บทที่ 2576: เรื่องแดง

จนถึงตอนนี้ เย่ชิวถึงได้เข้าใจว่าทำไมจางเหมยเจินเหรินถึงเดือดดาลขนาดนี้。

เดิมทีเขาคิดจะรอให้ม่อเทียนจีและหลินต้าเหนี่ยวมาถึงก่อน แล้วค่อยกำชับพวกเขา แต่ดูท่าว่าสองคนนั้นดันไปเจอจางเหมยเจินเหรินก่อนเสียแล้ว。

"พี่ใหญ่!" ม่อเทียนจีเดินเข้ามา เรียกอย่างนอบน้อม。

หลินต้าเหนี่ยววิ่งพรวดเข้ามา โผกอดเย่ชิวแน่น พลางว่า "พี่ใหญ่ ในที่สุดผมก็ได้เจอพี่ คิดถึงจะตายอยู่แล้ว ฮือๆๆ..."

"ไอ้เจ้านกใหญ่ ปล่อยผมหน่อย หายใจไม่ออก" คอของเย่ชิวถูกหลินต้าเหนี่ยวกอดรัดแน่น。

"พี่ใหญ่ พี่รองรู้แล้วว่าเราไปกวาดเกลี้ยงห้องสมบัติของแคว้นเว่ย์" หลินต้าเหนี่ยวกระซิบจบก็คลายกอดจากเย่ชิว。

จางเหมยเจินเหรินโกรธจัด "ไอ้เด็กเวร รีบหาเหตุผลดีๆ มาอธิบาย ไม่งั้นผมตัดขาดกับนาย!"

เย่ชิวว่า "ไอ้แก่ ผมไม่รู้..."

"ยังจะหลอกผมอีก!" จางเหมยเจินเหรินบ่นฮึดฮัด "ศิษย์น้องกับไอ้นกใหญ่เล่าให้ผมฟังหมดแล้ว เขาส่งข่าวถึงคุณมาตั้งนาน บอกเรื่องในนครหลวงเว่ยหมดแล้ว นั่นแปลว่าเมื่อวานคุณก็รู้แล้วว่าพวกเขากวาดห้องสมบัติของแคว้นเว่ย์เกลี้ยง แต่คุณยังมาหลอกให้ผมทุ่มสุดตัววาดยันต์เวท ตั้งใจอะไรกันแน่?"

เย่ชิวตอบ "ตั้งใจอะไรก็ง่ายๆ เลย ก็ให้ท่านวาดยันต์เวทไง"

"แก—" จางเหมยเจินเหรินถึงกับพูดไม่ออกด้วยความเดือด。

เย่ชิวพูดเตือนสติ "ไอ้แก่ ศิษย์น้องของท่านอย่างม่อเทียนจีสิ ดูเอาเถอะ อายุยังน้อยก็ทะลุถึงจุดสูงสุดของระดับทะลวงเทพ ไล่ทันท่านแล้วนะ ในฐานะศิษย์พี่ เอาแต่มัวเล่นทั้งวันมันได้ที่ไหน"

"เพราะงั้นผมเลยต้องหาอะไรให้ท่านทำบ้าง。"

"ที่ผมทำก็เพราะหวังดีกับท่านทั้งนั้น จะมาโทษผมได้ยังไง"

จางเหมยเจินเหรินโกรธจนแทบอาเจียนเลือด ชี้หน้าเย่ชิวแล้วหันไปบอกม่อเทียนจีและหลินต้าเหนี่ยวว่า "ดูเอาเถอะ กลับกลอกโยนความผิดเสียนี่ ผมไม่เคยเห็นใครหน้าด้านเท่านี้มาก่อน"

"ไอ้เด็กเวร ฟังผมนะ..."

"ไอ้แก่!" เย่ชิวขัดขึ้น แล้วหันไปถามหลินต้าเหนี่ยวว่า "คนที่ยืนอยู่หน้าประตูนั่น พ่อของนายใช่ไหม?"

"อืม" หลินต้าเหนี่ยวรับสั้นๆ。

เย่ชิวหันไปตักเตือนจางเหมยเจินเหริน "ไอ้แก่ คุณอามาแล้ว จะมาร้องเอะอะโวยวายอยู่ได้ยังไง ไร้มารยาทสิ้นดี"

จางเหมยเจินเหริน: "..."

ใจนึกด่า อะไรวะ ผมก็ทำงานงกๆ แทบเป็นวัวเป็นควายให้แก สุดท้ายคนผิดกลายเป็นผม?

หน้าด้าน!

หน้าด้านสิ้นดี!

จางเหมยเจินเหรินโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม。

เย่ชิวไม่สนใจจางเหมยเจินเหรินอีก ก้าวฉับไปที่ประตู โค้งคารวะหลินเสี่ยวเหนียวแล้วเอ่ยว่า "เย่ชิวขอคารวะคุณอา"

หลินเสี่ยวเหนียวเห็นรอยยิ้มอ่อนโยนบนหน้าเย่ชิว ช่างดูเหมือนพระสังกัจจายน์นัก จึงว่า "ได้ยินเจ้านกใหญ่ของข้าพูดถึงคุณชายเย่มานาน ว่าหล่อเหลาเฉลียวฉลาด ยอดคนเหนือคน วันนี้ได้พบ พอได้พบก็สมคำร่ำลือจริง"

จางเหมยเจินเหรินในห้องถึงกับแค่นเสียง "หล่อเหลาเฉลียวฉลาด? ยอดคนเหนือคน หึ... อกตัญญูใจคอโหดเหี้ยมต่างหาก"

เย่ชิวทำเหมือนไม่ได้ยิน หันบอกหลินเสี่ยวเหนียวว่า "คุณอา ผมกับเจ้านกใหญ่สนิทกันยิ่งกว่าพี่น้อง ไม่ต้องเกรงใจ เชิญเข้ามานั่งข้างใน!"

หลินเสี่ยวเหนียวมองกรอบประตูแวบ แล้วยิ้ม "อยากเข้าหรอก แต่ร่างกายมันไม่อำนวยน่ะสิ!"

เขาอ้วนมาก ตัวใหญ่กว่าช่องประตูราวสองเท่า จะให้ลอดเข้ามาก็ยาก。

"เรื่องนี้แก้ง่าย" เย่ชิวว่าแล้วซัดหมัดเปรี้ยง ผนังด้านหนึ่งพังครืนลงทันที。

ทุกคนชะงักไป ไม่คิดว่าเย่ชิวจะเชิญหลินเสี่ยวเหนียวเข้าบ้านด้วยวิธีนี้。

"เชิญครับคุณอา!" เย่ชิวหลบทางพร้อมผายมือเชิญ。

หลินเสี่ยวเหนียวหัวเราะ "เชื้อเชิญกันได้โผงผางแบบนี้ แปลกตาดีจริง ข้าเพิ่งเคยพบครั้งแรก คุณชายเย่นี่ไม่ธรรมดา อนาคตต้องบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิแน่"

ว่าแล้วหลินเสี่ยวเหนียวก็เดินเชิดเข้าห้องอย่างสบายอารมณ์。