บทที่ 2741: หลวงโป๋ซามาเยือน

อู๋ฮวา?

วัดต้าหลยิน?

ฮึ สามเณรน้อย ข้าจำเจ้าไว้แล้ว!

ตอนฆ่าสมาชิกตระกูลของข้าเมื่อคราวก่อน เจ้าลงมือโหดที่สุด ความแค้นนี้ข้าจดไว้แล้ว ตระกูลถังของเราจะเอาให้ตายกันไปข้างกับเจ้า!

"พอแล้ว ไปให้พ้น!" เย่ชิวพูด

"เย่ฉางเซิง หวังว่าเจ้าจะไม่มาเสียใจทีหลังที่เป็นศัตรูกับตระกูลถังของเรา" ชายชราพูดจบก็เตรียมจะไป

เพียะ!

จางเหมยเจินเหรินฟาดฝ่ามือใส่วิญญาณแท้ของชายชรา ทันใดนั้น วิญญาณแท้ของเขาเกิดรอยร้าว เจ็บจนกรีดร้องโหยหวนว่า "อ๊า..."

"โวยวายอะไรนักหนา!" จางเหมยเจินเหรินพูดอย่างดูแคลน "เหลือแค่วิญญาณแท้ดวงเดียว ยังจะกล้าข่มขู่คนอีก น่าขำจริงๆ"

"เอาคำพูดของข้าไปบอกหัวหน้าตระกูลถัง บอกเขา ให้ยกเลิกประกาศจับพร้อมรางวัลทันที ห้ามมุ่งเล่นงานพี่น้องของข้าอีก"

"ไม่งั้น ข้า—พระโอรสอู๋ฮวาจากวัดต้าหลยิน—จะฆ่าล้างทั้งตระกูลถัง ไม่ให้เหลือผู้สืบสกุล"

"ไปให้พ้น!"

จางเหมยเจินเหรินสะบัดแขนเสื้อ ชั่วพริบตาเดียว วิญญาณแท้ของชายชราถูกเหวี่ยงไปไกลลิบตา

"อู๋ฮวา รอข้าไว้ ข้าจะรายงานสิ่งที่เจ้าทำให้หัวหน้าตระกูลรู้ แน่นอนว่าอีกไม่นานนัก เจ้าต้องตาย!" ชายชราทำหน้าตาเคียดแค้น แล้วรีบพุ่งไปทางตระกูลถังอย่างรวดเร็ว

ในเวลาเดียวกัน

ในป่าไผ่อันเงียบสงัดแห่งหนึ่ง

"ฮัดเช้ย——"

ทันทีที่เสียงจามดังขึ้น หัวโล้นคนหนึ่งโผล่ขึ้นมาจากใต้ดิน

ชายผู้นี้ก็คืออู๋ฮวา

"อาจารย์ชอบพูดว่า คนมักจะจามตอนมีคนพูดถึง นี่ใครกำลังนึกถึงข้าอยู่?"

อู๋ฮวากลอกตาไปรอบๆ พอแน่ใจว่าไม่มีอันตราย เขาจึงค่อยๆ โผล่กายขึ้นมาจากใต้ดินทั้งตัว

ประหลาดจริง เขาอยู่ใต้ดินมาตั้งนาน แต่จีวรกลับสะอาดเอี่ยม ไม่แม้แต่จะเปื้อนฝุ่นสักเม็ด

"ไอ้หมอนั่นชื่ออะไรนะ? เป่ยหมิงหวัง? ข้ารู้ก็แต่ตามคำของจวงจื่อว่า ‘เป่ยหมิงมีปลา’ ไม่เคยได้ยินว่ามีราชาด้วย"

"ไม่รู้มันคิดยังไง ตั้งชื่อใหญ่โตขนาดนั้น ไม่กลัวการลงโทษจากสวรรค์หรือไง?"

"ดูจากอายุและพลังบำเพ็ญเพียร น่าจะเป็นยอดฝีมือรุ่นเยาว์แห่งเขตต้องห้ามแห่งชีวิต มีฝีมืออยู่บ้าง แต่ว่า...ไม่มาก"

อู๋ฮวาพึมพำกับตัวเอง พอพูดถึงตรงนี้ มุมปากของเขาก็ยกยิ้มหยัน

"ในฐานะผู้แข็งแกร่งระดับราชานักบุญสูงสุด ยังไล่ข้าไม่ทัน—ห่วยแตกชัดๆ"

ในเวลาเดียวกัน

"ฮัดเช้ย——" เป่ยหมิงหวังก็จามเช่นกัน

เขากำลังอยู่ระหว่างทางกลับ

ตอนนี้ เป่ยหมิงหวังอารมณ์ย่ำแย่ หน้าตามืดครึ้มราวฝนตั้งเค้า

เดิมทีเขาคิดว่าด้วยฝีมือของตน จะจับอู๋ฮวาได้อย่างง่ายดาย แต่ไม่คาดคิดเลยว่า ความเร็วกับวิชาตัวเบาของฝ่ายนั้นกลับประหลาดลึกลับ หลุดไปต่อหน้าต่อตาเขาเฉย

เรื่องนี้ทำให้เป่ยหมิงหวังโกรธสุดๆ และยังรู้สึกเหมือนโดนหยามศักดิ์ศรี

อย่างไรเสีย เขาเป็นหัวหน้ากลุ่มผู้ล่า!

ในฐานะหัวหน้ากลุ่มผู้ล่า ลงมือเองแท้ๆ ยังปล่อยให้ผู้บุกรุกจากภายนอกวิ่งหนีต่อหน้าต่อตา น่าเจ็บใจจริงๆ

"ข้าไม่ได้จับพระรูปนั้น พี่สาวฮวาคงโกรธมากใช่ไหม?"

"เธอจะผิดหวังในตัวข้าหรือเปล่า?"

"เฮ้อ... ไม่รู้เมื่อไหร่ถึงจะพิชิตใจพี่สาวฮวาได้?"

เป่ยหมิงหวังลูบจมูกไปมา พอนึกถึงหรงฮวา ความกระวนกระวายแปลกๆ ก็เอ่อท้นขึ้นมาในใจ

ไม่นาน เป่ยหมิงหวังกลับมาถึงป่าที่เขากับหรงฮวาแยกจากกันชั่วคราว

ทว่า เมื่อเขากลับถึงที่เดิม ภาพตรงหน้าเล่นงานเขาราวกับถูกฟ้าผ่า ความโกรธและความไม่ยอมแพ้ถูกความหวาดกลัวเย็นเฉียบกับความโศกสลดท่วมท้นกลบมิดในฉับพลัน

หรงฮวา ผู้หญิงที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขา กำลังนอนนิ่งอยู่บนพื้น ไร้ลมหายใจแล้ว

ใบหน้าหรงฮวาซีดขาว ดวงตาเบิกกว้าง ตายตาไม่หลับ

ตรงหว่างคิ้วมีแผลเป็นรู เลือดไหลซึมออกมา