บทที่ 2590: เว่ยหวางผู้โชคร้าย (ภาคหลัง)

เว่ยหวางเอื้อมมือคลำศีรษะ พลันรู้สึกว่ากลางกระหม่อมโล้นเตียน ก้มมองฝ่ามือก็พบว่าเลอะไปด้วยเลือด

“เส้นผมของผมหายไปไหน!”

เว่ยหวางเงยหน้ามอง พอเห็นภาพตรงหน้าโทสะก็พุ่งพล่าน ผมของเขาพร้อมหนังศีรษะทั้งแถบไปอยู่ในมือของหลินต้าหนiao

“เอ๊ะ?” เย่ชิวอุทานเบาๆ สีหน้าฉายแววประหลาดใจ

เขาเอาแต่จับตาดูสถานการณ์สู้รบอยู่เมื่อครู่ ไม่คาดคิดว่าม่อเทียนจีกับหลินต้าหนiaoจะเข้าขากันขนาดนี้ ท้ายที่สุดหลินต้าหนiaoถึงกับใช้มีดตอนปาดหนังศีรษะของเว่ยหวางหลุดไป

ถ้าพลังบำเพ็ญเพียรของหลินต้าหนiaoสูงกว่านี้อีกนิด เร็วกว่านี้อีกหน่อย เมื่อครู่คมมีดนั้นคงตัดได้ถึงคอเว่ยหวาง

“ดูท่าผมประเมินพวกเขาต่ำไป ทำได้ไม่เลวเลย” เย่ชิวคิดในใจ

เขาหันไปมองเว่ยหวางอีกครั้ง แล้วกลั้นหัวเราะไม่อยู่

หนังศีรษะเว่ยหวางโดนปาดหายไปแถบหนึ่ง กลางกระหม่อมจึงโล้นเป็นวง โดยรอบยังเหลือผมเป็นวง กลายเป็นทรงเดียวกับซัวอู่จิ้งในไซอิ๋ว ดูตลกสิ้นดี

ฮาที่สุดคือ เดิมทีเว่ยหวางรวบผมไว้แล้วสวมมงกุฎทองคำทับ พอโดนปาดหนังศีรษะ ผมกับมงกุฎทองคำก็ไปอยู่ในมือของหลินต้าหนiaoทั้งหมด

หลินต้าหนiaoกระชากมงกุฎทองคำออก แล้วปาทิ้งผมกับหนังศีรษะอย่างกับขยะ จากนั้นสวมมงกุฎทองคำบนหัวตัวเอง พลางพูดว่า “เทียนจี พี่ใส่มงกุฎนี้แล้ว ดูเหมือนเจ้าแผ่นดินไหม?”

“ก็ค่อนข้างเหมือน” ม่อเทียนจีทำหน้าตาย เติมประโยคต่อทันทีว่า “เหมือนกษัตริย์โง่เขลา”

หลินต้าหนiaoหัวเราะลั่น “ฮะฮะฮะ...”

สีหน้าเว่ยหวางมืดครึ้ม จ้องหลินต้าหนiaoเขม็ง เอ่ยเสียงเย็นว่า “คืนมงกุฎให้ข้า”

ประกายในดวงตาเว่ยหวางลุกวาบเป็นเปลวโทสะ ราวคมดาบสองเล่มพุ่งแทงใจ

หลินต้าหนiaoไม่สะทกสะท้าน ยิ้มแป้นพูดว่า “คืนให้แกก็ไร้ประโยชน์ ผมบนหัวแกไม่มีแล้วนี่”

ทำร้ายจิตใจยิ่งกว่าฆ่า!

เว่ยหวางเดือดจนขาดสติ ไม่พูดพล่าม ยกดาบพุ่งใส่หลินต้าหนiaoทันที

เจ้าหมูอ้วนคนนี้ช่างโหดเหี้ยมเกินทน

ทว่าหลินต้าหนiaoกับม่อเทียนจีระวังไว้ก่อนแล้ว พอเว่ยหวางขยับตัว ก็ได้ยินม่อเทียนจีตวาดลั่น

“ตั้งค่าย!”

วื้ิง——

ประกายแสงแสบตาปรากฏกลางอากาศโดยไร้เค้าลาง ล้อมเว่ยหวางไว้ตรงกลาง กลิ่นอายสังหารแน่นขนัด

“ก็แค่ค่ายกลหนึ่ง ขวางเราไม่ได้” เว่ยหวางฟาดดาบออกไปทันที ชั่วพริบตาค่ายกลก็ถูกผ่าเป็นช่อง

“ค่ายกล—คืนรูป!” ม่อเทียนจีกล่าวเบาๆ ค่ายกลก็ฟื้นกลับดังเดิมในทันที

เว่ยหวางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

เท่าที่เขารู้ ค่ายกลทั่วไปพอเสียหายแล้ว จะให้ฟื้นในเวลาอันสั้นนอกจากต้องเป็นปรมาจารย์ค่ายกลระดับสูง

ยิ่งกว่านั้น ต่อให้เป็นปรมาจารย์ค่ายกลก็ยังต้องใช้กลวิธีบางอย่างเพื่อกู้คืนค่ายกล

แต่ของม่อเทียนจีนี่สิ กลับไม่ต้องทำอะไรเลย แค่เปล่งเสียง ค่ายกลก็คืนสภาพ ช่างเกินวิสัย

“เจ้าหนูนี่ใช้วิชาอะไรอยู่กันแน่?”

ระหว่างที่เว่ยหวางตื่นตะลึง ก็เห็นม่อเทียนจีก้าวเดียวไปยืนอยู่กลางห้วงเวหา ยืนสง่า ดุจต้นสนที่ยืนหยัดไม่ยอมโค้งงอ

ถัดมา ม่อเทียนจีพนมมือไว้ที่อก ราวกับกำลังรวบรวมพลังฟ้าดิน

ฉับพลัน เขาเปล่งเสียงหนึ่งออกมา ดุจเสียงคำรามของมังกรโบราณ ดังก้องไปทั่วฟ้าดิน

“ลมพัดเมฆากระหน่ำ!”

น้ำเสียงของม่อเทียนจีเปี่ยมด้วยศักดาและพลัง ราวประกาศิตแห่งเทพ

ทันทีที่สิ้นเสียง อากาศรอบด้านก็ปั่นป่วนรุนแรง

ลมพายุหวีดหวิวดังอสูรพิโรธ ฉีกกระชากสรรพสิ่ง เมฆาม้วนตัวกลบกลิ้งดั่งน้ำเดือดพล่าน คุกรุ่นพลุ่งพล่านไม่หยุด

พลังแห่งลมกับเมฆาบรรจบกัน ณ ชั่วขณะนั้น กลายเป็นพายุหมุนขนาดมหึมาสายแล้วสายเล่า