บทที่ 2588: เว่ยหวางผู้ซวย (ตอนต้น)

หลินต้าหนiaoกับม่อเทียนจีต่างก็อดตื่นเต้นไม่ได้

ทั้งคู่เพิ่งบรรลุเป็นเซียนศักดิ์สิทธิ์ ก็มีโอกาสได้ล่าฆ่าผู้แข็งแกร่งระดับมหานักบุญ แถมอีกฝ่ายยังเป็นกษัตริย์ของแคว้น แค่คิดก็เร้าใจ

แต่พวกเขาก็ไม่กล้าประมาท ท้ายที่สุดเว่ยหวางสูงกว่าพวกเขาอยู่หนึ่งขั้น

“เทียนจี ดวลเดี่ยวเราไม่มีทางสู้เขาไหว ศึกนี้เราต้องสู้แบบประสานกัน เหมือนตอนบุกพระราชวังต้าวэйกำจัดนักบุญนั่น ว่ายังไง?”

“ข้าว่าได้ แต่พี่ใหญ่หลินต้าหนiao ข้าอยากลองดู ว่าช่องว่างระหว่างข้ากับผู้แข็งแกร่งระดับมหานักบุญมันห่างกันแค่ไหน?”

“งั้นรึ งั้นข้าก็จะทดสอบพลังการต่อสู้ของข้าเหมือนกัน เราสู้กับเขาก่อน ถ้าไม่ไหวค่อยร่วมมือกัน”

“ตกลง เดี๋ยวให้เจ้าเป็นตัวบุกหลัก ข้าคอยเสริม”

“ถ้าจัดการเว่ยหวางได้ล่ะก็ เราสองคนคงดังระเบิดแน่”

“ข้าไม่สนเรื่องดัง ข้าแค่อยากรู้ว่าการเชือดผู้แข็งแกร่งระดับมหานักบุญมันให้ความรู้สึกยังไง”

ม่อเทียนจีกับหลินต้าหนiaoส่งเสียงลับปรึกษากัน

เว่ยหวางเห็นเย่ชิวกล้าส่งสองหนุ่มน้อยมาจัดการตน ก็หัวเราะหยัน “เย่ฉางเซิง เจ้าไม่กลัวว่าเราจะฆ่าพวกเขารึ?”

เย่ชิวว่า “ข้าอยู่ตรงนี้ เจ้าฆ่าพวกเขาไม่ได้หรอก”

เว่ยหวางสบถในใจ เราอยู่มานานปานนี้ ยังไม่เคยเจอใครกร่างขนาดนี้ เย่ฉางเซิง เจ้าสมควรตายจริงๆ

ที่แค้นยิ่งกว่านั้น ไอ้สารเลวผู้นี้ยังได้ตัวจิ้นปิงหยุนไปอีก

พอนึกภาพจิ้นปิงหยุนระทวยอยู่ใต้ร่างเย่ชิว เว่ยหวางก็รู้สึกเหมือนมีเขาขึ้นเต็มหัว เดือดดาลจนควันออกหู

“เย่ฉางเซิง เจ้าลงมือพร้อมกับพวกมันเถอะ แบบนั้นเราจะได้เก็บพวกเจ้าให้สิ้น”

ที่เว่ยหวางอยากให้เย่ชิวร่วมวง ก็เพราะหากเย่ชิวลงสู้เมื่อไร เขาก็จะได้โถมสมาธิทั้งหมดใส่ศัตรู ไม่ต้องเหลียวหลังระแวงอีก

แต่ถ้าเย่ชิวไม่ลงสู้ ยืนดูเฉยๆ เวลาต่อกรกับหลินต้าหนiaoและม่อเทียนจี เว่ยหวางก็ยังต้องคอยระวังการลอบโจมตีจากเย่ชิวอยู่ตลอด

เย่ชิวอาจจะไม่ทำก็ได้ ทว่าเว่ยหวางก็เลิกกังวลไม่ได้อยู่ดี

“ถ้าข้าลงมือ เจ้าจะตายทันที เอาไว้ให้พวกพ้องของข้าจัดการเจ้าเถอะ!” เย่ชิวพูดจบก็สะบัดมือขวา เก้าอี้หวายปรากฏขึ้นมากลางอากาศ

แล้วไม่รู้เขาควักเมล็ดแตงโมคั่วมาจากไหน นั่งเอนบนเก้าอี้หวาย แกะกินอย่างสบายอารมณ์

“ไอ้หนุ่มนี่มันคิดทำพิเรนทร์อะไรอีกกัน?”

เว่ยหวางระแวดระวังเต็มที่ เกราะศึกหนาหนักปรากฏขึ้นบนร่าง จากนั้นระเบิดพลังเต็มที่ ดั่งขุนเขาตระหง่านน่าเกรงขามจนคนต้องหวาดหวั่น

นัยน์ตาของเขาวาววับเย็นเฉียบ ราวจะทำให้ทั้งโลกแข็งค้างอยู่ใต้สายตาคู่นั้น จ้องม่อเทียนจีกับหลินต้าหนiaoแน่วนิ่ง ไอสังหารท่วมท้น

“ต้าหนiao เทียนจี ได้ระดับมหานักบุญมาเป็นคู่ซ้อม ไม่ใช่โอกาสที่เจอกันบ่อย ฉกฉวยโอกาสให้ดี” เย่ชิวเตือน

“รับทราบ” หลินต้าหนiaoกับม่อเทียนจีขานรับพร้อมกัน

เหตุที่เย่ชิวให้ม่อเทียนจีกับหลินต้าหนiaoลงมือรับเว่ยหวาง หนึ่ง เพราะทั้งคู่เพิ่งบรรลุเป็นเซียนศักดิ์สิทธิ์ ยังต้องการการขัดเกลา จะได้รู้ช่องว่างระหว่างตนกับผู้แข็งแกร่งระดับมหานักบุญ จะได้ไม่หลงตนจนเหลิง

สอง เย่ชิวยังไม่อยากให้เว่ยหวางตายเร็วเกินไป เพราะกองทัพลับนั่นยังไม่โผล่มา

หากฆ่าเว่ยหวางแล้วตามหากองทัพลับนั่นไม่เจอ ลำบากแน่

อนึ่ง ถ้ากองทัพลับนั้นโผล่มาเป็นพักๆ ปรากฏตัวลึกลับไร้ร่องรอย ทั่วหล้าคงไม่อาจสงบสุข

ดังนั้น วิธีที่ดีที่สุด คือบีบให้เว่ยหวางงัดกองทัพลับออกมาเอง

เย่ชิวยังอดสงสัยไม่ได้ว่า ตามเหตุผลแล้ว เว่ยหวางมีไพ่ตายร้ายกาจขนาดนั้น น่าจะหยิบมาใช้ตั้งนานแล้ว ไฉนจนป่านนี้ยังไม่เห็นกองทัพลับ?

แล้วยังพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน พระแก่รูปนั้นไฉนยังไม่โผล่หน้า?

เย่ชิวไม่รู้เลย ว่าไม่ใช่เว่ยหวางไม่อยากใช้กองทัพลับนั้น แต่เพราะกองทัพลับอยู่ในมือพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน เว่ยหวางจึงสั่งการไม่ได้

นอกจากนั้น ยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง ที่ทำให้เย่ชิวไม่อยากรีบเก็บเว่ยหวาง ไว้ค่อยพูดทีหลัง

ไม่อย่างนั้น ป่านนี้เย่ชิวคงไม่ปล่อยให้เว่ยหวางมีลมหายใจอยู่ถึงตอนนี้