขอโทษคุณทีหลัง เป็นไง?"

"ไม่ค่อยดีเท่าไหร่" เยี่ยชิวดูเย็นชา

หยางซีหลงแอบคิดว่า ฉันได้ลดทัศนคติของฉันลงต่ำมาก แต่คุณไม่เห็นคุณค่า และไม่รู้จักเห็นดีด้วย!

ในเวลานี้ หยางซีหลายน้องชายของเขาเริ่มโกรธทันที

"เจ้าหนู ฉันแนะนำให้นายยอมดื่มเหล้าเพื่อคำอวยพร ดีกว่าดื่มน้ำโจ๊กที่โรงพยาบาลจะดีกว่านะ"

"พี่ชายของฉันยอมขอโทษนาย นั่นเพราะเห็นแก่หน้าของนาย อย่าไว้หน้าแล้วไม่เอาหน้าเลย"

"ถ้าทำให้พี่ชายของฉันโกรธ ระวังจะตายโดยไม่มีที่ฝังศพ..."

"หุบปาก!" หยางซีหลงจ้องมองไปที่หยางซีหลาย แล้วพูดกับเยี่ยชิวด้วยรอยยิ้ม "พี่เยี่ย ผมขอโทษ น้องชายของผมเก่งทุกอย่าง แต่เขาปากไม่ดี ผมขอโทษจริง ๆ ที่ทำให้คุณขุ่นเคือง"

"ผมเป็นประธานหอการค้าซื่อไห่ ผมสงสัยว่าพี่เยี่ยรู้เกี่ยวกับหอการค้าซื่อไห่ของเราหรือเปล่า?"

หลังจากที่หยางซีหลงพูดจบ เขาก็หยุดครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าเยี่ยชิวไม่ได้พูด เขาคิดว่าเยี่ยชิวไม่รู้ความเป็นมาของหอการค้าซื่อไห่ ดังนั้นเขาจึงพูดต่อ

"โดยเผิน ๆ หอการค้าซื่อไห่เป็นหอการค้าแห่งหนึ่งในจีน แต่แอบอยู่ในเครือของหลงเหมิน"

"คุณน่าจะรู้ว่าหลงเหมินมีธุรกิจอยู่ในทุกที่ ธุรกิจของเราในมณฑลเจียงโจว จินหลิง และจงหยวน ทั้งหมดได้รับการจัดการโดยหอการค้าซื่อไห่"

"พี่ชาย ในฐานะประธานหอการค้าซื่อไห่ ผมช่วยไท่เจี้ยนจัดการธุรกิจในสามจังหวัดนี้เป็นหลัก"

ความหมายโดยนัยของหยางซีหลงคือ เขาต้องการบอกเยี่ยชิวว่า เขาเป็นคนของไท่เจี้ยน!

โดยไม่คาดคิด เยี่ยชิวยังคงปฏิเสธที่จะเผชิญหน้า และพูดว่า "แล้วไงล่ะ?"

ร่องรอยของความไม่พอใจปรากฏขึ้นในดวงตาของหยางซีหลง

คุณไม่สามารถเข้าใจได้ หรือคุณมีปัญหากับไอคิวของคุณเหรอ?

ฉันบอกไปแล้ว ว่าฉันมาจากหลงเหมิน ทำไมคุณยังไม่ปล่อยฉันล่ะ?

เขาทำได้เพียงระงับความโกรธของตัวเองต่อไป

หยางซีหลงกล่าวว่า "พี่เยี่ย สิ่งที่ผมเพิ่งพูดไปก็คือ คุณมาจากหลงเหมิน และผมเองก็มาจากหลงเหมินด้วย เราทุกคนต่างก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ไว้หน้ากันหน่อยได้ไหม?"

เยี่ยชิวยิ้มอย่างเหยียดหยาม "ใบหน้าของนายมีค่าพอเหรอ?"

หยางซีหลงโกรธมากจนแทบจะอาเจียนเป็นเลือด ถ้าเยี่ยชิวไม่ใช่เจ้านายของเจียงโจว เขาจะตบเขากระเด็นออกไปนานแล้ว

ให้ตายเถอะ พูดให้มันดี ๆ หน่อยไม่ได้รึไง!

"หัวหน้าเยี่ย คุณสามารถบอกผมได้โดยตรงว่า คุณต้องการผลลัพธ์แบบไหน"

ในเมื่อคุณไม่เห็นแก่หน้าของฉัน แล้วถ้าฉันยังขอโทษต่อไปอย่างอ่อนวอน ฉันจะอับอายไปจนตายเหรอ

หยางซีหลงไม่ได้เรียกเยี่ยชิวว่า 'พี่เยี่ย' ด้วยความรักอีกต่อไป แต่เรียกเขาว่า 'หัวหน้าเยี่ย' แทน

"คำขอของฉันง่ายมาก ให้น้องชายของนายคลานออกจากเจียงโจวไปซะ" เยี่ยชิวกล่าว

"คลานออกไป?" หยางซีหลงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "หัวหน้าเยี่ย คุณช่วยอธิบายให้ชัดเจนกว่านี้ได้ไหม?"

"นายไม่เข้าใจคำพูดของเขาเหรอ?" หานหลงกล่าว "สิ่งที่เจ้านายของฉันหมายถึงคือ หักแขนขาของน้องชายนาย แล้วปล่อยให้เขาคลานออกจากเจียงโจวไปซะ"

หยางซีหลงโกรธจัด และจ้องมองหานหลง "ฉันกำลังคุยกับเจ้านายของนาย นายมีสิทธิ์ขัดจังหวะเหรอ? นายคิดว่านายเป็นใคร?"

"เขาไม่ใช่ใครหรอก เขาเป็นเพียงลูกชายบุญธรรมไท่เจี้ยน" เยี่ยชิวกล่าวอย่างสงบ

ดวงตาของหยางซีหลงเบิกกว้าง

ลูกบุญธรรมไท่เจี้ยนเหรอ?