บทที่ 2570: โชว์ให้เกรงตั้งแต่เปิดฉาก

“อะไรนะ เย่ฉางเซิงไปนอนกับจิ้นปิงหยุนงั้นหรือ?”

ฮ่องเต้ต้าจโจวมองเย่ชิวด้วยสายตาประหลาด

ส่วนเว่ยหวาง พอได้ยินคำของเย่ชิว ก็ตาแทบถลน สีหน้าตกตะลึงแทบไม่เชื่อ

ตลอดหลายปี เขาทำทุกอย่างเพื่อจิ้นปิงหยุน ก็ยังไม่ได้ทั้งใจเธอ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะได้ตัว แล้วหมอนั่นทำได้ยังไงกัน?

ในหัวเขามีอยู่ประโยคเดียว——

ไม่มีทางเป็นไปได้!

“เย่ฉางเซิง อย่าหวังจะหลอกข้าเลย จิ้นปิงหยุนเป็นคนแบบไหนข้ารู้อยู่เต็มอก เจ้าจะได้ตัวเธอไปได้ยังไง?” เว่ยหวางยิ้มเยาะเย็นชา

เย่ชิวพูดว่า: “เรื่องแบบนี้ ข้าไม่จำเป็นต้องหลอกท่าน”

“ไม่งั้นทำไมจิ้นปิงหยุนต้องทำลายหอคอยคว้าดาว แล้วออกจากแคว้นเว่ย์ด้วย?”

“เว่ยหวาง ว่ากันตามตรงข้ายังต้องขอบคุณท่าน ขอบคุณที่รักษาจิ้นปิงหยุนไว้ให้ข้า”

“ถึงข้าจะไม่ค่อยชอบตัวท่าน แต่มีอยู่อย่างหนึ่งที่ข้าชื่นชมจริงๆ นะ อยู่ใกล้พระมเหสีที่งามล้ำปานนั้นมาตั้งหลายปี ยังไม่แตะต้องเธอสักครั้ง ท่านนี่อดทนจริงๆ ข้าน่ะทำไม่ได้หรอก นับถือๆ”

เว่ยหวางได้ยินแล้วแทบกระอักเลือดเก่า

เจ้าคิดว่าข้าอยากทนหรือไง ที่แท้เพราะจิ้นปิงหยุนพลังบำเพ็ญเพียรสูงส่ง ข้าสู้เธอไม่ได้เลย

ถ้ามีโอกาส ข้าจะไม่คว้าเธอมาได้ยังไง?

ไม่กี่วันก่อน หลังจับจิ้นปิงหยุนไปขังไว้ที่หอคอยคว้าดาว จริงๆ แล้วเว่ยหวางก็มีโอกาส แต่เขาไม่แตะต้องจิ้นปิงหยุน เขาคิดว่าจะรอจนรวบรวมจงโจวได้ทั้งแผ่นดิน แล้วค่อยให้จิ้นปิงหยุนยอมรักเขาโดยหมดใจ ที่ไหนได้ ดันไปตกเป็นของเย่ฉางเซิง ไอ้ระยำนั่น

ที่สำคัญไปกว่านั้น แม้เว่ยหวางจะยังไม่ได้ตัวจิ้นปิงหยุน แต่จิ้นปิงหยุนก็เป็นพระมเหสีของเขา

เรื่องนี้ ทั่วหล้าล้วนรู้

พูดง่ายๆ เมียของเขาไปนอนกับชายอื่นแล้ว ตอนนี้เขาก็ถูกสวมเขาเข้าเต็มๆ

เว่ยหวางทั้งแค้นทั้งเดือด ปากเม้มแน่น กัดฟันกรอดด้วยความโกรธ ราวกับจะเคี้ยวความคับแค้นให้แหลก

“ไอ้เด็กนั่นต้องหลอกข้าแน่ๆ ปิงหยุนไม่ใช่คนแบบนั้น มันต้องอยากยั่วให้ข้าโกรธก่อนศึกชี้ขาด ทำให้ข้าขาดสติ ข้าห้ามหลงกลมัน”

เว่ยหวางพร่ำย้ำเตือนตัวเองอยู่ในใจ

สองมือกำแน่นจนเส้นเลือดปูด เหมือนพยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้ความเดือดดาลทะลวงกรอบเหตุผลออกมา

เย่ชิวพูดกับเว่ยหวางอีกว่า: “เดิมทีเรื่องพวกนี้ ข้าตั้งใจจะบอกท่านหลังศึกชี้ขาดจบ แต่ไม่คิดว่าจะได้เจอท่านเร็วขนาดนี้”

“ข้าคิดแบบนี้—อีกเดี๋ยวก็จะตัดสินกันแล้ว หวังว่าท่านจะปรับสภาพจิตใจให้ดี ตั้งสติรับศึกที่กำลังจะมาถึง อย่าให้เรื่องของจิ้นปิงหยุนกับบรรดาลูกชายของท่านทำให้อารมณ์แปรปรวน ข้าคิดให้ท่านล้วนๆ เลยนะ”

“เว่ยหวาง เห็นไหมว่าข้าคิดให้ท่านอย่างรอบด้าน แบบนี้ท่านควรจะเอ่ยคำว่า ขอบคุณ ข้าสักคำไหม?”

เว่ยหวางได้ยินเท่านี้ก็แทบระเบิดคาที่

ในฐานะประมุขแห่งแคว้น ผ่านคนมานับไม่ถ้วน เขาไม่เคยเจอคนด้านหนาไร้ยางอายอย่างเย่ชิวมาก่อน

ยังอ้างว่าคิดเพื่อข้า?

ยังอยากให้ข้าขอบคุณอีก?

ฟังดูสิ นี่คนเขาพูดกันไหม?

“เย่ฉางเซิง พรสวรรค์จักรพรรดิ เฮอะ... ฉันจำแกไว้แล้ว!” น้ำเสียงของเว่ยหวางต่ำลึกกังวาน ทุกคำเหมือนถูกบีบคั้นออกมาจากก้นบึ้งหัวใจ อัดแน่นด้วยความเดือดดาลและเจตนาฆ่าไม่สิ้นสุด

สิ้นคำ เว่ยหวางขี่กิเลนหยก หันกลับเตรียมจะจากไป

ทันใดนั้น เย่ชิวก็ก้าวเร็วๆ ไปสองสามก้าว เดินตามหลังกิเลนหยก พลางพึมพำกับตัวเองว่า: “พระมเหสีนี่หุ่นดีจริงๆ โดยเฉพาะเรียวขายาวที่ขาวเนียนนุ่ม...ชอบจนวางมือไม่ลงเลย”

“แล้วยังเอวบางคอดราวกิ่งหลิว กำแทบไม่เต็มมือ”

“เสียดายก็แต่ไฝเม็ดนั้นดูไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ ไว้ค่อยให้เธอสักกลบสักหน่อย……”

ผ่า!

ร่างของเว่ยหวางชะงักงันดุจถูกสายฟ้าฟาด สมองอื้ออึง

ตอนนี้เขาแทบยืนยันได้แล้วว่า เย่ชิว ได้ตัวจิ้นปิงหยุนจริง