บทที่ 259 ถึงเวลาสะสางบัญชีแล้ว

จางลี่ลี่รู้สึกเพียงว่าภาพตรงหน้าเธอไม่จริง

เธอไม่เข้าใจว่า ทำไมเยี่ยชิวซึ่งเป็นไอ้คนขี้ขลาดคนนี้ ถึงแข็งแกร่งขนาดนี้ได้?

ตอนที่เขาอยู่กับเธอ เขาไม่มีเงิน ไม่มีอำนาจ และไม่มีภูมิหลัง เขามีความหวังเพียงเล็กน้อยที่จะได้เป็นพนักงานประจำ แต่ทำไมชีวิตของเขาถึงดีขึ้นในทันทีที่พวกเขาเลิกกัน?

นี่คืออะไรกันแน่!

มันอาจจะเป็น...

จู่ ๆ จางลี่ลี่ก็คิดถึงความเป็นไปได้ เธอรีบไปหาหยางซีหลาย แล้วพูดว่า "ประธานหยาง ลุกขึ้นเร็ว อย่าคุกเข่าลงให้เขา"

"เยี่ยชิวกำลังโกหกคุณอยู่"

"เขาไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนั้น เขาเป็นแค่ไอ้คนขี้ขลาดคนหนึ่ง..."

ตู้ม

ก่อนที่จางลี่ลี่จะพูดจบ เธอก็ถูกหยางซีหลงเตะลงกับพื้น

"ถ้ายังกล้าพูดไร้สาระอีก ฉันจะฆ่าเธอ"

หยางซีหลงตกใจมากจนเกือบจะเสียสติ ในเวลานี้ หากเขาทำให้เยี่ยชิวขุ่นเคืองอีกครั้ง นั่นคงเป็นการรนหาที่ตายให้ตัวเอง

จางลี่ลี่ก็ตกใจกับท่าทางดุร้ายของหยางซีหลง และปิดปากเธอทันที

ตุ้บ!

หยางซีหลงยังคงคุกเข่าต่อหน้าเยี่ยชิว และพูดว่า "หัวหน้าเยี่ย ผมผิดไปแล้ว ผมขอโทษคุณอย่างจริงใจ"

"ได้โปรดไว้ชีวิตพวกเราพี่น้องด้วยเถอะ"

ขณะที่หยางซีหลงพูด เขาก็คำนับศีรษะของเขาต่อเยี่ยชิว และส่งเสียง "ตึงตึง" กับพื้น และในไม่ช้า หน้าผากของเขาก็เต็มไปด้วยเลือด

"หัวหน้าเยี่ย ตราบใดที่คุณเต็มใจที่จะปล่อยให้พี่น้องของเรามีชีวิตอยู่ ไม่ว่าจะต้องฝ่าฟันภูเขาแห่งดาบหรือทะเลเพลิง เราก็จะฟังคุณ"

"ผมสัญญา เรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก"

"ได้โปรด"

หยางซีหลงรู้ดีถึงความสำคัญของทูตซวนหวู่

ด้วยคำพูดเพียงคำเดียว เยี่ยชิวไม่เพียงแต่สามารถถอดเขาออกจากตำแหน่งประธานหอการค้าซื่อไห่ได้เท่านั้น แต่ยังสามารถเอาทุกอย่างไปจากเขาได้ด้วย รวมถึง——

ชีวิต!

หยางซีหลายเห็นพี่ชายของเขาอ้อนวอนขอความเมตตาจากเยี่ยชิวอยู่ตลอดเวลา และในที่สุด ก็ตระหนักว่าเขากำลังประสบปัญหา

และคนที่เขายุ่งด้วย พี่ชายของก็ไม่สามารถยั่วยุได้เช่นกัน

หยางซีหลายเงยหน้าขึ้นมองเยี่ยชิว แล้วพูดว่า "หัวหน้าเยี่ย สิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้เป็นความผิดของผมทั้งหมด และไม่เกี่ยวข้องกับพี่ชายของผม โปรดอย่าตำหนิเขาเลย"

"ผมยินดีรับผลที่ตามมาทั้งหมดเอง"

"จะฆ่าหรือตัดหัวผม ก็เรื่องของคุณ"

"ได้โปรด"

ปัง! ปัง! ปัง!

หยางซีหลายก็คำนับเยี่ยชิวด้วย

เมื่อพนักงานในแผนกการขายเห็นฉากนี้ พวกเขาก็หน้าซีดด้วยความตกใจและไม่กล้าพูดอะไร

ก่อนหน้านี้ พวกเขาเคยเยาะเย้ยเยี่ยชิวและแม่ของเขาพร้อมกับจางลี่ลี่ แต่ตอนนี้ล่ะ เจ้านายของพวกเขานอนอยู่ตรงหน้าเยี่ยชิวเหมือนสุนัข แค่คิดก็ทำให้ผู้คนรู้สึกขนลุกไปทั้งตัวแล้ว

ในขณะเดียวกัน พวกเขายังคงมีคำถามอยู่ในใจ

ชายหนุ่มคนนั้นคือใครกันแน่?

ทำไมน่ากลัวได้ขนาดนี้?

"ชิวเอ๋อร์ ทำไมถึงไม่ปล่อยเขาไปล่ะ?" เฉียนจิ้งหลานกล่าว

เฉียนจิ้งหลานทนไม่ไหว เมื่อเห็นสองพี่น้องหยางซีหลงและหยางซีหลายคุกเข่าลงอย่างต่อเนื่อง หน้าผากของพวกเขาช้ำไปหมด

"แม่ นี่เป็นเรื่องของหลงเหมินของเรา โปรดอย่าเข้ามายุ่ง"

หลังจากที่เยี่ยชิวพูดจบ เขาก็ก้าวไปข้างหน้า และเหยียบแขนของหยางซีหลง

แคร่ก--

เสียงคมชัดน่าขนลุกดังสนั่นขึ้น

แขนของหยางซีหลงหัก ใบหน้าของเขาซีดด้วยความเจ็บปวด และเขาเหงื่อออกมาก แต่เขาก็ไม่ได้กรีดร้อง

เยี่ยชิวพูดอย่างใจเย็น "นายบอกว่านายจะหักแขนของฉันก่อนหน้านี้ แต่ตอนนี้ฉันจะหักแขนของนายแทน นายเห็นด้วยไหม?"

"ผมเห็นด้วย! ผมเห็นด้วย!"

ฉันกล้าไม่พอใจได้เหรอ?

การไม่เชื่อฟังจะนำไปสู่ความตาย

"ดีมาก" จากนั้นเยี่ยชิวจึงมองไปที่หยางซีหลาย