บทที่ 2594: ราคาที่ต้องจ่าย

เย่ชิวเดินแยกออกไปข้างๆ แล้วใช้จิตสัมผัสเทพสื่อสารกับเหล่าเจิ่วในโลงศพสีแดงโลหิต

“เหล่าเจิ่ว เหล่าเจิ่ว เรียกด่วน”

“มีอะไรวะ?” เสียงงัวเงียของเหล่าเจิ่วดังขึ้นมา

เย่ชิวถามว่า “ในหุบเขามีทหารและนายพลตายไปหลายแสนคน เลือดของพวกเขาหายเกลี้ยง ข้าสงสัยว่าถูกพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานเอาไป เหล่าเจิ่ว ตามประสบการณ์ของนาย พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานต้องการเลือดไปทำอะไร?”

เหล่าเจิ่วว่า “ไม่ใช่เอาไปดื่มแน่”

“ไม่ต้องบอกก็รู้สิ! ไม่ต้องว่าเลือด ต่อให้น้ำเยอะขนาดนั้นก็ยังดื่มไม่หมด! พูดให้เป็นเรื่องเป็นราวหน่อย” เย่ชิวว่า

เหล่าเจิ่วตอบ “ฝึกวิชามาร”

คำพูดของเขาเหมือนกับของจางเหมยเจินเหรินเป๊ะ

เย่ชิวถาม “ถ้าบอกว่าพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานหนุนเว่ยหวางให้เปิดศึก เป้าหมายก็เพื่อใช้เลือดฝึกวิชามาร งั้นไม่ต้องทำขนาดนี้หรอก ฆ่าล้างเมืองตรงๆ ไม่ง่ายกว่าหรือ?”

เหล่าเจิ่วว่า “ไอ้หนุ่ม เอ็งยังไม่เข้าใจละสิ เลือดชาวบ้านทั่วไปกับเลือดของทหารและนายพลน่ะ ฤทธิ์คนละเรื่อง”

“เลือดชาวบ้านก็พอใช้ฝึกวิชามารได้ แต่ผลมีจำกัด”

“ส่วนพวกทหารและนายพลมีพลังบำเพ็ญเพียรติดตัว ถึงจะต่ำต้อย แต่สุดท้ายก็ยังเป็นผู้ฝึกบำเพ็ญ”

“ใช้เลือดของทหารและนายพลฝึกวิชามาร จะได้ผลทวีคูณ แถมยังเร่งให้สำเร็จได้เร็วขึ้น”

“ที่สำคัญที่สุดคือ เลือดของผู้ที่พลีชีพในสนามรบนั้น อาบแน่นด้วยเจตจำนงแห่งสงคราม ใช้เลือดแบบนี้ฝึก วิชามารจะทรงอานุภาพยิ่งกว่า”

เย่ชิวว่า “ถ้าอย่างนั้น พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานก็กำลังใช้เลือดฝึกวิชามารจริงๆ?”

เหล่าเจิ่วตอบ “ชัวร์”

“ทำไมนายรู้ละเอียดขนาดนี้?” เย่ชิวถามขึ้นมาทันที

เหล่าเจิ่วหัวเราะหึๆ “เพราะตอนข้ายังหนุ่ม ข้าก็เคยทำแบบนั้นมาแล้ว”

เย่ชิว “……”

เหล่าเจิ่วพูดต่อ “เลือดของผู้ฝึกบำเพ็ญนี่มันของดีจริงๆ!”

“จะอธิบายให้ฟังง่ายๆ สมมติว่ามีเคล็ดวิชาหนึ่ง ถ้าดูดซับเลือดชาวบ้าน อาจต้องใช้พันปีถึงจะถึงขั้นสำเร็จใหญ่ แต่ถ้าเป็นเลือดของผู้ฝึกบำเพ็ญล่ะก็ เพียงร้อยปีก็มีสิทธิ์สำเร็จ”

เย่ชิวซัก “เหล่าเจิ่ว นายรู้ไหม ว่าในสายพุทธศาสนามีเคล็ดวิชาไหนที่ใช้เลือดฝึกบ้าง?”

เหล่าเจิ่วว่า “ไม่รู้”

“ไม่ใช่ว่ารู้มากเห็นกว้างเหรอ?” เย่ชิวว่า

“คนในพุทธศาสนาโดยแท้มีเมตตา ห้ามฆ่าสัตว์ตัดชีวิต ใครเขาจะเอาเลือดมาฝึกกัน!” เหล่าเจิ่วพูดอีกว่า “ถ้าเป็นพระในพุทธศาสนาที่ใช้เลือดฝึก ไม่ว่าใครก็เรียกรวมๆ ว่า ‘พระอสูร’”

“พระอสูรแต่ละรูปใจเหี้ยมโหด ฆ่าคนเป็นผักเป็นปลา ไอ้หนุ่ม อย่าว่าข้าไม่เตือนนะ พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานที่เอ็งพูดถึง ไม่ธรรมดา”

“ระวังตัวไว้”

เย่ชิวแวบคิดออก ถามว่า “เหล่าเจิ่ว ถ้าพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานใช้วิชามาร นายพอมองออกตั้งแต่แว่บแรกไหม?”

“บอกยาก” เหล่าเจิ่วถอนใจ “อย่างที่เอ็งก็รู้ ตอนนี้ร่างกายของข้ายังไม่ครบสมบูรณ์ ความทรงจำหลายอย่างก็นึกไม่ออก”

“อีกอย่าง วิธีการของฝ่ายพุทธศาสนามักลึกลับ ข้าเองก็รู้ไม่มาก”

“ฝ่ายพุทธตั้งอยู่ทางซีโม่ เมื่อก่อนตอนข้าตะลุยทั่วหล้า กันดารจนแทบไม่มีใครอยากไป ข้ายังไม่อยากเหยียบเลย”

“แต่ไหนแต่ไรมา พวกทางมารก็พวกเดียวกันทั้งนั้น ถ้าพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานใช้วิชาใดที่เป็นวิชามาร แค่ข้าเห็นแวบเดียว ก็คงพอดูออกคร่าวๆ”

เย่ชิวว่า “งั้นเมื่อก่อนนายเป็นมารเฒ่าตัวเอ้เรอะ?”

เหล่าเจิ่วพูดอย่างภาคภูมิ “ข้านี่แหละซูเปอร์มหามารที่แกร่งที่สุดเท่าที่เคยมีมาในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร”