บทที่ 2717: เฟิงเสี่ยวเสี่ยว: ฉันเป็นแกะหรือไง?

“อู๋ฮวา?”

จางเหมยเจินเหรินเบิกตาขึ้นทันที。

เขานึกว่าตาฝาด รีบขยี้ตาแรงๆ แล้วเพ่งดูอีกครั้ง ที่ในกระจกเวทมนตร์มีหัวโล้นมันวับเหมือนไข่พะโล้ จะไม่ใช่อู๋ฮวาแล้วจะเป็นใคร?

“โธ่เว้ย นี่มันไอ้หมอนั่นจริงๆ เขาเข้าเขตต้องห้ามแห่งชีวิตมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

จางเหมยเจินเหรินเต็มไปด้วยความงุนงง แล้วตะโกนว่า: “ไอ้เด็กเวร รีบดูนี่สิ นั่นใคร?”

พอได้ยินเสียงเขา เย่ชิวกับพวกก็หันไปมองกระจกส่องฟ้า ทันใดนั้น หลินต้าหนiaoก็เบิกตากว้าง。

“เห้ย นั่นมันศิษย์พุทธะจากวัดต้าหลยินไม่ใช่เหรอ? ยังไม่ตายอีกเรอะ?”

หลินต้าหนiaoนึกว่าอู๋ฮวาตายไปแล้วเสียอีก ก็ครั้งก่อนที่ภูเขาอมตะ เย่ชิวถึงกับงัดศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ออกมาใช้。

เย่ชิวรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง ไม่คิดว่าอู๋ฮวาจะโผล่มาด้วย。

“พี่เย่ พวกพี่รู้จักกันเหรอ?” เฟิงเสี่ยวเสี่ยวถาม。

“รู้จัก” เย่ชิวหัวเราะ: “คนรู้จักเก่าๆ”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวว่า: “ฉันก็ว่าอยู่ ถ้าไม่รู้จักกัน ไอ้นั่นจะตามพวกพี่มาตลอดได้ยังไง”

“ว่าไงนะ?” จางเหมยเจินเหรินถาม: “เขาตามพวกเราอยู่ตลอดงั้นเหรอ?”

“ใช่สิ!” เฟิงเสี่ยวเสี่ยวว่า: “ตั้งแต่พวกพี่ก้าวเข้าเขตต้องห้ามแห่งชีวิต เขาก็เกาะหลังตามมาเรื่อย”

ได้ยินดังนั้น จางเหมยเจินเหรินกับเย่ชิวสบตากันแว้บหนึ่ง。

“ไอ้เด็กเวร อู๋ฮวาเล็งมาที่พวกเรานี่แหละ” จางเหมยเจินเหรินว่า。

เย่ชิวว่า: “ให้ชัดๆ เลย เขามาเล่นงานผมนี่แหละ”

จางเหมยเจินเหรินว่า: “ถ้าผมจำไม่ผิด ตอนหนีตายจากภูเขาอมตะครั้งก่อน เขาแทบปางตายแล้ว。”

“คาดไม่ถึงว่าเจอกันอีกที แผลไม่เพียงหายสนิท พลังบำเพ็ญเพียรยังพุ่งขึ้นไปอีกขั้น。”

“แถมเขาตามพวกเรามาตลอดโดยที่เราไม่ทันเห็น แสดงว่าอู๋ฮวาก้าวหน้าไปมาก。”

“ไอ้เด็กเวร หรือว่าเราขุดหลุมตรงนี้แล้วฝังมันไปเลยดี?”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวพอได้ยิน หน้าซีดเผือด จะฝังแม้แต่คนรู้จักเก่าๆ นี่ยังมีความเป็นมนุษย์อยู่ไหมเนี่ย?

ถ้ายังไม่เว้นแม้คนคุ้นเคย แล้วจะไว้ชีวิตฉันไหมล่ะ?

คิดถึงตรงนี้ เฟิงเสี่ยวเสี่ยวรีบพูดว่า: “พี่เย่ ถึงยังไงก็คนรู้จักเก่าๆ ไม่จำเป็นต้องทำขนาดนั้นมั้ง?”

เย่ชิวว่า: “ผมบอกว่าเป็นคนรู้จักเก่าจริง แต่ผมไม่ได้บอกว่าไม่ใช่ศัตรูนะ!”

“หือ?” เฟิงเสี่ยวเสี่ยวอึ้งไป。

ตอนนั้นหลินต้าหนiaoพูดว่า: “หัวหน้า ผมว่าข้อเสนอของพี่รองดีนะ。”

“ไอ้พระหัวเหม่งตัวนั้นตามหลังเราไม่ห่าง ชัดๆ เลยว่าหาโอกาสเล่นงานเรา รอให้มันลงมือสู้ ทำไมไม่ชิงลงมือให้เหนือกว่าไปเสียก่อน。”

“พี่รอง ตั้งค่ายกลสังหารตรงนี้ เราร่วมมือกันเก็บอู๋ฮวา ตัดปัญหาให้สิ้นซาก。”

จางเหมยเจินเหรินถามเย่ชิวว่า: “ไอ้เด็กเวร ว่าไง?”

เย่ชิวชำเลืองกระจกส่องฟ้า เห็นในภาพว่าอู๋ฮวายังดูหล่อเหลาเหมือนเดิม แต่บนหน้าหาแววมั่นใจหรือรอยยิ้มไม่เจอ มีแต่ความเคียดแค้นไม่สิ้นสุด แล้วกล่าวว่า: “ครั้งก่อนกำจัดเขาไม่สำเร็จ ครั้งนี้จะไม่ปล่อยให้หนีเด็ดขาด。”

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะ: “วางใจได้ มีผมอยู่ เขาหนีไม่รอดแน่。”

“ไอ้เด็กเวร เราลงมือตรงนี้เลยดีไหม?”

“ถ้าตกลง ผมจะวางค่ายกลเดี๋ยวนี้。”

หลินต้าหนiaoก็เริ่มกำหมัดคันไม้คันมือ อดใจแทบไม่ไหว。

เย่ชิวว่า: “ฆ่าอู๋ฮวา สำหรับผม ง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ。”