บทที่ 2739: เดินหน้าสังหาร

"อะไรนะ?" นักบุญแห่งเป่ยหมิงเจียคนนั้นถึงกับตะลึงงัน

จนถึงตอนนี้ เขาถึงเพิ่งเข้าใจว่าทำไมพระรูปนี้ถึงหมายจะฆ่าพวกเขา เพราะว่า...

เขาเป็นพี่น้องร่วมสาบานที่สนิทที่สุดของเย่ฉางเซิง!

"ที่แท้ เย่ฉางเซิงยังมีพี่น้องร่วมสาบานอีกคนมาถึงเขตต้องห้ามแห่งชีวิต แถมฝีมือร้ายกาจ ต้องหาทางแจ้งหัวหน้าตระกูลให้รู้เรื่องนี้"

นักบุญคนนั้นคิดได้ดังนั้น ก็ไม่ลังเล ลากร่างที่บอบช้ำสาหัสเผ่นแน่บไปอย่างรวดเร็ว

ทว่าแม้เขาจะไว ก็ไวสู้ฝ่ามือของจางเหมยเจินเหรินไม่ได้

"คิดจะหนี? ฮึ ง่ายที่ไหนกัน!"

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะเย็น ร่างพริบตาเดียวก็ไล่ทันนักบุญคนนั้น แล้วฟาดฝ่ามือไปหนึ่งฉาด

"ผั๊วะ!"

นักบุญผู้นั้นถูกจางเหมยเจินเหรินตบเต็มๆ ตัวปลิวละลิ่วเหมือนว่าวสายขาด กระแทกพื้นอย่างแรง ไม่อาจลุกขึ้นมาได้อีก

จางเหมยเจินเหรินกล่าวเสียงเย็น "พวกเป่ยหมิงเจียคิดจะเอาชีวิตพี่น้องของอาตมา งั้นอาตมาจะให้พวกแกได้เห็นเลือดกันก่อน"

"แก...แกจะโดนเวรกรรมเล่นงาน..." นักบุญคนนั้นกัดฟันพูด ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

จางเหมยเจินเหรินหัวเราะหยัน "เวรกรรม? นั่นเป็นเรื่องที่เป่ยหมิงเจียควรกังวล ไม่ใช่อาตมา"

"พอแล้ว เวลาก็ราวๆ นี้แหละ ได้เวลาไปพบยมบาลแล้ว!" กล่าวจบ จางเหมยเจินเหรินก็ยกฝ่ามือขึ้น

ฝ่ามือของเขาแผ่อานุภาพมหาศาลน่าหวาดหวั่น เจตนาสังหารพุ่งพล่านออกมา

แต่ยังไม่ทันที่ฝ่ามือของจางเหมยเจินเหรินจะฟาดลง เงาร่างหนึ่งก็โผล่มาอยู่ข้างกายเขาอย่างฉับพลัน

"พี่เย่ ออกมาทำไม?" จางเหมยเจินเหรินเอ่ยขึ้นในฐานะอู๋ฮวา

ได้ยินดังนั้น นักบุญคนนั้นรีบเงยหน้ามอง เห็นข้างๆ สามเณรน้อยยืนอยู่ด้วยชายหนุ่มรูปงาม กิริยาอาการสง่าผ่าเผยผิดธรรมดา

แม้ชายหนุ่มจะยืนเฉยๆ ไม่ได้ทำอะไร แต่กลับให้ความรู้สึกราวกับยืนอยู่ริมเหวลึก น่ากดดันอย่างยิ่ง

"เขานั่นหรือ เย่ฉางเซิง? แข็งแกร่งชะมัด!"

นักบุญคนนั้นสะท้านวาบในใจ

เย่ชิวมองศพเกลื่อนพื้น พลางเอ่ยอย่างฉงน "อู๋ฮวา ทำไมเจ้าฆ่าคนไปตั้งมาก?"

จางเหมยเจินเหรินว่า "พวกมันคิดทำร้ายพี่เย่ อาตมาเลยฆ่ามัน"

"โง่สิ้นดี!" เย่ชิวตวาด "เจ้าก็เป็นคนในพุทธศาสนานะ ก่อกรรมจากการฆ่ามากมายขนาดนี้ จะกระทบต่อการบำเพ็ญเพียรของเจ้า"

บนใบหน้าจางเหมยเจินเหรินไม่มีแม้เมตตาหรือสำนึกผิด กล่าวว่า "พวกนี้หมายเอาชีวิตพี่น้องร่วมสาบานของอาตมา อาตมาจึงไม่มีวันปรานี"

"จริงๆ อาตมายังไม่ฆ่าหมด"

"แล้วอีกคนอยู่ไหน"

เย่ชิวเหลือบตามองนักบุญคนนั้นที่นอนอยู่กับพื้นอย่างเย็นชา ก่อนบอกกับจางเหมยเจินเหรินว่า "อู๋ฮวา พอเถอะ เป้าหมายในการมาครั้งนี้ของเราไม่ใช่การฆ่าฟัน ไม่มีเหตุจำเป็นต้องฆ่าล้างบาง"

จางเหมยเจินเหรินพยักหน้า สลายพลังชี่ที่ก่อตัวบนฝ่ามือ พลางว่า "พี่เย่ เจ้าพูดถูก แต่คนนี้รู้ร่องรอยการเคลื่อนไหวของเราแล้ว ปล่อยไว้ไม่ได้"

นักบุญผู้นั้นได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ ใจก็หายวาบ รีบขอชีวิต "คุณชายเย่ ได้โปรดปล่อยข้าด้วย ข้ารับรองว่าจะไม่เปิดเผยร่องรอยการเคลื่อนไหวของพวกท่าน"

เย่ฉางเซิงมองเขา แววตาวาบด้วยความเย็นชา กล่าว "คำรับรองของเจ้า ผมไม่เชื่อ แต่ผมจะให้โอกาสเจ้าหนึ่งครั้ง"

"โอกาสอะไร?" นักบุญคนนั้นถามอย่างร้อนรน

เย่ชิวว่า "ไปบอกหัวหน้าตระกูลของเป่ยหมิงเจียว่า ผมกับพวกคุณไม่ได้มีความแค้นกัน ถ้ายังคิดจะเล่นงานผมอีก ก็อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจ"

นักบุญแห่งเป่ยหมิงเจียคนนั้นกล่าวว่า "ได้ ข้าจะนำคำพูดของคุณชายเย่ไปบอกแก่หัวหน้าตระกูลทุกถ้อยคำ"

"พอแล้ว ไปได้!" เย่ชิวโบกมือเบาๆ

"ขอบคุณคุณชายเย่" นักบุญคนนั้นดีดตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว กำลังจะไป จางเหมยเจินเหรินก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง