บทที่ 2753: ร่างกายแห่งกาลเวลาและอวกาศ

“ฟึ่บ—”

สายลมอ่อนๆ พัดเฉียด ผ่านไปแค่เสี้ยววินาที ตรงหน้าของเฟิงเสี่ยวเสี่ยวก็ปรากฏคนๆ หนึ่งขึ้นมาอย่างฉับพลัน

“เร็วเหลือเกิน!”

เย่ชิวสะดุ้งในใจ จ้องชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเฟิงเสี่ยวเสี่ยว

เป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง!

ชายหนุ่มคนนี้อายุไม่มาก ดูแล้วแค่ยี่สิบต้นๆ คำเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัวเย่ชิวคือ—

ขาว!

สวมชุดขาว

ผมสีขาวโพลน

แม้แต่หน้า ก็เหมือนไม่เคยต้องแดด ไร้เลือดฝาด ซีดขาวอย่างผิดปกติ

แต่สิ่งที่ทำให้เย่ชิวสะท้านที่สุดคือความเร็วของชายผมขาวคนนั้น

ตอนที่เขาปรากฏตัวเมื่อครู่ เร็วถึงขีดสุด แม้แต่เฟิงเสี่ยวเสี่ยวเองก็ยังไม่ทันตั้งตัว

เย่ชิวยังสัมผัสได้ถึงแรงคุกคามเล็กๆ จากตัวชายผมขาวคนนี้

นับตั้งแต่มาถึงโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร เย่ชิวพบเจอยอดฝีมือมามาก ถ้าไม่นับยอดฝีมือระดับกึ่งจักรพรรดิ ก็พูดได้ว่าแทบไม่มีใครเร็วเกินชายผมขาวตรงหน้านี้

ในโลกยุทธ์ ความเร็วคือสิ่งเดียวที่ไม่มีวันแพ้

คนนี้ประมาทไม่ได้เลย!

เย่ชิวจึงยกระดับความระวังขึ้นอย่างเงียบๆ

ขณะนั้น ชายผมขาวหันกลับไปพูดกับเฟิงเสี่ยวเสี่ยวด้วยท่าทีเย็นชา: “ในฐานะนายน้อยแห่งเฟิงเจีย กลับปล่อยให้คนด่าต่อหน้าเป็นไอ้ขยะ แล้วยังไม่กล้าต่อต้าน ช่างขี้ขลาดจริงๆ”

ถึงตอนนี้ เฟิงเสี่ยวเสี่ยวกับหลินต้าหนiaoและพวกถึงได้รู้ว่า มีคนโผล่มาเพิ่มอีกคน

“เหี้ย! โผล่มาจากไหนวะ?” หลินต้าหนiaoร้องลั่น

ม่อเทียนจีและจางเหมยเจินเหรินแอบสบตากันแวบหนึ่ง ทั้งคู่ตกตะลึงสุดขีด

ชายผมขาวไม่ชายตาไปทางหลินต้าหนiaoกับพวกแม้เสี้ยววินาที ยังคงพูดกับเฟิงเสี่ยวเสี่ยวว่า: “ถ้าเป็นผม ใครกล้าว่าผมเป็นขยะ ผมตบไปตั้งแต่แรกแล้ว”

“อย่าลืมนะ นายคือนายน้อยแห่งเฟิงเจีย!”

“ใครมาด่าคุณ ก็เท่ากับไม่เห็นเฟิงเจียอยู่ในสายตา ถ้าไม่ลงมือสั่งสอนเอง ก็ไม่คู่ควรจะเป็นนายน้อยแห่งเฟิงเจีย!”

“ตอนนี้บอกมา—กล้าลงมือไหม?”

เฟิงเสี่ยวเสี่ยวหน้าแดงจัด เอ่ยว่า: “น้องลูกพี่ลูกน้อง...”

พอคำนี้หลุดออกมา เย่ชิวก็เข้าใจทันทีว่าชายผมขาวเป็นใคร

เฟิงอู๋เหิน

เป็นหนึ่งในห้าสุดยอดอัจฉริยะแห่งเขตต้องห้ามชีวิต

อยู่ในขอบเขตราชานักบุญ

มีร่างกายแห่งกาลเวลาและอวกาศ เชี่ยวชาญการเคลื่อนที่ด้วยสายลม!

“ไอ้ขยะ!” เฟิงอู๋เหินยังไม่ทันรอให้เฟิงเสี่ยวเสี่ยวพูดจบ ก็ซัดคำด่ารัวใส่

ถัดมาทันที แรงกดดันที่มองไม่เห็นก็ครอบคลุมทั่วร่างของเฟิงเสี่ยวเสี่ยว ทำให้เขาเกร็งไปทั้งตัวโดยไม่รู้ตัว

ทุกคนที่อยู่ตรงนั้น รวมถึงเย่ชิว ต่างรับรู้ถึงแรงกดดันอันแข็งกร้าวจากตัวเฟิงอู๋เหิน

“น้องลูกพี่ลูกน้อง... ผม...” เฟิงเสี่ยวเสี่ยวอยากอธิบาย แต่ใต้สายตาคมกริบของเฟิงอู๋เหิน เสียงก็แผ่วลงเรื่อยๆ สุดท้ายได้แต่ก้มหน้าด้วยความจนใจ

“ฮึ! ในฐานะนายน้อยแห่งเฟิงเจีย แค่นี้ยังใจไม่ถึง จะพาเฟิงเจียไปถึงความรุ่งโรจน์ได้ยังไง?”

เฟิงอู๋เหินฮึอย่างเย็นชา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจและผิดหวัง: “ถ้าไม่มีปัญญาจะเป็นนายน้อย ก็รีบสละตำแหน่งให้คนที่เหมาะสมซะ”

แล้วสายตาเขากวาดมองไปทางเย่ชิวกับพวก ก่อนจะดุเฟิงเสี่ยวเสี่ยวต่อ: “วันๆ เอาแต่คลุกกับพวกสวะ ก็มีแต่จะเป็นสวะตามมัน”

หลินต้าหนiaoเดือดจัด จ้องเฟิงอู๋เหินตาเขม็งตะโกน: “มึงว่าขยะนี่หมายถึงใคร? กล้ามากก็พูดอีกสิ!”

เฟิงอู๋เหินมองสวนสายตาหลินต้าหนiao ตอบเย็นชา: “ผมก็พูดความจริงเท่านั้น แกเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรจะมาพูดกับผม?”