บทที่ 2598: ดีใจเร็วไป

ในหุบเขา

กองทัพใหญ่แคว้นโจวจำนวนหลายแสนตั้งรับอย่างเข้มงวด แม้กองทัพเว่ยจะถูกกวาดล้างจนสิ้นแล้ว พวกเขาก็ยังไม่ยอมลดการระวังป้องกัน

ตรงกันข้าม บรรดาแม่ทัพต่างสั่งให้ทหารระมัดระวังยิ่งกว่าเดิม เพราะทุกคนรู้ดีว่าแคว้นเว่ย์ยังมีกองทัพลับชุดหนึ่งที่ยังไม่ปรากฏตัว

ขณะนั้น ในมุมที่ซ่อนเร้นแห่งหนึ่งของหุบเขา เย่ชิวกับฮ่องเต้ต้าจโจวปรากฏตัวพร้อมกัน

นี่คือร่างจริงของทั้งคู่!

ส่วนที่ยังอยู่บนเรือรบสำริดนั้น เป็นร่างจำแลงแห่งเต๋าที่ทั้งสองใช้วิชาแยกร่างสามภาคมาสร้างขึ้น เพื่อหลอกพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน

“ชางเซิง เจ้าคิดว่าพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานจะลงมือกับทหารและนายพลของแคว้นโจวหรือไม่?” ฮ่องเต้ต้าจโจวเอ่ยถามเสียงต่ำ

“มีโอกาสสูงมากครับ” เย่ชิวว่า “พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานต้องการเลือดสดจำนวนมหาศาล คงจะเล็งเล่นงานทหารและนายพลก่อน ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าเขาจะลงมือเอง หรือจะใช้กองทัพลับชุดนั้น”

ฮ่องเต้ต้าจโจวกล่าวเสียงหนักแน่นว่า “พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานเป็นราชานักบุญที่แกร่งกล้า จะรับมือไม่ง่ายเลย!”

เย่ชิวปลอบว่า “ผมเพิ่งทำการส่งข่าวไปถึงหว่านเยาคว๋อจู้แล้วครับ ถ้าพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานโผล่มา นางจะมาช่วยเรา”

“ถึงเขาจะแข็งแกร่งมาก แต่สุดท้ายก็เป็นเพียงคนเดียว”

“ฝ่ายเรามีกำลังพลเหนือกว่า มีท่าน ลุงหลิน และหว่านเยาคว๋อจู้ ซึ่งทั้งสามล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งระดับมหานักบุรุษ รวมทั้งผมกับเจ้าแก่ เจ้านกใหญ่ เทียนจี และเหล่าผู้อาวุโสเผ่าอสูรกับบรรดาแม่ทัพ ก็น่าจะเอาชีวิตของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานไว้ได้”

“ลุงไม่ต้องกังวลมากไปครับ”

แท้จริงฮ่องเต้ต้าจโจวก็เข้าใจดีว่า กังวลไปก็ไร้ประโยชน์ เว้นเสียแต่พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานไม่ปรากฏตัวตลอดไป มิฉะนั้นย่อมต้องมีศึกนองเลือดเกิดขึ้นแน่

เวลาค่อยๆ ล่วงไปอย่างเงียบงัน

ไม่กี่นาทีต่อมา

“มาแล้ว!” เย่ชิวกับฮ่องเต้ต้าจโจวเหมือนรับรู้ได้พร้อมกัน เงยหน้ามองขึ้นฟ้า

ครืน—

ลมฟ้าพลันแปรปรวน

ฉับพลัน รอยแยกนับไม่ถ้วนผุดขึ้นกลางหาวโดยไม่ให้สุ่มให้เสียง ตามด้วยกลุ่มพระที่โผล่ออกมาจากรอยแยกอย่างกับภูตผี

แม้สวมจีวรและหัวโล้น แต่กลับไม่มีความสง่างามศักดิ์สิทธิ์หลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย

แต่ละรูปดวงตากลวงโบ๋ไร้ประกาย ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ ไร้เลือดฝาด ราวกับมีพลังบางอย่างดูดกลืนชีวิตชีวาจนเหลือเพียงเปลือกกาย แผ่กลิ่นอายพิกลลี้ลับชวนขนลุก

กร๊อบๆๆ…

พอปรากฏตัว บางรูปบิดคอ บางรูปสะบัดแขน กายทื่อแข็ง อากัปกิริยาประหลาดคล้ายซากมนุษย์เดินได้

ทว่า กลับแผ่พลังน่าเกรงขามออกมาจนคนสั่นสะท้าน

พลังนั้นแผ่กระจายไปทั่วอากาศ ราวกับจะคลุมทั้งฟ้าดินให้จมอยู่ในความมืดและความชั่วร้าย

การดำรงอยู่ของพวกเขาเหมือนคำสาป เป็นการลบหลู่สันติสุขของโลก

ทุกอิริยาบถบอกใบ้ถึงพลังประหลาดน่าสะพรึงกลัว จนไม่กล้าสบตา ไม่กล้าเข้าใกล้

อากาศรอบๆ กลุ่มพระดูหน่วงหนัก อึดอัดจนหายใจแทบไม่ออก

การมีอยู่ของพวกเขาดั่งฝันร้าย อยากหนีเท่าไรก็ไร้ทางหลบ

ครืนๆๆ!

หน้าผาทั้งสองฝั่งของหุบเขาเริ่มสั่นสะเทือนรุนแรงเพราะพลังมหาศาลที่ถาโถม

เย่ชิวกวาดตามองอย่างรวดเร็ว

มากถึงห้าสิบรูป!

ล้วนเป็นพระอรหันต์!

ทุกรูปอยู่ในขอบเขตนักบุญ!

ฮ่องเต้ต้าจโจวกล่าวว่า “ชางเซิง เป็นไปตามที่เจ้าคาดไว้จริงๆ พวกนี้น่าจะเป็นกองทัพลับชุดนั้น”

“ไม่คิดเลยว่าทุกรูปจะอยู่ในขอบเขตนักบุญ แบบนี้ต้าเฉียนถึงถูกกวาดล้างอย่างรวดเร็ว”

“ยอดฝีมือระดับเซียนถึงห้าสิบรูป ใครจะต้านทานได้?”

เย่ชิวเองก็ใจผวาไม่น้อย

เขาเดาไว้นานแล้วว่ากองทัพลับน่าจะเป็นพระอรหันต์ แต่ไม่คิดว่าพระอรหันต์เหล่านี้จะอยู่ในขอบเขตนักบุญทั้งหมด